Ζωή Στην Άκρη Του Δρόμου

Ακόμα ένα στείρο ξημέρωμα και εγώ ίδιος και απαράλαχτος
Μας έχει ξεζουμίσει τη ζωντάνια η ρουτίνα της πόλης
Βγάλαμε ρυτίδες απο τα εφηβικά μας χρόνια
Πονάμε όταν σηκωνόμαστε δίχως να κάνουμε κάτι
Μόνον η σκέψη μου, η σκέψη όσων νιώθουν τον πόνο
κάθε αργογραμμένης αράδας μου,
Καταχνιά γκρέμισε το φωτοστέφανο μου
 Και έγινα ξαφνικά ύποπτος δίχως αίτια
Φόρεσα τη μάσκα του απόκληρου και του παρηκμασμένου
Έγινα το θύμα και ο θύτης, τώρα όλοι πέρα απο το όνομα μας
Έχουμε και μία στάμπα εφόσον κοιτάμε τη μαζοποιημένη κοινωνία
Από απόσταση, σε κάθε κακόφημο στέκι και πλατεία
Άνθρωποι ειλικρινείς με γέλιο και σταράτα λόγια
Απέναντι μείναν τα λαμόγια να κοιτάνε στραβά
Ποιά η σημασία; Άσ'τους και αυτούς στη μίζερη ζωή τους
Και όπως μπορούμε, ας γίνουμε να ξεχαστούμε.