Mortal Repudation

Blackness devouring, shadows beckoning
Voices unheard closer and closer and closer
Pitch black eyeholes and flickering limbs
Oh the screams of perdition so clear, yes so clear
Repent seems meaningless in front of It
Swallow me, I won't say anything
Filled with vulgar gasps and divine negation
Oh the horrible pain of abrasion
Yet I'm glad I still feel, but dissapointed at the same time
God? God? God!
A dog backwords, the best companion of Man,
Ironicaly funny, touch me with all of your splendour!
Spit me back at the grimy alleys of reality
With only a dog beside me, to lick my feet in need for love,
I am shallow yet my depth is infinite, understand my words?
Neither do I.

Suggested Soundtrack: https://www.youtube.com/watch?v=nVVNYON8OSw

Υπαρξιακός Θρήνος

Μια σιωπή που κρατά αιώνες
στα χαλάσματα όσων αγαπήσαμε
τώρα χορεύουμε και κλαίμε
περιμένουμε έναν γρήγορο και λυτρωτικό θάνατο
ένα σκοτάδι που θα φωτίσει τη σαπισμένη μας ψυχή
έναν θρήνο που θα μας χαρίσει ζωή σε μέρη μακρινά
μέσα απο στάχτη, αίμα και δάκρια αγγέλων
εκεί, εκεί βρισκέται το τώρα, το πρίν και το μετά
ένα ποτάμι δίχως πηγή, ένας ήλιος δίχως ζεστασιά
οι εφιάλτες που φοβάσαι να έρθουν, τα όνειρα που σβήνουν απότομα
όσα το βράδυ παίρνουν μία νοσηρή μορφή στο παράθυρο
σε αυτά τα μέρη βρίσκουν υπόσταση
η μανία, η λατρεία ενός ξεχασμένου θεού,
η ανύψωση του ακάθαρτου πνεύματος
η εξολόθρευση κάθε ηθικής κάθε όριο μοιάζει ξεπερασμένο
οι αγκαλιές σφίγγουν μέχρι να ακουστεί ο επιθανάτιος ρόγχος
κάθε πλάσματος που αναπνεέι και παρασιτεί
ο κόσμος τελειώνει, τη στιγμή που κοιτάς αυτό το γραπτό
βρισκόμαστε όλο και πιο κοντά στο φινάλε,
στην τελευταία πράξη ενός σουρεάλ θίασου
που κάποιοι ονόμασαν ύπαρξη
τικ τακ, τα ρολόγια έσπασαν και οι δείκτες έγιναν λεπίδες
τα λόγια μας δεν έχουν πλέον αξία, μόνο οι πράξεις
δεσμευμένοι στο τίποτα να ψάχνουμε το κάτι,
το φως γίνεται γκρίζος τοίχος που πάνω του χτυπάω το κεφάλι μου
μέχρι να ματώσω, μέχρι να μην νιώθω
μα ακόμα πονάω όσο ζω

Καμβάς

Και σαν ένας πίνακας ζωγραφικής που μέσα στα χρόνια χάνει την αίγλη του
Ετσι και η ζωή, φθείρεται. Κάποιες φορές λίγο, άλλες πολύ.
Και εσύ, σαν ζωγράφος βάζεις χρώμα στο δικό μου μαύρο.
Και από την καταχνιά μου, βγάζεις έναν ωκεανό από χρώματα.
Μικρές μικρές εκρήξεις συναισθημάτων, γλυκά λόγια, γλυκές ματιές.
Και είναι ωραία εδώ με σένα, σαν τον ήλιο μετά τη βροχή.
Και όταν λείπεις ο καμβάς γίνεται γκρίζος και πάλι, μέχρι την επόμενη φορά
που θα γεμίσεις τη παλέτα σου.

