Νεκρολούλουδο*

Είμαστε τα φώτα που λάμπουν μόνα στα σκοτάδια,
Αγκάθια που μένουν για πάντα στην σάρκα οι λέξεις μας,
Καμία ενοχή σε μία άδικη εποχή,
Υπάρχει μόνο θάνατος και έρωτας,
Γι'αυτά γράφουμε και τραγουδάμε,
Σκέφτομαι τους ήχους να στους κάνω λέξεις,
Εικόνες που δεν σβήνουν με τα χρόνια,
Όταν το γρασίδι μεγαλώνει γύρω απ'τα πόδια μας,
Ποια δυστυχία λες να μας φέρει στην πραγματικότητα πάλι;
Μου έχουν μείνει ακόμα μερικοί ψίθυροι που δεν σου έχω πει,
Και ακόμα σκέφτομαι γιατί απλά δεν σβήνω τα φώτα την μέρα,
Να παίζω με τον ίσκιο σου την νύχτα μέχρι να πέσουν τα βλέφαρα σου,
Φοβάμαι το μέσα πιο πολύ απ΄το έξω νομίζω,
Και μέσα έχω ένα σωρό λουλούδια που ζητάνε φως και νερό,
Πολλές φορές δεν έχω κοιμηθεί επειδή διψάω,
Ξυπνάω με χείλη άψυχα στεγνά,
Μεταφέρω τα οστά μου σε μέρος ασφαλή απ'τα μάτια τους,
Βουτάω στην έρημο σου να δροσίσω ότι μου έχει απομείνει,
Να μάθω να ζω από λαχτάρα, όχι από ανάγκη,
Ασπρόμαυρο ουράνιο τόξο που χάνεται νωρίς,
Μάθε μου να κοιτώ,
Μάθε μου να πεθαίνω.

Σκιάχτρα της Μετρόπολης

Λάμπες για σπονδυλωτούς κινούμενους στόχους,
Σε δρόμους που αναπνέουν μονοξείδιο, σε φτύνουν νωρίς,
Ξύλινα αγάλματα προσφορές για τους νεκρούς,
Λάμες στα πλευρά να θυμόμαστε πως είμαστε θνητοί

Στο στόμα του λύκου, μία πόλη που σβήνει κεριά,
Αγκαλιάσαμε την παρακμή, στοιβαγμένοι σε σειρές αναμονής,
Νούμερα στα χέρια, στίγματα, σε ασφυκτικές τρώγλες,
Στην στείρα πυρά, κουρέλια σπάμε με χαμόγελα ενοχής

Σαν πέφτουμε κάτω νεκροί, στις στέπες μιας ουτοπίας,
Κρανία σπάνε στους ήχους της δικιάς μας απαγγελίας,
Σκιάχτρα της λύπης, ορκισμένοι λιποτάκτες,
Τύμβοι κενοί μας περιμένουν την αυγή..
Κάτι μανάδες κοιμούνται στις στάχτες.

Neshamah

Όταν κάθε καρδιά θα είναι στάχτη,
Όταν κάθε λέξη θα ζέχνει αίμα,
Όταν κάθε αγκαλιά θα σκεπαστεί από λάβα,
Όταν κάθε ελπίδα θα είναι λεπίδα,
Τότε θα είμαστε Ένα.

Όταν τα οστά γίνουν λάβαρα νίκης,
Όταν μάθουμε να βλέπουμε δίχως μάτια,
Όταν τα είδωλα μας γίνουν πέτρες στα πόδια,
Όταν τα δάκρυα μας εξατμιστούν,
Τότε θα μάθουμε τι εστί Φως.

Αγάπη με κάθε κόστος σε ότι αξίζει,
Και έπειτα όλα να τα θάψουμε στη Γη,
Με αίμα και σαπισμένο σπέρμα,
Πτώματα και κάθε πράγμα στο τέλος του κύκλου του,
Θα γιορτάσουμε την ζωή με ανοιχτές αγκάλες.

Αμήν.

