Καμβάς

Και σαν ένας πίνακας ζωγραφικής που μέσα στα χρόνια χάνει την αίγλη του
Ετσι και η ζωή, φθείρεται. Κάποιες φορές λίγο, άλλες πολύ.
Και εσύ, σαν ζωγράφος βάζεις χρώμα στο δικό μου μαύρο.
Και από την καταχνιά μου, βγάζεις έναν ωκεανό από χρώματα.
Μικρές μικρές εκρήξεις συναισθημάτων, γλυκά λόγια, γλυκές ματιές.
Και είναι ωραία εδώ με σένα, σαν τον ήλιο μετά τη βροχή.
Και όταν λείπεις ο καμβάς γίνεται γκρίζος και πάλι, μέχρι την επόμενη φορά
που θα γεμίσεις τη παλέτα σου.