Αδιαφόρετος Βίος

Βλέπω εικόνες ωχρές στους τοίχους της αισιοδοξίας
σε κούφιες αναλαμπές της νύχτας και της λησμονιάς

Τέτοια δίψα, να στεγνώνει η ψυχή
Κρήνη να μη γεμίσει δυό στάλες να αδράξω
Εδώ να σωπάσω σαν θύελλα φθινοπωρινή
στο χαμό λουλούδια πίσω να αφήσω
για τις αγάπες μου τις όποιες
άγνωστες μελλοντικές και θριαμβευτικά χαμένες

Τέτοια απόγνωση με ξελογιάζει στις κορφές της τρέλας
μα στους βυθούς της πραγματικότητας

κολυμβητής αρχάριος και περίγελος
Είπα φτάνει!
Και τα σεραφείμ σε κελάρι κατασκότεινο εκλείδωσα
να, σαν αγρίμι να ουρλιάξω της παλαβομάρας μου τα μυστικά
Τέτοια θλίψη που σβήνει σαν με τρώνε ορδές,
ορδές από δαίμονες αρχέγονους
του ονείδους! Της νιότης!
και αδειανό μ'αφήνουν.

Soyez Médiéval Mon Ami

Σφιχτά τα πόδια καθώς το χώμα διαβρώνουν
γοργά και σταθερά στου Τάρταρου τα βάθυ
δίχως λαλιά, δοκιμάζονται αγάπες και πάθη
στου τρόμου το κατώφλι, ριπές από κανόνια
να τρίζουν συνθέμελα τα μοντέρνα μας τα κράτη

Το φενακιστικό φάντασμα της Βαϊμάρης
τι ψέμα, ώ τι κατάντια!
Καμία σημαία να μας παρηγορίσει,
μονάχα μαύρη αδιαπέραστη λινάτσα,
βαμμένη με μίσος γεννεών
οι απόλιδοι υιοί του εκλίπωντος αιώνα
καταφρόνια για ψωμί
νοσταλγία για κρασί
και δειπνούμε σαν Ρωμαίοι στα βομιτόρια
και μεθάμε σαν να είναι το τελευταίο μας πιώμα!

Για αίμα διψά η βασανισμένη Γη!
Για αίμα διψάνε οι ξεχασμένοι Θεοί!
Αίμα θα τους δώσουμε, αίμα βασιλιά
και αριστοκράτη καρδιά!