Troubadour du Glamour Perdu

Ζωή που μοιάζει ξεχασμένο πτώμα,
αφήνουν τις ακτίνες του ήλιου να στεγνώσουν τα δάκρυα,
ξέρουν τι κάνουν
βήμα βήμα στο μονοπάτι που ξεκινήσαμε χωρίς να το θέλουμε,
βήμα βήμα προς τον θάνατο που τόσο θέλουμε,
κάθε μας λέξη μια γροθιά στα σωθικά των εθελόδουλων,
κάθε μας πράξη μαστίγωμα στις ατροφικές πλάτες των παραιτημένων,
δες με, προφήτη της ζωής,
να σέρνω ένα κουφάρι που ψάχνω αναπνοές να του χαρίσω,
νερό απ΄τις πηγές της μνήμης,
να σκίσω με το ξίφος μου τους γκρίζους ουρανούς της απελπισίας,
να ηχήσω τις σάλπιγγες για τον πιο βάρβαρο πόλεμο ενάντια στον μοντέρνο όχλο
άμοιροι εσείς, κουρασμένος εγώ
ο πιο μόνος
ο σιχαμερός αρουραίος της μητρόπολης
στα σοκάκια που μεθάει με φθηνά λόγια
κατάκοπος να ψάχνει τον ηρωισμό
μία γουλιά για κάθε ήττα
μία γροθιά για κάθε γουλιά
ο πόνος να φύγει προς στα νησιά των μακάρων
αίμα σπέρμα και εμετός
τα λάφυρα της νιότης μας
γελοιογραφίες όλων όσων χάθηκαν και όσα θα χάσουμε!