Μιάσματα

Και αν στις άκρες των ματιών σου, πλαγιάζει ένας κόσμος νεκρός;
Με ασχήμια και σαπισμένη σάρκα πάνω από τόνους μιζέριας,
Περπατώντας σε δρόμους άδειους, ψάχνοντας νεκρές ψυχές να ανταμώσουν την σκιά σου
Βρισκόμαστε κάτω από φώτα ευλαβικής αηδίας και τρέμουμε τον μπάσταρδο ήλιο.
Άπιστοι, απόκληροι, άφοβοι και να αναμένουμε δύσκολο θάνατο.

Στην λυκαυγή μίας τρεμάμενης ύπαρξης, υποταγμένοι στο τίποτα,
Μίασματα της μητρόπολης ετούτης.
Δεν θέλω να γίνω ένα με σας στην προσπάθεια να ξεχώρισουμε απτην απαθή μάζα.
Στην εξορία μου, με δίχηλα βήματα να σέρνω μυριάδες στην αυτοκαταστροφή,
Αργά σε κύκλους να χορεύουμε πίσω απο φλόγες και κραυγές.

;

Θυμάσαι τον εαυτό σου να λεεί ότι σου γαμάω την διάθεση;
Ωραίες στιγμές ε;
Ο καιρός περνάει και η μνήμη μου η γαμημένη δεν ξεχνά
Ευτυχώς να λες που υπάρχει ο έρωτας και τα ναρκωτικά,
πώς θα την βγάζαμε καθαρή χωρίς αυτά;
Τα καλύτερα μας χρόνια,ή έστω αυτά στα οποία έχουμε ενέργεια,
τα περνάμε σε γκρίζες πόλεις και κακοφτιαγμένα αστικά λεωφορεία,
Στις τσέπες μας, εισιτήρια τσαλακωμένα χτυπημένα, χρήσιμα για τα επόμενα τσιγάρα,
Και έπειτα στριμωγμένοι σε μαγαζιά να ουρλιάζουμε τα μυστικά μας,
Να αγκαλιάζουμε ξένους και να παρακαλάμε για στοργή,
Έτσι πάει γλυκιά μου, γλυκέ μου, ζεις για να παραπονιέσαι για την ζωή σου στο τέλος.
Μάντεψε όμως; Τα προβλήματα σου δεν είναι για όλους.
Όλοι έχουν. Τα περισσότερα εμείς οι ίδιοι τα δημιουργούμε κάπως.
Κλαίμε έπειτα σε σκοτεινά εφηβικά δωμάτια προσπαθώντας να βρούμε κάτι όμορφο,
Την ίδια στιγμή που ένα λουλούδι μπορεί να κρύβει μέσα του όλη την ομορφιά και απλότητα που ψάχνεις.
Στις λεπτομέρειες κρίνεται το γούστο μας.
Στις σπάνιες βροχερές μέρες που ζητάς γιατί θες να χορέψεις στους δρόμους,
Γιατί σου λείπει ο ρομαντισμός και τα φλερτ της στιγμής σε άκυρες στιγμές.
Σκατά, βλέπω πολλές ταινίες μάλλον.

Towards The Forbidden Shores

The dirge of the last angel as we depart
Now before me they all stay silent
Whispers of abandonment and enstrangment
I set my soul's burden aside the ocean waves
Longing for that distant trip,
Through the wastelands of mundane pleasures
All buried in dust, come reaping as you please
In order for me to exist beyond the cosmic borders of perception
A yearning to transcend, a yearning for the end of all
Now I realise, getting our hopes high,
Craving what has already been given to us,
Such a false commitment to strangle-struggle with
So I head towards the depths,
With no more hopes or doubts in my flaming heart
There I shall leave the last dreadful breath
Of what I hold dear, of what made me human
Those man made attractions that put a cage above me
Dissolved into the soils of the earth
I hope, I hope to never bow or be bound again

"In the forbidden shores I set my goal"

With poisoned love for thee,
With unbearable disgust for this hollow world
Beyond the valley of shadows
The Serpent's tail twists in mad circles
For that is where She lays
In the bottom of the blessed waters of Daath
I stab my heart with a blindfold against my weak eye holes
For I am thine.


Dedicated to Selim Lemouchi.

La Folie Poétique

Γλυκές, σφιχτές, βραδινές αγκαλιές.

Καπνοί, σιγή, μουσική απαλή κ' εσύ.

Η ομορφιά της απλότητας μέσα σε συναισθηματικές ζωγραφιές.

Ο χρόνος περνά, ο χρόνος όμως δεν υφίσταται, απλά το κενό ανάμεσα σε κάθε στιγμή.

Νοσταλγία, παιδικές αναμνήσεις όλα σε ένα μπαούλο που ανοίγει σε καταστάσεις αδράνειας.

Προτάσεις, λέξεις χωρίς σύνδεση, όλα είναι εικόνες, λυρικοί ζωγράφοι μιας εκλογικευμένης παράνοιας.

Αυτοί είναι οι ποιητές.

Μέσα στην ανωνυμία προσπαθώ να δείξω το πρόσωπο μου.

Όπως και άλλοι πριν από μένα, έτσι και εγώ, παλεύω με την δημιουργία ενός μέσου ηθικής εξάγνισης.

Σε κύκλους κανονικότητας, θεριό στο κοινωνικό θίασο του παραλόγου, ένας μικρός ρόλος.

Και με ένα αποσυντιθέμενο , πλέον, ρόδο, να θυμίζει το ζωντανό παρελθόν.

Αυγή Του Τέλους

Με ένα χρυσό λαμπερό βέλος τρύπα μου την καρδιά,
Να γίνουν τα επίγεια συναισθήματα μου στάχτες στο πάτωμα,
Κάθε τι που με κρατά θνητό να αφανιστεί σαν τα τείχη της Ιεριχούς,
Οι επτά σάλπιγγες να γίνουν το νεκροτράγουδο μου σε μία επιβλητική συμφωνία,
Να θυμάσαι, πως είναι χρέος μας να πεθάνουμε.
Το τίμημα για ένα δώρο σαν αυτό της ζωής, της φθοράς, του πόνου.
Λευκά πέπλα φωτός να κυκλώσουν την ύπαρξη μου στο μονοπάτι προς τον ποταμό της Στύγας.
Στο απόλυτο μηδέν.
Στα απέραντα νέρα του 'Aιν να σπάσω κάθε ανθρώπινη δέσμη έως το τέλμα της ζωής.
Με δάκρυα χαράς, όχι  λύπης, να αφήσω το λιμάνι της συνείδησης,
Με δική μου Θέληση να ρίξω το Εγώ μου στο πιο σκοτεινό και βαθύ βάραθρο,
Και στην προσκείμενη αυγή του τέλους, να σηκώσουμε τις αντένες μας στον μαύρο ουρανό,
Να αγκαλιάσουμε την φλόγα που καίει τα σωθικά μας,
Και να σβήσουμε τους εαυτούς μας.
Κατευθυνόμενοι προς το αιώνιο κενό.

Ρ.Π.

Βροχή

Σε βρήκα να κλαις γιατί ψάχνεις χρόνια τώρα την αγάπη,
σε βρήκα να κρύβεσαι σε στοές φοβισμένη για όλα τα αντίο που δε θες να πεις,
για τις στιγμές που περιμένεις να έρθουν όπως τα παιδιά το καλοκαίρι,
και έπειτα μόνη στα σκοτάδια ενός βρώμικου δωματίου να ρωτάς τον εαυτό σου γιατί,
γιατί κρύβεσαι;

τι σε τρομοκρατεί πιο πολύ. να χάνεις ο,τι αγαπάς ή να αγαπάς ο,τι χάνεις;
μια ζωή να παλεύεις να ανασάνεις σε έναν ωκεανό υποκρισίας και φευγαλέων σ'αγαπώ,
μέσα σε μια στιγμή όλα αποκτούν νόημα μα και γκρεμίζονται σα πύργοι από τραπουλόχαρτα
ζούμε για κάτι ψιλές σταγόνες νοσταλγίας ενός ένδοξου παρελθόντος..
μπας και κάνει το παρόν να δείχνει κάπως θολό..

τα δάκρυα μας να γίνουν ένα με την βροχή ώστε να μην μας δει κανείς,
ανώνυμοι να παρατηρούμε το πλήθος σε στιγμές που πάντα φθονούσαμε,
να γίνουμε πρωταγωνιστές στο δραματικό έργο της ζωής και όχι άσημοι θεατές,
που λαχταρούν καθηλωμένοι την λύτρωση με μάτια ερμητικά κλειστά..

Επιβάτης

-Κρυώνω ρε.
-Έχει ζέστη εδώ, είσαι άρρωστος;
-Πες μου μία αλήθεια και θα σου πω αν είμαι άρρωστος
-Τίποτα δεν έχει σημασία στην τελική, όλα είναι προσωρινά. Κρυβόμαστε απ΄την αλήθεια όπως όταν βρέχει, μια ομπρέλα, ένα καθησυχαστικό ψέμα, όλα σχετικά είναι.
-Το κρύο δεν βρίσκεται γύρω μου, μα μέσα μου. Ένα κομμάτι πάγου που λιώνει μέρα με τη μέρα η καρδιά μου.
-Και εγώ τι θες να κάνω λοιπόν;
-Πες μου, σε παρακαλώ, ένα ψέμα που θα μου δώσει γαλήνη.
-Σ'αγαπώ. Πήγαινε τώρα.
-Βρέχει έξω.
-Όχι εδώ όμως.

The Bystander Effect

Αντιστροφή του νοήματος της ύπαρξης,
περιπλανώμενο θηρίο στη ζούγκλα της αφιλόξενης πόλης
στιγμές αδράνειας που με κάνουν να ασφυκτιώ
ενώ προχωρώ προς το τέλος, η σκιά μου γίνεται καπνός
έπειτα χάνεται στην ομίχλη του αστικού τοπίου
ακούω λόγια παρηγοριάς από φίλους και γνωστούς
τι να μου πουν που δεν γνωρίζω ήδη
θέλω απόσταση και απομόνωση
μακριά από την ρουτίνα που με τόση οργή αντιμετωπίζω
τόσο μπερδεμένος όσο και εγκλωβισμένος μέσα στα μπάζα
δέντρα που υποφέρουν απ'τους ανίδεους περαστικούς που τα αγγίζουν άγαρμπα
ψυχές που αυτοκτονούν στην ιδέα της αστικής περιορισμένης ζωής
όλες οι στείρες ελευθερίες που μου προσφέρουν με αντάλλαγμα το Εγώ μου
όλες εκείνες τις στιγμές που ένιωσα ευτυχισμένος δεν ήταν τίποτα παρά παραισθήσεις,
παραισθήσεις που μου επέβαλλε ο νους χειραγωγημένος από τα κοινωνικά στερεότυπα
αυτά τα στερεότυπα που μισώ και στα όνειρα μου διαλύω με φωτιά και άνεμο
μα πάντα ξυπνάω αλυσοδεμένος νοητά πιο σφιχτά από κάθε άλλη φορά
και γίνομαι λύκος ανάμεσα σε πρόβατα, λυσσασμένος ακολουθώ το ένστικτο της επιβίωσης
να βρω γαλήνη μέσα, όχι έξω, μία αναπαράσταση της ιδεατής εξέγερσης με σάρκα και οστά
όλες οι δήθεν γνωριμίες του κόσμου δεν αξίζουν μία αν μέσα μου νιώθω θαμμένος στον πάγο
καλύτερα μόνος και όρθιος παρά περιτριγυρισμένος από κόσμο να γελά με την αποσύνθεση μου.
Ο θάνατος θέαμα για την μάζα. Το φαινόμενο του θεατή, όλοι θέλουν να βλέπουν μα στην πράξη παραμένουν αρνητικοί, όπως και στη ζωή.

Music Vibes For The Brain Dead Masses Vol.1

Λίστα με δίσκους που άκουσα πρόσφατα και μου πρόσφεραν αρκετή ευχαρίστηση.
Όχι απαραίτητα φετινοί δίσκοι.

Αρχικά ο φετινός δίσκος των Σουηδών Shining,  IX - Everyone, Everything, Everywhere, Ends.
O τίτλος ήδη λέει πολλά. Πολύ καλύτερο λυρικά και συνθετικά από τον προκάτοχο του, Redefining Darkness, εδώ ο παρανοϊκός τροβαδούρος Νίκλας δεν κάνει πολλούς πειραματισμούς με την μουσική, πέρα από κάποια ακουστικά περάσματα.
Τα κομμάτια είναι πέρα από ικανοποιητικά, προσφέρουν μια γλυκιά αίσθηση μελαγχολίας, αγωνίας και θλίψης όπως ακούμε στο κομμάτι Inga Broar Kvar Att Bränna, το οποίο δεν έχει την αίσθηση ενός ξυλοδαρμού, στοιχείο πολύ συνηθισμένο στους Shining, υπάρχει όμως στο κομμάτι  Vilja & Dröm. Με ένα εξαιρετικά γραφικό και επιθετικό βίντεο κλιπ να το συνοδεύει, ίσως είναι απ΄τα highlights του δίσκου. Επιθετική ατμόσφαιρα, η φωνή του Νίκλας δίνει ρέστα καθώς μοιάζει με γροθιές στο στομάχι σε κάθε στίχο που φτύνει στα μούτρα των ακροατών.
Στο δίσκο επίσης δεν λείπει το instrumental κομμάτι, χαρακτηριστικό των κυκλοφοριών τους, εδώ όμως βρίσκεται στο opening track. Σίγουρα ένα πολύ όμορφο μουσικό δείγμα, κάτι σαν την ηρεμία πριν την αστραπή καθώς μετά ο δίσκος σε πιάνει απ'τα αρχίδια για περίπου 35 λεπτά.
Πολύ καλή κυκλοφορία για μένα, περίμενα καιρό κάτι αξιόλογο μετά το φιάσκο του Redefining Darkness.
 8/10
Ακούστε τον εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=lOvgSW_Glpw


Στη συνέχεια έχουμε τον δίσκο των Ισλανδών post rockers Solstafir με την ονομασία Ótta.
Να πω πώς ήταν ο πρώτος δίσκος που άκουσα απο την μπάντα, μεγάλο λάθος, όποτε δεν έχω πλήρης εικόνα της τέχνης τους και θα είμαι κάπως σύντομος.
Ο δίσκος είναι ένα γαμημένο αριστούργημα. Πραγματικά, από το πρώτο κιόλας κομμάτι, το Lagnaetti, έχεις καταλάβει ότι πρόκειται για δίσκο διαμάντι.
Αιθέριες ατμόσφαιρες, φοβερές μελωδίες, τα φωνητικά για μένα είναι εξαίσια, όλα μου ακούγονται όπως πρέπει να είναι.
Γνωρίζοντας παράλληλα την στροφή που έκαναν στον ήχο τους, πηγαίνοντας από black metal σε post ηχοτοπία, έχω να πω, πώς καλά έκαναν.
Αξίζει σίγουρα την ακρόαση σας, αλλά και την αγορά του δίσκου σε cd/βινύλιο καθώς έχει και εκπληκτικό artwork.
10/10
Ακούστε το εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=_noCeiuGFQk&list=PLArAJlC1y559WpK1f9Hr08XGkn_GH0vXJ


Τρίτος δίσκος, είναι ίσως ο πιο διαφορετικός στη λίστα. Είναι ο δίσκος των Phuture Doom με τον ίδιο τίτλο, μία μπάντα που συνδυάζει ηλεκτρονική μουσική του στυλ dubstep, breakcore με black metal ριφ.
Δεν είναι για όλους φυσικά, ακραία προσέγγιση, δίνουν αρκετή έμφαση στα βίντεο κλιπ τα όποια, όπως και οι στίχοι, έχουν σαν θέμα την θεωρία περι singularity και transhumanism, κάνοντας έτσι μια προπαγάνδα, κάτι που βρίσκω αρκετά ενδιαφέρον ξέροντας ότι δεν βλέπουν τη μουσική απλά σαν μία μορφή διασκέδασης της μάζας.
Σίγουρα οπαδοί των Goretech/Αnaal Nathrakh θα τους βρείτε μουσικά πολύ ελκυστικούς.
Τα κομμάτια που ξεχωρίζουν στον δίσκο κατά την άποψη μου είναι τα, Burn The Knowledge (εξαιρετικό βίντεο επίσης), Doom Terror Cops, Han Breaks
7/10
Ακούστε το εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=giwihqnVzbY&list=PLfdkz2eiSC3aTRmHHeTLwhtaJKUcSVVVv

