Nagasaki//HereNowNever

Στα ερείπια τραγουδάμε, κάνουμε έρωτα, μεθάμε και γερνάμε
Σε σύννεφα καπνού κολυμπάμε, αγαπάμε και ξεχνάμε

Ο νους δονείται σαν της γης τους σπασμούς
Όλοι γελάνε, οι ρωγμές αφήνουν ακτίνες να μας αγγίξουν

Πως τα πνιγμένα μάτια τους καλύπτουν τον ήλιο,
Με ανέμους να τους γδέρνουν ανθίζουν τα χέρια τους στην φωτιά

Τα είδωλα δακρύζουν σε απόκρημνες στοές
Μακριά απ'το γυμνό μάτι, με τιμή να πέσουν

Γυρνάμε βόλτες γύρω απ'τα λιβάδια της μνήμης
Χωρίς ίχνος ιδέας του γιατί είμαστε εδώ

Και τι θα μείνει όταν θρυμματιστούν τα είδωλα;

Ολοφυρμός

Κοιτάω να με γεμίσω με γαλήνιες εικόνες/
πρόσωπα ξεθωριασμένα και φώτα σχεδόν σβηστά/
τρεμάμενα οστά που κατηφορίζουν ζαλισμένα/
οστά ζαλισμένα κατηφορίζουν τρεμάμενα/
οι σκέψεις μου χύμα στα χώματα αναπνέουν/
με σέρνουν και με σκλαβώνουν/
κομμένες γλώσσες και μάτια που βουρκώνουν/
σημάδια που μιλάνε πιο δυνατά από κάθε στόμα/
υποσχέσεις και επιλογές που βγάζουν καπνό σε σάρκα/
και είναι αλυσίδες που τρυπάνε το μυαλό σε ανύποπτο χρόνο/
για μία στιγμή χάνομαι στην επιθυμία που με λυγίζει σαν αδύναμο κλαδί/
μακάρι να με έσπαγες με όση δύναμη σου απέμεινε/
μακάρι οι μικρές φωτιές που σβήνουν στο σώμα μου, να με έκαιγαν στον ύπνο μου//