Den Stora Sorg

Απόμακρος παρατηρητής, κάτω απ΄τον έναστρο θόλο,
βουβός πλανόδιος όλεθρος σκίζω τον μανδύα της αλήθειας σας,

με μάτια που αστράφτουν με το μαύρο του βαθυπέλαγους και των ξεχασμένων χέραβων,
σέρνω τις κατάρες αιώνων στις πλάτες μου,

εκεί που νυχτώνει πριν καν ανατείλει ο ήλιος, εκεί είναι ο τόπος μου,
εκεί που ο χειμώνας κρατά αιώνες και μας μαθαίνει να αγαπάμε τον θανατερό παγετό,
εκεί που τα δάκρυα μου γίνονται κρύσταλλοι λαμπροί, διαμάντια της καταχνιάς,
και οι άνεμοι που φυσούν τις σκέψεις μου μακριά κάποια μέρα έτσι θα πάρουν και την ψυχή μου
στον αγέρωχο βορρά, στην υψηλότερη κορυφή ενός χιονισμένου βουνού ή ενός στείρου λόφου
να γίνω, να είμαι, η πιο θλιμμένη ανάμνηση της ζωής,
η απόλυτη εκδήλωση της σήψης και της άρνησης.