ώστε στο αποσκόταδο ενός δωματίου να κρυφτώ,
τον ήλιο ίσως ελάχιστα λαχταρώ,
κάτι μνήμες που στο φόντο του είδα να γίνονται καπνός,
σαν χελιδόνια ψάχνουμε πιο ζεστές στιγμές,
μία εδώ μία εκεί πάντα στο τέλος χάνουμε την αρχή
Ομίχλη στην καρδιά, περασμένα λουλούδια στην μέση.
γιορτάζουμε τον ήλιο εφόσον μας έχει ξεχάσει,
με λιτανείες ελεγειακές να εκλιπαρούμε για έλεος,
σαν ίσκιοι με ακολουθούν τα λάθη μου ως το τέλος,
γίνομαι ένα με την γη το πνεύμα μου να εξαγνίσω,
όλη η αγάπη που είχα στέρεψε σαν λίμνη, κρίμα αν θέλω να ξανά αγαπήσω
Το μόνο που αξίζει,
να κοιτώ με δέος τα κουρελιασμένα κλαδιά να χορεύουν,
δίχως έννοιες έρμαια στις διαθέσεις των παγερών ανέμων,
απών οι δέκτες των φιλιών μας, πνιχτά αναφωνητά οι εξομολογήσεις μας,
σα στάλες βροχής βυθίζονται στα εύφορα χώματα,
τα γλυκά τραγούδια των πουλιών γίναν οι θρήνοι μας για την άνοίξη,
Και με τις πρώτες αχτίδες ξυπνάμε απ'την λήθη καθαροί όπως ποτέ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου