Στις Νύχτες Μου

Στις αφιλόξενες νύκτες μου,
που έρπονται σαν θανατερή υγρασία στα ντουβάρια,
ω, σαν κόρακες πεινασμένοι, απόκοσμοι,
εκκωφαντικό το ρέκασμα τους σαν πλευρίζουν τον ίσκιο μου,
οι σκέψεις που στοιχειώνουν το ξύπνιο μου μαρτύριο,

βρωμάνε πανώλη και τα μάτια τους κόκκινα σαν πυρές,
τρεμοφέγγουν στις γωνιές του δωματίου

Τότε, τις ανείπωτες ώρες που κραυγάζω, είναι που εμφανίζεσαι εσύ, βασίλισσα μου απλάνευτη,
με το πέπλο σου να γεμίζει τον χώρο άνθη και στιλέτα,
στην σιλουέτα σου να ψάχνω τις λέξεις για να σε αγγίξω λίγο παραπάνω,
μα η νηφαλιότητα μου στέκει σαν κλαδί ανάμεσα μας, γλυκιά μου Ennui
σε ερωτεύομαι με την μανία χειμωνιάτικης καταιγίδας και καθαρά σαν νερά ξένα στα μάτια των ανθρώπων,
και εσύ μου απαντάς με πόνους έσχατους και ψιθύρους 
"Il m'aime un peu, beaucoup, passionnément, à la folie, pas du tout." - à la folie!

Άχρωμο το πρόσωπο μου κάθε φορά και τα μάτια μου δαιμονισμένα να σε ψάχνουν σε ξεχασμένα γραπτά,
πόσοι ακόμα στέκονται στο ζοφερό σου περβάζι μεθυσμένοι από το πνεύμα του fin de siècle 
να ξεροσταλιάζουν για σταγόνες απ΄την ανθισμένη άβυσσο της ομορφιάς σου;
Σ'αγάπησα όσο τίποτε άλλο γιατί στα σπλάχνα σου ένιωσα την ανάσα του Διαβόλου, το παγωμένο δέσιμο του στομαχιού απ΄το κόκκινο κρασί και εσύ να με υψώνεις πάνω απ'τα τείχη της Αβινιόν,
στην μοναξιά σε αγάπησα, μέσα σε τόση μοναξιά..