Πρακτικές Αποξένωσης

Αφήνω μια ανάσα να αγγίξει βίαια το έδαφος
στέκομαι εκεί που βρίσκομαι τώρα χωρίς να με νοιάζει το μετά
παραμερισμένος από όλους, θέλοντας και μη, μόνο εγώ μου έχω απομείνει
ίσως αυτό να είναι το χειρότερο
ας δώσουμε ένα τέλος στη σιωπή, στην ανούσια παραγωγή ζωής
φτάνουμε στο σημείο μηδέν, τα όρια του είδους μοιάζουν να διαστέλλονται
φυγή, εξόντωση, αποξένωση, οργή, θλίψη, μίσος, φόβος
οι εφτά αρετές της εποχής μας
ζήτω η οργή!
ζήτω η θλίψη!
Ο πόνος!
Ο φόβος!χωρίς αυτά ποιος θα ένιωθε πιο δυνατά τις χαρές της ζωής;
ξύλινες καρδιές στους φούρνους της αγάπης
όλη μας η ζωή στάχτες σε λίγα δευτερόλεπτα
κραυγές, δάκρυα, στιγμιαίες αποδράσεις
στιγμιαίοι θάνατοι της ψυχής
κάθε μέρα μοναξιάς και ένας μικρός θάνατος για μας
ποιοι είμαστε εμείς;
κανένας και συνάμα όλοι
τα όνειρα που βλέπεις τον θεό να εκτελείται
ο δήμιος του είμαστε εμείς
εσύ, εγώ, ο καθένας


ένα πέπλο σκοταδισμού καλύπτει τον κόσμο
μακάρι να είναι για λίγο,
έπειτα ησυχία, τίποτα.

Η Μέρα Που Δάκρυσαν Οι Κλόουν

Εθισμένος στον καπνό.
Εθισμένος στο κενό.
Εθισμένος στον μουντό καιρό.
Εθισμένος σε μία ζωή να καρτερώ το τέλος.
Το τέλος μίας σχέσης, το τέλος του ποτού, του τσιγάρου, του πάρτι.
Και να με τρομοκρατεί αυτό το τέλος.
Έχεις την ποίηση θα πει κάποιος αφελής.
Τί να την κάνω ρε;
Η ποίηση είναι σαν γκόμενα ή τσιγάρο που έχεις για καβάτζα.
Πας εκεί μόνο όταν δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική.
Είναι άσχημη γκόμενα η ποίηση.
Αλλά είναι εκεί όμως.
Σαν να μία μοναδική τζούρα για να γίνεις όντας απελπισμένος.
Τι θα είχαμε να λέμε δίχως τους εθισμούς μας;
Τί ιστορίες από μαστούρες και εφηβικές μαλακίες;
Να πάει να γαμηθεί η νηφαλιότητα στην τελική.
Καλή και αυτή αλλά όχι συνέχεια.
Και ο έρωτας ένα είδος μέθης είναι και αυτό.
Σαν τον ύπνο, το βρώμικο φαγητό, το γαμήσι.
Ωραίοι εθισμοί, δεν βρίσκεις;
Ώσπου ξυπνάς ένα πρωί, νεκρός εσωτερικά.
Γνώριμη κατάσταση.
Ξανά απο την αρχή, με λιγότερες άμυνες πλέον.
Περισσότερη γνώση, μεγαλύτερο κεφάλι.
Άντε στο άγνωστο λοιπόν, να μας καταπιεί ο ουρανός και τα ντουμάνια
Να'σαι καλά Τσάρλς.
Και συ Ουίλιαμ.

Οι Τρελοί

Ζούμε σε μία εποχή αδράνειας που το φως του ήλιου μας τυφλώνει
μόνο το βράδυ που μας βλέπουν λίγα μάτια και αυτά ζαλισμένα
μπορούμε να δείξουμε τους εαυτούς μας αλλά και να τους κοιτάξουμε κατάματα
είναι φορές που η πόλη και η γκρίζα της ατμόσφαιρα θυμίζουν θηλιά στο λαιμό μας
οι δρόμοι απλά οδηγούν στα μέρη που η ανία βασιλεύει δίχως νόημα οι διαδρομές
τα αστικά είναι ένας μέρος αγχωτικό που σε αναγκάζει σε διαλόγους άνευ αξίας
με γνωστούς τους οποίους απεχθάνεσαι ίσως σε ένα βαθμό
οι πράξεις που γίνονται εν βρασμό ψυχής θα γίνουν το σάβανο της πόλης, της χώρας, του κόσμου
στα αποκαΐδια ενός πλαστικού πολιτισμού που τρέφει τις ψυχές μας με χλωροφόρμιο
όλοι νεκροί ζουν μηχανικά προχωρώντας στον αφανισμό με χαμόγελο κενό
κενό όπως και αυτοί
δίχως ελπίδες, δίχως στόχους
μα μόνο όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις θα διεκδικήσεις τα πάντα.

