Βροχή

Σε βρήκα να κλαις γιατί ψάχνεις χρόνια τώρα την αγάπη,
σε βρήκα να κρύβεσαι σε στοές φοβισμένη για όλα τα αντίο που δε θες να πεις,
για τις στιγμές που περιμένεις να έρθουν όπως τα παιδιά το καλοκαίρι,
και έπειτα μόνη στα σκοτάδια ενός βρώμικου δωματίου να ρωτάς τον εαυτό σου γιατί,
γιατί κρύβεσαι;

τι σε τρομοκρατεί πιο πολύ. να χάνεις ο,τι αγαπάς ή να αγαπάς ο,τι χάνεις;
μια ζωή να παλεύεις να ανασάνεις σε έναν ωκεανό υποκρισίας και φευγαλέων σ'αγαπώ,
μέσα σε μια στιγμή όλα αποκτούν νόημα μα και γκρεμίζονται σα πύργοι από τραπουλόχαρτα
ζούμε για κάτι ψιλές σταγόνες νοσταλγίας ενός ένδοξου παρελθόντος..
μπας και κάνει το παρόν να δείχνει κάπως θολό..

τα δάκρυα μας να γίνουν ένα με την βροχή ώστε να μην μας δει κανείς,
ανώνυμοι να παρατηρούμε το πλήθος σε στιγμές που πάντα φθονούσαμε,
να γίνουμε πρωταγωνιστές στο δραματικό έργο της ζωής και όχι άσημοι θεατές,
που λαχταρούν καθηλωμένοι την λύτρωση με μάτια ερμητικά κλειστά..

Επιβάτης

-Κρυώνω ρε.
-Έχει ζέστη εδώ, είσαι άρρωστος;
-Πες μου μία αλήθεια και θα σου πω αν είμαι άρρωστος
-Τίποτα δεν έχει σημασία στην τελική, όλα είναι προσωρινά. Κρυβόμαστε απ΄την αλήθεια όπως όταν βρέχει, μια ομπρέλα, ένα καθησυχαστικό ψέμα, όλα σχετικά είναι.
-Το κρύο δεν βρίσκεται γύρω μου, μα μέσα μου. Ένα κομμάτι πάγου που λιώνει μέρα με τη μέρα η καρδιά μου.
-Και εγώ τι θες να κάνω λοιπόν;
-Πες μου, σε παρακαλώ, ένα ψέμα που θα μου δώσει γαλήνη.
-Σ'αγαπώ. Πήγαινε τώρα.
-Βρέχει έξω.
-Όχι εδώ όμως.

The Bystander Effect

Αντιστροφή του νοήματος της ύπαρξης,
περιπλανώμενο θηρίο στη ζούγκλα της αφιλόξενης πόλης
στιγμές αδράνειας που με κάνουν να ασφυκτιώ
ενώ προχωρώ προς το τέλος, η σκιά μου γίνεται καπνός
έπειτα χάνεται στην ομίχλη του αστικού τοπίου
ακούω λόγια παρηγοριάς από φίλους και γνωστούς
τι να μου πουν που δεν γνωρίζω ήδη
θέλω απόσταση και απομόνωση
μακριά από την ρουτίνα που με τόση οργή αντιμετωπίζω
τόσο μπερδεμένος όσο και εγκλωβισμένος μέσα στα μπάζα
δέντρα που υποφέρουν απ'τους ανίδεους περαστικούς που τα αγγίζουν άγαρμπα
ψυχές που αυτοκτονούν στην ιδέα της αστικής περιορισμένης ζωής
όλες οι στείρες ελευθερίες που μου προσφέρουν με αντάλλαγμα το Εγώ μου
όλες εκείνες τις στιγμές που ένιωσα ευτυχισμένος δεν ήταν τίποτα παρά παραισθήσεις,
παραισθήσεις που μου επέβαλλε ο νους χειραγωγημένος από τα κοινωνικά στερεότυπα
αυτά τα στερεότυπα που μισώ και στα όνειρα μου διαλύω με φωτιά και άνεμο
μα πάντα ξυπνάω αλυσοδεμένος νοητά πιο σφιχτά από κάθε άλλη φορά
και γίνομαι λύκος ανάμεσα σε πρόβατα, λυσσασμένος ακολουθώ το ένστικτο της επιβίωσης
να βρω γαλήνη μέσα, όχι έξω, μία αναπαράσταση της ιδεατής εξέγερσης με σάρκα και οστά
όλες οι δήθεν γνωριμίες του κόσμου δεν αξίζουν μία αν μέσα μου νιώθω θαμμένος στον πάγο
καλύτερα μόνος και όρθιος παρά περιτριγυρισμένος από κόσμο να γελά με την αποσύνθεση μου.
Ο θάνατος θέαμα για την μάζα. Το φαινόμενο του θεατή, όλοι θέλουν να βλέπουν μα στην πράξη παραμένουν αρνητικοί, όπως και στη ζωή.

Music Vibes For The Brain Dead Masses Vol.1

Λίστα με δίσκους που άκουσα πρόσφατα και μου πρόσφεραν αρκετή ευχαρίστηση.
Όχι απαραίτητα φετινοί δίσκοι.

Αρχικά ο φετινός δίσκος των Σουηδών Shining,  IX - Everyone, Everything, Everywhere, Ends.
O τίτλος ήδη λέει πολλά. Πολύ καλύτερο λυρικά και συνθετικά από τον προκάτοχο του, Redefining Darkness, εδώ ο παρανοϊκός τροβαδούρος Νίκλας δεν κάνει πολλούς πειραματισμούς με την μουσική, πέρα από κάποια ακουστικά περάσματα.
Τα κομμάτια είναι πέρα από ικανοποιητικά, προσφέρουν μια γλυκιά αίσθηση μελαγχολίας, αγωνίας και θλίψης όπως ακούμε στο κομμάτι Inga Broar Kvar Att Bränna, το οποίο δεν έχει την αίσθηση ενός ξυλοδαρμού, στοιχείο πολύ συνηθισμένο στους Shining, υπάρχει όμως στο κομμάτι  Vilja & Dröm. Με ένα εξαιρετικά γραφικό και επιθετικό βίντεο κλιπ να το συνοδεύει, ίσως είναι απ΄τα highlights του δίσκου. Επιθετική ατμόσφαιρα, η φωνή του Νίκλας δίνει ρέστα καθώς μοιάζει με γροθιές στο στομάχι σε κάθε στίχο που φτύνει στα μούτρα των ακροατών.
Στο δίσκο επίσης δεν λείπει το instrumental κομμάτι, χαρακτηριστικό των κυκλοφοριών τους, εδώ όμως βρίσκεται στο opening track. Σίγουρα ένα πολύ όμορφο μουσικό δείγμα, κάτι σαν την ηρεμία πριν την αστραπή καθώς μετά ο δίσκος σε πιάνει απ'τα αρχίδια για περίπου 35 λεπτά.
Πολύ καλή κυκλοφορία για μένα, περίμενα καιρό κάτι αξιόλογο μετά το φιάσκο του Redefining Darkness.
 8/10
Ακούστε τον εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=lOvgSW_Glpw


Στη συνέχεια έχουμε τον δίσκο των Ισλανδών post rockers Solstafir με την ονομασία Ótta.
Να πω πώς ήταν ο πρώτος δίσκος που άκουσα απο την μπάντα, μεγάλο λάθος, όποτε δεν έχω πλήρης εικόνα της τέχνης τους και θα είμαι κάπως σύντομος.
Ο δίσκος είναι ένα γαμημένο αριστούργημα. Πραγματικά, από το πρώτο κιόλας κομμάτι, το Lagnaetti, έχεις καταλάβει ότι πρόκειται για δίσκο διαμάντι.
Αιθέριες ατμόσφαιρες, φοβερές μελωδίες, τα φωνητικά για μένα είναι εξαίσια, όλα μου ακούγονται όπως πρέπει να είναι.
Γνωρίζοντας παράλληλα την στροφή που έκαναν στον ήχο τους, πηγαίνοντας από black metal σε post ηχοτοπία, έχω να πω, πώς καλά έκαναν.
Αξίζει σίγουρα την ακρόαση σας, αλλά και την αγορά του δίσκου σε cd/βινύλιο καθώς έχει και εκπληκτικό artwork.
10/10
Ακούστε το εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=_noCeiuGFQk&list=PLArAJlC1y559WpK1f9Hr08XGkn_GH0vXJ


Τρίτος δίσκος, είναι ίσως ο πιο διαφορετικός στη λίστα. Είναι ο δίσκος των Phuture Doom με τον ίδιο τίτλο, μία μπάντα που συνδυάζει ηλεκτρονική μουσική του στυλ dubstep, breakcore με black metal ριφ.
Δεν είναι για όλους φυσικά, ακραία προσέγγιση, δίνουν αρκετή έμφαση στα βίντεο κλιπ τα όποια, όπως και οι στίχοι, έχουν σαν θέμα την θεωρία περι singularity και transhumanism, κάνοντας έτσι μια προπαγάνδα, κάτι που βρίσκω αρκετά ενδιαφέρον ξέροντας ότι δεν βλέπουν τη μουσική απλά σαν μία μορφή διασκέδασης της μάζας.
Σίγουρα οπαδοί των Goretech/Αnaal Nathrakh θα τους βρείτε μουσικά πολύ ελκυστικούς.
Τα κομμάτια που ξεχωρίζουν στον δίσκο κατά την άποψη μου είναι τα, Burn The Knowledge (εξαιρετικό βίντεο επίσης), Doom Terror Cops, Han Breaks
7/10
Ακούστε το εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=giwihqnVzbY&list=PLfdkz2eiSC3aTRmHHeTLwhtaJKUcSVVVv

Πρακτικές Αποξένωσης

Αφήνω μια ανάσα να αγγίξει βίαια το έδαφος
στέκομαι εκεί που βρίσκομαι τώρα χωρίς να με νοιάζει το μετά
παραμερισμένος από όλους, θέλοντας και μη, μόνο εγώ μου έχω απομείνει
ίσως αυτό να είναι το χειρότερο
ας δώσουμε ένα τέλος στη σιωπή, στην ανούσια παραγωγή ζωής
φτάνουμε στο σημείο μηδέν, τα όρια του είδους μοιάζουν να διαστέλλονται
φυγή, εξόντωση, αποξένωση, οργή, θλίψη, μίσος, φόβος
οι εφτά αρετές της εποχής μας
ζήτω η οργή!
ζήτω η θλίψη!
Ο πόνος!
Ο φόβος!χωρίς αυτά ποιος θα ένιωθε πιο δυνατά τις χαρές της ζωής;
ξύλινες καρδιές στους φούρνους της αγάπης
όλη μας η ζωή στάχτες σε λίγα δευτερόλεπτα
κραυγές, δάκρυα, στιγμιαίες αποδράσεις
στιγμιαίοι θάνατοι της ψυχής
κάθε μέρα μοναξιάς και ένας μικρός θάνατος για μας
ποιοι είμαστε εμείς;
κανένας και συνάμα όλοι
τα όνειρα που βλέπεις τον θεό να εκτελείται
ο δήμιος του είμαστε εμείς
εσύ, εγώ, ο καθένας


ένα πέπλο σκοταδισμού καλύπτει τον κόσμο
μακάρι να είναι για λίγο,
έπειτα ησυχία, τίποτα.