Gal Anda

Σαν σέρνω ένα κάρο ψεύτικες δικαιολογίες,
ώστε στο αποσκόταδο ενός δωματίου να κρυφτώ,
τον ήλιο ίσως ελάχιστα λαχταρώ,
κάτι μνήμες που στο φόντο του είδα να γίνονται καπνός,
σαν χελιδόνια ψάχνουμε πιο ζεστές στιγμές,
μία εδώ μία εκεί πάντα στο τέλος χάνουμε την αρχή

Ομίχλη στην καρδιά, περασμένα λουλούδια στην μέση.
γιορτάζουμε τον ήλιο εφόσον μας έχει ξεχάσει,
με λιτανείες ελεγειακές να εκλιπαρούμε για έλεος,
σαν ίσκιοι με ακολουθούν τα λάθη μου ως το τέλος,
γίνομαι ένα με την γη το πνεύμα μου να εξαγνίσω,
όλη η αγάπη που είχα στέρεψε σαν λίμνη, κρίμα αν θέλω να ξανά αγαπήσω

Το μόνο που αξίζει,
να κοιτώ με δέος τα κουρελιασμένα κλαδιά να χορεύουν,
δίχως έννοιες έρμαια στις διαθέσεις των παγερών ανέμων,
απών οι δέκτες των φιλιών μας, πνιχτά αναφωνητά οι εξομολογήσεις μας,
σα στάλες βροχής βυθίζονται στα εύφορα χώματα,
τα γλυκά τραγούδια των πουλιών γίναν οι θρήνοι μας για την άνοίξη,

Και με τις πρώτες αχτίδες ξυπνάμε απ'την λήθη καθαροί όπως ποτέ.

Αχνό Φως

Αδειάζοντας κάθε σταγόνα σωτηρίας,
σε λασπωμένους ναούς μιας ξεχασμένης ιδέας,
όλοι κοιτάνε στα μάτια των νεκρών για σπίθα ζωντάνιας,
με τρεμάμενα κεριά προς θυσία σε ένα αχνό φως,
αίμα στα δάχτυλα και χρυσάφι στα μαλλιά,
κάθε ρόδο και μία κραυγή

Απανθρακωμένα είδωλα,
και ο αέρας να ζέχνει παρελθόν,
στα γόνατα μέχρι τις πρώτες ακτίνες,
να μετράμε τις πτώσεις

Και αν ακούς, να χαίρεσαι,
γιατί κάθε ψίθυρος σιωπά μπροστά στο κενό,
η προσευχή μας, η πιο ξεπεσμένη μας επιθυμία,
λατρεία το ψέμα και τα φιλιά μας στάζουν ζωή,
προς την κάθοδο, ένα γλυκό τέλος

Ο πόνος μιας ψυχής αντηχεί,

να κλαίμε για εξάγνιση και χαρά,
του θανάτου ο χορός δε γνωρίζει κανόνες,
και τον χρόνο κάναμε ιερό,
να σπάει τον κύκλο

Στο Τέλος Της Μέρας

Χαμόγελα να πέφτουν χάμω ξερά, ανύπαρκτα.
Ξέρεις ζούμε για κάτι καυτές ανάσες που κρατάνε δευτερόλεπτα,
σκιές, μικρές ατίθασες λάμψεις ευτυχίας..

Μετά;

Σήψη στο πνεύμα και στο σώμα, να κρατιέσαι από ατίθασες ελπίδες,
μπας και βρεις κουράγιο να σύρεις το κουφάρι σου απ'το κρεβάτι,
μερικά χάπια στην άκρη ότι πιο κοντινό υπάρχει στην σωτηρία σου

Μετά;

Ξέρεις, σκοτάδι αδερφέ, η αγωνία της ανυπαρξίας,
ματωμένα άκρα να αγγίζουν τον σπασμένο θόλο της αλήθειας,
μάταια ώσπου να διαλύσουμε κάθε ίχνος θέλησης,
ησυχία, νηνεμία, το απελπισμένο δάκρυ της αποτυχίας..

Μετά;

Ελπίζω θάνατος.

