Οι ουρανοί σχίζονται απ΄το μαύρο των αρπακτικών
πετάνε τελετουργικά μακάβρια σε κύκλους και σφαδάζουν
για μας, για ότι χάσαμε
κραυγές πολέμου, κραυγές αγωνίας
στην απελπισία μας, αγκαλιάζουμε τον μοχθηρότερο εχθρό
την ελπίδα
πιο χέρι θα μας σταματήσει απ'το να καούμε;
πιο στόμα θα μας πείσει με λόγια να μην διαλυθούμε;
να μην χαθούμε απότομα σαν αστραπή;
ποιος θα μας δώσει λουλούδια στις ήττες μας;
ποιος θα εκτιμήσει τις όποιες καθημερινές μας θυσίες;
ποιος θα σκορπίσει δάκρυα πάνω απ' τα μαρμάρινα προσωπεία μας;
η πιο στρυφνή παρηγοριά
άψυχα άκρα τις πλάτες μας να αγγίξουν
γοργά να σκίσουν τον μανδύα του χρόνου
φτύσαμε τα νιάτα μας
στις πληγές του κόσμου σας
στις ασφυκτικές τρόγλες
στήσαμε χορούς θανάτου
σε μοντέρνες κατακόμβες
με της Φθοράς το επάγρυπνο βλέμμα
να στέκουμε κατάκοιτοι
μπρος στην ίδια μας φύση
κάτω απ'τα χνώτα της σελήνης,
'γίναν όλα δικά μας.
