Η Μνήμη Απ'το Μνήμα

Έκανα σκέψεις να ρίξω
σύντομη επίσκεψη στο κοντινό νεκροταφείο
να δω με μάτια ανοιχτά
τη σιγή που τρώγει
τα μνήματα τα τρομερά

Περπάτησα αργά, ανάμεσα
απ'τα κτίσματα τα νεκρικά
και το κορμί μου άφησα
χάμου σε πέτρινα σκαλιά
διόλου δροσερά

Οι ώρες μ'αφηναν, ζωντανό
ανάμεσα στα οστά που
πλάκες μαρμάρινες πλάκωναν
μαράζι τα καντήλια τους
τρίζανε και σβήνανε

Τι παράπονο κυριαρχούσε
στα πλαστικά τα άνθη
απάνω στον τάφο, κόρης
που χάθηκε, γεμάτη χάρη

Μήπως άραγε θα'πρεπε να φύγω;
'Η έστω την ανάσα μου
δυο λεφτά να κρατήσω;
Να μην ταράξω τις ψυχές
που γύρω μου χορό θα ΄χανε στήσει

Θα'θελα να τους μιλήσω
και την οσμή τους να απορροφήσω
έτσι απ'τον Άδη για λίγο να τους
κουβαλήσω
μα όσο και αν έψαξα
τίποτα μπροστά μου δεν στάθηκε

Και οι νεκροί. ξεχασμένοι
πένθιμα δειπνούν
στου Σατανά την αυλή
νεκροί και μακριά κοιμώμενοι
γάτες και τρωκτικά
τιμούν και ζουν
στα επτασφράγιστα τους σπιτικά.

Φωτογραφία απ'τον εν λόγω κοιμητήριο.
Πάτρα, 23/7/18