Καταθλιπτική Διαύγεια

Τα μάτια μας αντικατοπτρίζουν την αλήθεια, την χαρά αλλά και την απόγνωση.
Μέσα μας κείτεται ένας ωκεανός από ευτυχία αλλά και διαστροφή.
Καθώς οι λέξεις βγαίνουν απ΄το στόμα μας, αυτός ο ωκεανός πάλλεται
ψάχνει μια διαφυγή προς τα έξω.
Κάθε μας βήμα είναι κατά καιρούς αβέβαιο, τα χρώματα δεν έχουν τις ίδιες
αποχρώσεις.
Και η ουσία μένει παγωμένη, περιμένοντας ένα άγγιγμα ώστε να βγει στην επιφάνεια.
Η ευφορία δεν έχει την ίδια αξία αν είσαι συνέχεια χαρούμενος, γι'αυτό
πες ένα μεγάλο ναι στην μελαγχολία, στην κοινωνική εξορία, στον ψυχικό πόνο,
και μείνε στα σκοτάδια μέχρι την επόμενη ανατολή.

Ζωή Στην Άκρη Του Δρόμου

Ακόμα ένα στείρο ξημέρωμα και εγώ ίδιος και απαράλαχτος
Μας έχει ξεζουμίσει τη ζωντάνια η ρουτίνα της πόλης
Βγάλαμε ρυτίδες απο τα εφηβικά μας χρόνια
Πονάμε όταν σηκωνόμαστε δίχως να κάνουμε κάτι
Μόνον η σκέψη μου, η σκέψη όσων νιώθουν τον πόνο
κάθε αργογραμμένης αράδας μου,
Καταχνιά γκρέμισε το φωτοστέφανο μου
 Και έγινα ξαφνικά ύποπτος δίχως αίτια
Φόρεσα τη μάσκα του απόκληρου και του παρηκμασμένου
Έγινα το θύμα και ο θύτης, τώρα όλοι πέρα απο το όνομα μας
Έχουμε και μία στάμπα εφόσον κοιτάμε τη μαζοποιημένη κοινωνία
Από απόσταση, σε κάθε κακόφημο στέκι και πλατεία
Άνθρωποι ειλικρινείς με γέλιο και σταράτα λόγια
Απέναντι μείναν τα λαμόγια να κοιτάνε στραβά
Ποιά η σημασία; Άσ'τους και αυτούς στη μίζερη ζωή τους
Και όπως μπορούμε, ας γίνουμε να ξεχαστούμε.

Μεταμεσονύκτιες Παραλογίες

Η άρνηση τρέφει διαρκώς την ανάγκη μας για ικανοποίηση
Στάσιμοι σε ένα περιβάλλον που συνεχώς αλλάζει μορφές
Σαν πρωταγονιστές που πεθαινούν απο την πρώτη πράξη
Ίσως σε έπιασαν τα γέλια με την παράλογη αυτή εικόνα
Μα παράλογες είναι και οι στιγμές μας, οι ζωές μας
Ψαχνουμέ το διαφορετικό και χάνουμε το ιδανικό
Έτσι είναι, συνεχώς κάτι μας λείπει ωστέ να νιώθουμε ελλειπής
Και το βράδυ, ίσως στη μόνη στιγμή που αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας,
Ακόμα και τότε θα βρούμε ευκαιρία να κρύψουμε τα πάντα κάτω απ΄το κρεβάτι
Συνεχίζοντας να ψάχνουμε το σωστό μέσα σε λάθος μονοπάτια
Τα όνειρα άπλα μας υπενθυμίζουν κάθε πόθο που χάσαμε
Γιαυτό ο μεγαλύτερος μας φόβος γίνεται το να ονειρευτούμε αυτό που αγαπάμε
Την στιγμή που η μόνη μας συντροφιά έχουν γίνει τέσσερις απρόσωποι τοίχοι
Παρόλαυτα το κενό έχει γίνει συνήθεια που δύσκολα κόβεται,
Σαν το κάπνισμα ρε παιδί μου και τον έρωτα
Και τα δύο προσφέρουν ικανοποιήση μα και τα δύο μας φθείρουν
Κοίτα να δείς πάλι ξέφυγα απ'το θέμα,
Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι δεν υπήρχε θέμα εξαρχής, ποτέ δεν υπάρχει.