Ψηφιακός Ρομαντισμός

Πάλι εδώ, κλασσική καλοκαιρινή μέρα ή καλύτερα νύχτα.
Η ζέστη μου τρώει την ψυχή και η ανία κάνει κουμάντο στο κεφάλι μου.
Αλλά δεν πειράζει μωρέ θα πέσω για ύπνο κάποια στιγμή, αλλά πότε;
Τέτοιες ώρες θέλω να είμαστε μαζί πιο πολύ από ποτέ.
Να μιλάμε μέχρι το πρωί ή να κοιμόμαστε αγκαλιά.
Άλλο ένα άνευ θέματος κείμενο, ποίημα πες το όπως θες, δεν έχει νόημα.
Τι έχει νόημα όμως;
Ο έρωτας, η τέχνη, η πολιτική, το σεξ, τι;
Όλα.
Ίσως και κανένα από αυτά, αλλά ας μην είμαστε και πεσσιμιστές
Νομίζω πως το νόημα χάνεται μέσα στην ίδια την οθόνη του υπολογιστή
Βλέπεις εγώ δεν γράφω σε χαρτί,
Τα τετράδια μου είναι γεμάτα με άθλια σκίτσα από τις ατέλειωτες ώρες στο σχολείο.
Πού όρεξη για τέτοιες αγορές, καλά είναι και έτσι.
Θέλω λίγη απομόνωση, από την ρουτίνα της άδειας πόλης.
Από τα ίδια μέρη.
Τα ίδια άτομα.
Θέλω και σένα όμως, μόνο εμείς οι δύο. Και ο σκύλος σου.
Να κάνουμε έρωτα στην παραλία και μετά να κάνουμε ένα υπέροχο τσιγάρο.
Η ευτυχία δεν είναι υλική, η ύλη όμως φέρνει ευτυχία.
Και εγώ και εσύ είμαστε ύλη, και εφόσον σαγαπώ, αγαπώ και την ύλη.
Ένας ερωτευμένος υλιστής.
Παρατραβηγμένο πιστεύω,μα δεν γαμιέται μου αρέσει.
Εσένα σου αρέσει το ψηφιακό μου ρομάντζο;

Μέχρι ο αέρας να ζέχνει θάνατο

Κοίτα! Το βλέμμα τους χαμένο στο κενό.
Κρίμα, το νεανικό πνεύμα να κείτεται νεκρό.
Με βία να μεθά, με ζήλο να ξενυχτά.
Όλα για να βρεθεί πάλι χάμο, ένα βήμα απ'τον γκρεμό.

Τα σύννεφα πάλι πύκνωσαν.
Και οι ένοχοι σήκωσαν τα σαπισμένα τους χέρια.
Στον αέρα για λύπηση, τα όρνεα απ'τις σάρκες τους τράφηκαν.
Άνομη δικαιοσύνη.

Τα μάτια πλέον βγαλμένα, τα δάχτυλα ραγισμένα.
Ως πότε σιωπή και υπομονή;
Η σάρκα ρυτιδωμένη και η καρδιά κουρασμένη.
Ως πότε σιωπή και υπομονή;
Μέχρι ο αέρας να ζέχνει θάνατο και θειάφι.

Satanism Or The Philosophy Of I

Today it's true that various groups, organisations and covens exist regarding Satanism, in various forms such as Theistic Satanism, Atheistic Satanism, Setianism etc. Satanism is yet another philosophy or Religion but I prefer to call it philosophy and I'll show you why. Satan throughout history had many manifestations, as Lucifer/Satan in Christian/Jewish theology, as Prometheus in the Ancient Greek mythology, Set is believed by many to be another manifestation as well, Loki in the Thulean Mythology and of course more. So if we take a look at those Ancient Gods we'll see that they have a lot things and characteristics in common with Satan. Some of those Gods were "evil" so to speak, some of them they had two sides, a good one and a bad one such as Loki and some of them were good and honoured such as Prometheus. Now regarding Lucifer/Satan, we all know the story about the Fall, that he didn't obey God's orders and so forth. But we misunderstand that Lucifer was the smartest of the Angels, the brighter, that's why the name in Greek is Eosphorus, Phosphorus, the Bringer of The Light, Morning Star, because He is the most bright star in the sky, the star of the morning. And has been identified as Aphrodite's star. Satan is a symbol, a very profound symbol. It represents Spiritual Freedom, lawlessness, will to power and will to overcome the feeble nature of Man. But that doesn't mean that Man has no power and must turn into a Satan worshiper in the sence that believes in a God much like Jews, Christians and many more. Every attribute of Satan as a symbol, lies within the conscience of Man. And thus, by willing to reach higher states of consciousness  must be able to search nowhere but inside. In the vast darkness of His soul to discover the Black Light or Δαίμον or Himself. With all that being said, I want to express my disgust towards the belief that Satanists must be malevolent persons, antisocial in the wrong sence and most important of all the acceptance of human sacrifice in order to connect with the fellow brothers in the coven/nexion or anything. A real Satanist is a philosopher that finds himself skeptic about anything around him, below or above him and seeks for an answer on how to deal with it. Seeking methods to bond with other people, in killing fellow civilians has nothing to do with Satanism, in my opinion. Or even animals of course. I understand that many who share this ideology believe that most people is blinded and lives in a false light. I can relate to that, but killing them? No. I don't think that people or society for that matter will have a positive view on Satanism in any form, but with criminal actions that are far from esoteric study that surely would never happen and most important it will ruin everything that Satanism stands for. Even if a group has a very interesting message to spread once other people hear the word Satanism instantly their minds go towards all the terrible things that mongoloids, thinking themselves as Satanists have done over the past, and that people would never even try to study about Satanism and the positive effects of it. So in conclusion I believe that Satanism is Philosophy over all. Personal understanding towards the Cosmos and all that lies within the microcosm and the macrocosm. Thank you for your time and more things regarding my views on Satanism will follow.

R.P.

Το Black Metal είναι όπλο, όχι μόδα.