Πωλούνται Εισιτήρια για το Μαρακανά

Να σου πω για όμορφα λόγια δεν αξίζει,
και οι όμορφες στιγμές που χω ζήσει.
αν δε τις έχεις ζήσει μαζί μου ούτε με δέκα ποιητικές συλλογές δεν θα νιώσεις,
για τα παιδικά μας χρόνια μεσ'την φτώχεια,
να σπάμε τα νεύρα των σκατόψυχων γερόντων,
να τρέχουμε ώρες στους δρόμους να κυνηγάμε μπάλες σκισμένες,
αλητείες με ποδήλατα δανεισμένα,
μετά τις δώδεκα να νιώθουμε τα μεγαλύτερα τσογλάνια,
να σου πω για αλληλεγγύη,
αν δεν έχεις παίξει μπάλα σε γειτονιά δε θα καταλάβεις,
να πονάς μαζί με τον κολλητό σου και κάθε γκολ να είναι σαν το χέρι του θεού
οι αγκαλιές οι αγνές μεταξύ φίλων και γνωστών,
τα κλάματα που βγαίναν μέσα από την ψυχή μας,
να μετράμε τα παγωτά λες και μετράμε τώρα λεφτά,
αυτά που ζεις πιτσιρικάς σε κάνουν να εκτιμάς καλύτερα τα πράματα,
φιλίες, γυναίκες, τέχνη και μουσική
τα τσαλιμάκια στα γήπεδα και την αδρεναλίνη στις κόντρες,
τα πρώτα βρωμόμπιτα που μπήκαν στα αυτιά μου όταν ήμουν ένδεκα,
μ'έκαναν να θέλω να ξεφύγω απ΄το αδιέξοδο της επαρχίας,
να βρω για τους δικούς μου ότι δεν είχα ποτέ,
ακόμα προσπαθώ μα ποτέ από που ήρθα δεν ξεχνώ,
μην μου λες για ρομαντισμό με λουλούδια, χρώματα και φανταχτερά ρούχα,
εγώ  βλέπω ρομαντισμό σε συναυλίες με ιδρωμένους αλήτες, ξύδια και περιθωριακές μουσικές,
για την αγάπη που έχω για κάθε τι αγνό,
μία πλατεία, ένα πάρκο ζοφερό,
το τελευταίο τσιγάρο απ΄το χέρι του κολλητού,
το εκτιμώ παραπάνω από κάθε δήθεν αγάπη που έχει ξεπλύνει ο καιρός,
την αγκαλιά απ΄την κοπελιά μου που με ρίχνει στους πιο γλυκούς ύπνους,
μετά από ταινίες για δράματα της ζωής,
να ξεχνιέμαι και να λέω θα γυρίσει και σε μας,
να μας βρουν τα χρόνια αγκαλιά σε μια εξωτική παραλία να γυρνάμε τσιγάρα,
ισχύει πως μαθαίνει καλύτερα όποιος μαθαίνει με το άγριο,
πόσο μάλλον όταν έχεις ζήσει σε σκοτάδια, θα εκτιμήσεις διπλά το φως του σπιτικού σου,
τα μάτια μας λένε τις πιο σκληρές αλήθειες, φοβάμαι να κλάψω μήπως ανοίξουν οι πληγές μου,
μήπως σπάσουν οι άμυνες μου,
να κρατήσω κάτι για μένα να μου θυμίζει τι πέρασα και πως θέλω να ζω,
ήρεμος, απλός, να ψάχνω το τέλειο σχέδιο,
καλοί φίλοι και πιστή σύντροφο, άντε και κανά σκύλο,
και μην ακούω μαλακίες, η καλύτερη τέχνη και παρέα σε σοκάκια ξεχασμένα σε περιμένει.

██████

Μου αρέσει να μου μιλάς βρώμικα,
στο σεξ, στον δρόμο, στο τηλέφωνο,
να πλένεις τα δόντια σου με τα σάλια απ'τα φιλία μας
δεκάρα δεν δίνω για την υγιεινή,
καπνίζω και νιώθω πιο καλά από πολλούς,
άλλοι όχι και βλέπουν νέοι την ζωή να καταρρέει,
βρώμικοι ήχοι απο μουσικές που αγαπώ να μισώ για παρέα,
και οι λέξεις που με κάνουν να νιώθω αθάνατος,
μία θεραπεία για να ξεχάσω πως θα πεθάνω,
να αποδεχτώ το γεγονός πως στο τέλος όλα θα χαθούν,

όλα γαμώ! σκέψου το λίγο,
φίλοι, γνωστοί, αγάπες, τα πάντα,
όταν μείνει μόνο ένα άψυχο κουφάρι στο νεκροκρέβατο,
θα είναι απλά μια αχνή ανάμνηση,
μα δεν γαμιέται,
τουλάχιστον ας έχει καλή πλοκή, αυτή η σακατεμένη παράσταση που αποκαλώ ζωή,
με τρελαίνει όλο αυτό, ακόμα και αν έχω αποδεχτεί το γεγονός εδώ και καιρό, πάντα επιστρέφει
όλα κάνουν κύκλους, όπως εγώ μεθυσμένος στο δωμάτιο να κλαίω για σένα, για μένα, για ότι έχει πάει λάθος,
πολλά λάθη που γίναν πέτρες στον λαιμό μας,
οι ελπίδες αλυσίδες να με σέρνουν αργά στην ακτή που τρέμω,
απελπισμένος και μόνος να αγναντεύω απ'το παράθυρο τα παιδιά να κάνουν ποδήλατο,
και να με μισώ για αυτά που δεν έχω,
λεφτά, κουράγιο, ομορφιά και μέλλον,
χαίρομαι τουλάχιστον που στους καθρέφτες του σπιτιού μου δεν αντικρίζω πλέον το ίδιο πρόσωπο
:)

Αφηρημένες Σκέψεις Ενός Ξεχασμένου Σοβιετικού

Γεια σας, ξέρετε που είναι το κουμπί on/off ;
Ναι, προφανώς μιλάμε για διαφορετικές έννοιες πλέον
Αυτό που βλέπεις κρύβει πάντα κάτι περίπλοκο από πίσω
Ένα νόημα που κρύβει ο δημιουργός σε μια προσπάθεια του να κρατήσει κάτι για τον εαυτό του
Μία μικρή σχισμή τα διαχωρίζει, το νόημα, τον δημιουργό και το δημιούργημα
Πολλές φορές το τρίτο είναι μια βιτρίνα για το πρώτο και το δεύτερο κάτι ουδέτερο χωρίς αξία
Μην προσπαθείς να βγάλεις νόημα, απλά άκου, διάβασε και σκέψου μετά
Το αληθινό είναι νεκρό, ότι αγαπάμε και λατρεύουμε υπάρχει, το πού είναι άλλο θέμα
010101011
Μιλάω και πολλές γλώσσες, κυβερνητική, αγγλικά, γαλλικά, ελληνικά, λατινικά μα ακόμα μπερδεύω την γλώσσα μου
Διαβάζω και βιβλία φιλοσοφίας και ποιήσης και τέχνης γενικότερα μα ακόμα τα ποιήματα μου είναι άσχημες κόπιες των πραγματικών μου σκέψεων και ακόμα να βρω μια φιλοσοφική απάντηση στο γιατί δεν μου πετυχαίνει συνήθως ο νες το πρωί
Τα αστεία μου άσχημα, προσβλητικά και η τέχνη που παράγω μία απ'τα ίδια
Μα έχω μέσα μου ρομαντισμό αρκετό και ένα ρόδο σαπισμένο στην βιβλιοθήκη να μου κάνει παρέα
Επανάσταση στον ορίζοντα δε βλέπω και δε προσπάθω για ένα καλύτερο χαρούμενο μέλλον, δεν έχουμε μέλλον ή καλύτερα στο μέλλον θα ευχόμαστε να μην είχαμε
Παρολαυτά δεν βρίσκω έναν λόγο να μην περνάει κανείς καλά
Έτσι και αλλιώς όλα προσωρινά είναι, memento mori που λέγαν και οι παλιοί
Όλα περνάνε, ο χρόνος δεν γιατρεύει πληγές, ο χρόνος ποτέ δεν θα υπάρξει και οι πλήγες κλείνουν με μπεταντίν και ουσίες φυσικές και μη
Εγώ όμως, για να βάλω και λίγο απ'τον καθημερινό μου εαυτό μέσα σε αυτό το πράγμα, δεν καπνίζω
Και σας προτείνω σε όλους να κάνετε το ίδιο, το κάπνισμα σκοτώνει την ποίηση και την ακράδαντη αυθόρμητη έκφραση!
Πλάκα κάνω, να παίρνετε Καρέλια, που είναι καλός εργοδότης και με ταξική συνείδηση.