La Μaladie D'Εxister

Τούτος ο τόπος ζέχνει
δεν μας χωράει, δεν μας αντέχει
φτιάχτηκε για ζωντανούς και υγιείς
μα μήτε το ένα μήτε το άλλο
είμαστε εμείς

Τούτος ο τόπος ζέχνει
μας φτύνει σαν παράσιτα
στα στενά και στα δάση του
εκεί που ανήκουμε, εκεί που δεν μαραζώνουμε

Μέρες πορφυρές γεμάτες προσδοκίες
τώρα αντικρίζω σε πίνακες φθαρμένους
και μοτέτα για δόξες και μελαγχολίες
που ποτέ μου δεν έζησα
που ποτέ δεν θα ζήσω

Καταραμένος μάλλον θα΄μαι
που από όλα τα μονοπάτια τούτης της ζωής
το νοσηρό της βούρκο διάλεξα
να περιπατώ χρόνια άγνωστα
μήπως πετύχω το εξωπραγματικό
αυτό που αναζωπυρώνει τις καρδιές
και ποιητές τρελαίνει
υπόσχεται χαρές, μα στους εσπερίνους
κάθε σχέση απαρνιέται
δεν χαρίζεται απλά
με γλύκες και φιλιά
ο ζόφος είναι στιβαρός σαν άγκυρα
που στης θάλασσας τον πάτο
ακίνητος στέκει ριζωμένος
αρχοντικός, την χολή μου γέμισε μελανά πνεύματα
και η ραχοκοκκαλιά του Σατανά
έγινε το ντουβάρι που το βάρος μου θα ρίξω.

Ηλιοβασιλέματα//Soleils Couchants

Πού να χάθηκε άραγε το πνεύμα σου,το όμορφο το ευγενές και γεμάτο ήλιο;

Που να είναι άραγε ο έρωτας,
ιπποτικός και σμιλευμένος με θλίψη;

Στα σκονισμένα φθαρμένα είδωλα γοητείας,
Εκεί! Εκεί! Πέρα απ'τις άμμους,
στις θάλασσας τα βράχια
στέκουν οι δόξες μας
οι χαρές και τα δέντρα μας
σε λόφους σαν γίγαντες αρχαίους αγέρωχους
να σκεπάζουν τον ορίζοντα με μεγαλείο
καθρέφτες της δικιάς σου μαγεμένης γοητείας
στα λιβάδια τα απέραντα
η αγάπη μου και η νοσταλγία μου
σε αναζητούν, ω αρχέγονη πατρίδα μου
φανταστική και κακογκρεμισμένη
από μίσος, ζήλος και φιλοδοξία
στους πέτρινους σου δρόμους προς την κόλαση
τα σοκάκια τα γλαφυρά που τόσο στοργικά
γεμίζουν σθένος τα άραχνα πνευμόνια μου
ακόμα ψάχνω και κατοικώ σε όνειρα βουβά
μα, πλέον, η ματιές σου καρδιογδάρσιμο
με τρώει σαν παράσιτο
τούτη η παρηκμασμένη σου φύση
από χέρια σιχαμερά
που θέλησαν μάταια μα τόσο μάταια,
την αίγλη σου στο ελάχιστο να θωπεύσουν,
για πάντα κατοικείς σε λησμονημένα κάστρα και αγρούς
ω πνεύμα ξεχασμένο.

Πού είναι άραγε η πανούκλα που τόσο σου αξίζει,
ω κόσμε ταλαιπωρημένε;

Ο ήλιος δύει στις τοξικές σου όχθες,
και θρηνούν οι κρεμασμένοι μαζί μου για σένα και για όλους τους χαμένους χειμώνες.