Αυτή τη φορά δεν έχει ποίηση, δεν έχω όρεξη για κάτι τέτοιο.
Μετά απο κουβέντα με φίλο σχετικά με το black metal είπα να γράψω την άποψη μου σχετικά με το τι πιστεύω οτι πρεσβεύει αυτό το είδος και τι όχι.
Αρχικά είναι μία ακραία μορφή έκφρασης. Που ξεκίνησε με σκοπό να μείνει μακριά απ'τα αυτιά και τα μάτια του μέσου ακροατή που ακούει κάποια μπάντα μόνο και μόνο για την μουσική.
Δεύτερον, δεν είναι ένα είδος που θα περάσει χαρούμενα συναισθήματα, δεν έχει αυτό τον στόχο και ούτε τον είχε ποτέ. Το black metal πρέπει να προσβάλλει, να είναι αντισυμβατικό με τις ιδέες της μάζας. Δεν μπορώ να δεχτώ μπάντες που φοβούνται να χρησιμοποιήσουν έναν στίχο ή ένα σύμβολο γιατί είναι προσβλητικό. Αυτή είναι η φύση της συγκεκριμένης μουσικής, να σου δημιουργήσει αρνητικά συναισθήματα, θυμό, θλίψη, αποξένωση.
Επίσης δεν μου άρεσει να μπαίνει μέσα ο πολιτικός χαρακτήρας γιατί αυτό περιορίζει την ικανότητα του είδους. Σκατά στην πολιτική.
Προφανώς δεν συμφωνώ και με το NSBM το θεωρώ τελείως ηλίθιο, με το μόνο "καλό" του να είναι οτι τσατίζει τον κόσμο.
Μέσα σε όλα αυτά, πλέον δύσκολα ένας black metal δίσκος θα καλύψει πλήρως, διότι έχει γίνει μια άσχημη μόδα που ο καθένας μπορεί να ακούσει έστω έναν δίσκο των Dissection π.χ δίχως να έχει ιδέα για την ιδεολογία της μπάντας και να δηλώνει οπαδός και αργότερα να ξεκινήσει μία άθλια μπάντα με όλα τα κλισέ, Σατανισμός, Μαγεία κλπ δίχως να έχει ιδέα από αυτά και να νομίζει ότι κάτι είναι. Μην ακούτε Dark Funeral.
Παρόλαυτα υπάρχουν δίσκοι που με κάνουν να κρατώ την πίστη μου σε αυτό το έιδος.
Για παράδειγμα μπάντες όπως οι Watain, Malign, Shining, Teitanblood, Deathspell Omega, Blaze Of Perdition που είναι κάπως πιο γνωστά ονόματα για κάποιους.
Και τέλος υπάρχουν απίστευτα αξιόλογες μπάντες και στην Ελλάδα φυσικά άσχετα αν κάποιοι νομίζουν οτι υπάρχουν μόνο οι Rotting Christ, οι οποίοι παρεμπιπτόντως δεν είναι black metal πιά.
Κυκλοφορίες όπως αυτές των Human Serpent, Devathron, Septuagint, Nadirwrath, Necrohell, Dodsferd, Serpent Noir, Thy Darkened Shade, Acherontas αλλά και άλλες τις όποιες δεν έχω ακούσει ακόμα, κρατάνε την Μαύρη Φλόγα ακόμα ζωντανή.
To black metal είναι ένα όπλο, θέλει ανάλογη χρήση.

Για Πάντα Νύχτα

απομονωμένοι μέσα στα γραφικά χαμένοι,
ίδιο σύστημα οι κανόνες δεν αλλάζουν, ναρκωμένοι
κοινωνική αποσύνθεση σε μόρια,
που οδηγούν στην εξόντωση του παρασιτικού είδους
άνθρωποι, εστία μόλυνσης της ύπαρξης
το κενό έχει το πρόσωπο μου
και άκρα μη άξια επέκτασης
νεκροβατώ σε ένα σάπιο περιβάλλον που ο ήλιος δημιουργεί καρκινώματα
ζωή υποτιμημένη, την πέταξαν στα σκουπίδια μαζί με ένα άρρωστο σκυλί
και τα δύο εγκλήματα είναι, αλλά ποιός θα τιμωρηθεί;
ίσως η ελευθερία μας να είναι κάτι ουτοπικό,
κάτι άπιαστο για εμάς,
γιαυτό αγκαλιάζουμε το τίποτα, εκεί όλοι είναι ίδιοι, ίσοι,
εφόσον υπάρχουμε και δεν υπάρχουμε ταυτόχρονα
κανείς δεν βλέπει με τα μάτια ανοιχτά,
κανείς δεν αγγίζει με τα χέρια κλειστά σφιχτά,
κανείς δεν αγαπά δίχως καρδιά,
αίνιγμα η ύπαρξη,
και ο άνθρωπος..ποτέ δεν θα βρει την απάντηση.

Αϋπνίες

Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω τι να γράψω.
Ίσως είναι μια απ΄τις περιπτώσεις που γράφω από ανάγκη.
Δεν ξέρω αν θέλω, μπορεί απλά να θέλω να αποδείξω στον εαυτό μου,
ότι έχω ακόμα λίγο δράμα μέσα μου.
Απ'την άλλη είναι μία πολύ κενή συναισθηματικά εποχή της ζωής μου.
Όλα είναι σε σχετικά σε καλή κατάσταση και αυτό δεν μου αρέσει.
Ξέρεις, όταν κάτι πάει καλά σύντομα συντρίβεται στο έδαφος.
Μέσα σε όλο αυτό είναι και οι καλοκαιρινές αϋπνίες που με καίνε,
ψυχολογικά και σωματικά.
Συχαίνομαι την ζέστη. Το καλοκαίρι δεν είναι εποχή για θλιβερά ρομάντζα.
Καπνίζω και πολύ. Με πιάνει κατάθλιψη όταν δεν έχω τσιγάρα, όσοι με ξέρουν το γνωρίζουν.
Δεν ξέρω, η ζωή μου δεν είναι όσο συναρπαστική την περίμενα.
Καταχρήσεις, ανούσιες συζητήσεις με ανούσια άτομα,
Πολλές φορές προσπαθώ να φανταστώ το μέλλον και απλά βλέπω μια θολή εικόνα.
Τουλάχιστον έχω και σένα. Τα κάνεις όλα πολύ πιο εύκολα για μένα και σε λατρεύω για αυτό.
Τέλος πάντων, μία στεγνή εποχή είναι θα περάσει. Ελπίζω.
Βαριέμαι να γράψω άλλο. Δεν έχω και τι άλλο να πω, δεν θα έχει σημασία πιθανότατα.
Συγνώμη για τα παράπονα.

Στην Ε

Κοιτάζω το ρολόι μα αυτό δε λέει να πάει μπροστά
κάποιες φορές τρέχει σαν παράφρων που το σκάει απο το άσυλο
άλλες φορές σταματά λες και είναι νεκρό
και μένω εγώ στο ημιφωτισμένο δωμάτιο με ένα κακοστριμμένο τσιγάρο
και το μυαλό γεμάτο απο εικόνες και στιγμές σα να βγήκαν απο ταινία
με σένα εκεί και εγώ απλά σα κομπάρσος μη σου κλέψω το φως
περιμένω, περιμένω τη στιγμή που θα σε δω ξανά
σαν τη φύση που λαχταρά την άνοιξη για να ζήσει ξανά
και να ξέρεις συχαίνομαι τον εαυτό μου, όταν δεν έχω τι να πω
και φαντάζομαι το γεμάτο ζωή βλέμμα σου να παίζει αμήχανα
στο γεμάτο καπνό δωμάτιο, μα δε σημαίνει πως χάνω ενδιαφέρον
είναι φορές που με κάνει και γελώ, όταν βλέπω πως κάθε πρωί που σου μιλώ
σε ερωτεύομαι ξανά και ξανά.

Λείπεις

Γιατί λείπεις και η νύχτες γίνονται όλο και μεγαλύτερες
Όνειρα που θυμίζουν τις βόλτες μας
Χαμόγελα που καρτερούν την φιγούρα σου
Να μεθάμε με νιότη αλκοόλ και έρωτα
Σε περιμένω, εκεί όπου με άφησες
Ξέρω, είναι για λίγο μα δεν έχει σημασία
Ξέρεις ότι συχαίνομαι την μοναξιά
Και δεν ζητάω πολλά, λίγα και απλά
Τσάι, ήλιο και φιλιά
Λίγο διάβασμα να ξεχνιόμαστε και μετά πάλι στο κρεβάτι
Αγκαλιά. Μόνοι μας δίχως φως παρά μόνο τα κεριά
Ένα τσιγάρο πριν τον ύπνο και όλα καλά
Είναι η φύση σου έτσι ώστε να σε λατρεύω παραπάνω,
κάθε μέρα που περνάει και ξεχνάς να σταματήσεις να μιλάς
Τόσο γλυκά, ξέγνοιαστα σαν παιδί που φιλάει για πρώτη φόρα.
Ναί, έτσι νιώθω μαζί σου και τώρα νιώθω ωραία
Γιατί ξέρω ότι θα σου αρέσει αυτό το ποίημα,
Ή ελπίζω να σου αρέσει.

Προτεινόμενο soundtrack: https://www.youtube.com/watch?v=R2LQdh42neg

Mortal Repudation

Blackness devouring, shadows beckoning
Voices unheard closer and closer and closer
Pitch black eyeholes and flickering limbs
Oh the screams of perdition so clear, yes so clear
Repent seems meaningless in front of It
Swallow me, I won't say anything
Filled with vulgar gasps and divine negation
Oh the horrible pain of abrasion
Yet I'm glad I still feel, but dissapointed at the same time
God? God? God!
A dog backwords, the best companion of Man,
Ironicaly funny, touch me with all of your splendour!
Spit me back at the grimy alleys of reality
With only a dog beside me, to lick my feet in need for love,
I am shallow yet my depth is infinite, understand my words?
Neither do I.

Suggested Soundtrack: https://www.youtube.com/watch?v=nVVNYON8OSw

Υπαρξιακός Θρήνος

Μια σιωπή που κρατά αιώνες
στα χαλάσματα όσων αγαπήσαμε
τώρα χορεύουμε και κλαίμε
περιμένουμε έναν γρήγορο και λυτρωτικό θάνατο
ένα σκοτάδι που θα φωτίσει τη σαπισμένη μας ψυχή
έναν θρήνο που θα μας χαρίσει ζωή σε μέρη μακρινά
μέσα απο στάχτη, αίμα και δάκρια αγγέλων
εκεί, εκεί βρισκέται το τώρα, το πρίν και το μετά
ένα ποτάμι δίχως πηγή, ένας ήλιος δίχως ζεστασιά
οι εφιάλτες που φοβάσαι να έρθουν, τα όνειρα που σβήνουν απότομα
όσα το βράδυ παίρνουν μία νοσηρή μορφή στο παράθυρο
σε αυτά τα μέρη βρίσκουν υπόσταση
η μανία, η λατρεία ενός ξεχασμένου θεού,
η ανύψωση του ακάθαρτου πνεύματος
η εξολόθρευση κάθε ηθικής κάθε όριο μοιάζει ξεπερασμένο
οι αγκαλιές σφίγγουν μέχρι να ακουστεί ο επιθανάτιος ρόγχος
κάθε πλάσματος που αναπνεέι και παρασιτεί
ο κόσμος τελειώνει, τη στιγμή που κοιτάς αυτό το γραπτό
βρισκόμαστε όλο και πιο κοντά στο φινάλε,
στην τελευταία πράξη ενός σουρεάλ θίασου
που κάποιοι ονόμασαν ύπαρξη
τικ τακ, τα ρολόγια έσπασαν και οι δείκτες έγιναν λεπίδες
τα λόγια μας δεν έχουν πλέον αξία, μόνο οι πράξεις
δεσμευμένοι στο τίποτα να ψάχνουμε το κάτι,
το φως γίνεται γκρίζος τοίχος που πάνω του χτυπάω το κεφάλι μου
μέχρι να ματώσω, μέχρι να μην νιώθω
μα ακόμα πονάω όσο ζω

