Στο Τέλος Της Μέρας

Χαμόγελα να πέφτουν χάμω ξερά, ανύπαρκτα.
Ξέρεις ζούμε για κάτι καυτές ανάσες που κρατάνε δευτερόλεπτα,
σκιές, μικρές ατίθασες λάμψεις ευτυχίας..

Μετά;

Σήψη στο πνεύμα και στο σώμα, να κρατιέσαι από ατίθασες ελπίδες,
μπας και βρεις κουράγιο να σύρεις το κουφάρι σου απ'το κρεβάτι,
μερικά χάπια στην άκρη ότι πιο κοντινό υπάρχει στην σωτηρία σου

Μετά;

Ξέρεις, σκοτάδι αδερφέ, η αγωνία της ανυπαρξίας,
ματωμένα άκρα να αγγίζουν τον σπασμένο θόλο της αλήθειας,
μάταια ώσπου να διαλύσουμε κάθε ίχνος θέλησης,
ησυχία, νηνεμία, το απελπισμένο δάκρυ της αποτυχίας..

Μετά;

Ελπίζω θάνατος.