Καμβάς

Και σαν ένας πίνακας ζωγραφικής που μέσα στα χρόνια χάνει την αίγλη του
Ετσι και η ζωή, φθείρεται. Κάποιες φορές λίγο, άλλες πολύ.
Και εσύ, σαν ζωγράφος βάζεις χρώμα στο δικό μου μαύρο.
Και από την καταχνιά μου, βγάζεις έναν ωκεανό από χρώματα.
Μικρές μικρές εκρήξεις συναισθημάτων, γλυκά λόγια, γλυκές ματιές.
Και είναι ωραία εδώ με σένα, σαν τον ήλιο μετά τη βροχή.
Και όταν λείπεις ο καμβάς γίνεται γκρίζος και πάλι, μέχρι την επόμενη φορά
που θα γεμίσεις τη παλέτα σου.

Καταθλιπτική Διαύγεια

Τα μάτια μας αντικατοπτρίζουν την αλήθεια, την χαρά αλλά και την απόγνωση.
Μέσα μας κείτεται ένας ωκεανός από ευτυχία αλλά και διαστροφή.
Καθώς οι λέξεις βγαίνουν απ΄το στόμα μας, αυτός ο ωκεανός πάλλεται
ψάχνει μια διαφυγή προς τα έξω.
Κάθε μας βήμα είναι κατά καιρούς αβέβαιο, τα χρώματα δεν έχουν τις ίδιες
αποχρώσεις.
Και η ουσία μένει παγωμένη, περιμένοντας ένα άγγιγμα ώστε να βγει στην επιφάνεια.
Η ευφορία δεν έχει την ίδια αξία αν είσαι συνέχεια χαρούμενος, γι'αυτό
πες ένα μεγάλο ναι στην μελαγχολία, στην κοινωνική εξορία, στον ψυχικό πόνο,
και μείνε στα σκοτάδια μέχρι την επόμενη ανατολή.

Ζωή Στην Άκρη Του Δρόμου

Ακόμα ένα στείρο ξημέρωμα και εγώ ίδιος και απαράλαχτος
Μας έχει ξεζουμίσει τη ζωντάνια η ρουτίνα της πόλης
Βγάλαμε ρυτίδες απο τα εφηβικά μας χρόνια
Πονάμε όταν σηκωνόμαστε δίχως να κάνουμε κάτι
Μόνον η σκέψη μου, η σκέψη όσων νιώθουν τον πόνο
κάθε αργογραμμένης αράδας μου,
Καταχνιά γκρέμισε το φωτοστέφανο μου
 Και έγινα ξαφνικά ύποπτος δίχως αίτια
Φόρεσα τη μάσκα του απόκληρου και του παρηκμασμένου
Έγινα το θύμα και ο θύτης, τώρα όλοι πέρα απο το όνομα μας
Έχουμε και μία στάμπα εφόσον κοιτάμε τη μαζοποιημένη κοινωνία
Από απόσταση, σε κάθε κακόφημο στέκι και πλατεία
Άνθρωποι ειλικρινείς με γέλιο και σταράτα λόγια
Απέναντι μείναν τα λαμόγια να κοιτάνε στραβά
Ποιά η σημασία; Άσ'τους και αυτούς στη μίζερη ζωή τους
Και όπως μπορούμε, ας γίνουμε να ξεχαστούμε.

Μεταμεσονύκτιες Παραλογίες

Η άρνηση τρέφει διαρκώς την ανάγκη μας για ικανοποίηση
Στάσιμοι σε ένα περιβάλλον που συνεχώς αλλάζει μορφές
Σαν πρωταγονιστές που πεθαινούν απο την πρώτη πράξη
Ίσως σε έπιασαν τα γέλια με την παράλογη αυτή εικόνα
Μα παράλογες είναι και οι στιγμές μας, οι ζωές μας
Ψαχνουμέ το διαφορετικό και χάνουμε το ιδανικό
Έτσι είναι, συνεχώς κάτι μας λείπει ωστέ να νιώθουμε ελλειπής
Και το βράδυ, ίσως στη μόνη στιγμή που αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας,
Ακόμα και τότε θα βρούμε ευκαιρία να κρύψουμε τα πάντα κάτω απ΄το κρεβάτι
Συνεχίζοντας να ψάχνουμε το σωστό μέσα σε λάθος μονοπάτια
Τα όνειρα άπλα μας υπενθυμίζουν κάθε πόθο που χάσαμε
Γιαυτό ο μεγαλύτερος μας φόβος γίνεται το να ονειρευτούμε αυτό που αγαπάμε
Την στιγμή που η μόνη μας συντροφιά έχουν γίνει τέσσερις απρόσωποι τοίχοι
Παρόλαυτα το κενό έχει γίνει συνήθεια που δύσκολα κόβεται,
Σαν το κάπνισμα ρε παιδί μου και τον έρωτα
Και τα δύο προσφέρουν ικανοποιήση μα και τα δύο μας φθείρουν
Κοίτα να δείς πάλι ξέφυγα απ'το θέμα,
Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι δεν υπήρχε θέμα εξαρχής, ποτέ δεν υπάρχει.