Του Χειμώνα

Θεία ρέει αηδία
ώ, σαν ποταμός ορμητικός
σε αρτηρίες μολυσμένες
του σώματος οι άκρες
στεγνές, απόμακρες

Καταφρόνια, ξεπεσμός!
σε κάθετί του κόσμου τούτου
να πέσει σαν πληγή βιβλική
Φερδινάρδε! στην πληγή μου,
στάξε οίνο, την ανοιχτή
ορθάνοιχτα ανοιχτή!

Κάψε με σαν χλωρό κλαρί!
ξεχασμένο απ'την άνοιξη
χιλιοδαρμένο από ανέμους
χιμαδιό σε δρόμους χλιαρούς
ανάσες χειμώνα, ώ ανάσες παγερές!
με τα χνώτα πυκνά, του καλοκαιριού
το φως να κρύψω στις χαράδρες του χρόνου.

Chant Nocturne

Έλθε καρποφόρα Θεά,
με τους αδαμάντινους μανδύες σου
που στην άγονη γη της ψυχής μας επί Διός βίος,
κρατάς τα σκήπτρα προς τις Πέρα όχθες
στις λυκαυγές που μας χαρίζεις
ματιές μεσ'τα αχαλίνωτα σκοτάδια σου
οι πόθοι μου να πλέουν ακυβέρνητοι στα νερά τις Στύγας
προς εσέ!
Μέσα απ΄τους έναστρους τρούλους που κοσμούν τα παλάτια σου
Φόρα μου το στέμμα με τις δάφνες,
στο άψυχο κορμί μου
καθώς τις όχθες του Αχέροντα θα τέμνω
Τους γόνους σου να ανταμώσω,
Αυτού του κόσμου πια να μην είμαι,
σαν κοσμικός τυφώνας, χθόνιας δημιουργίας
την καρδιά μου να στύψω στις πέτρες
μονοπάτια το αίμα να χαράξει
για τους τόπους του Τύφων,
ώστε με μανία απ'τα τέκνα του ανθρώπου
την λύσσα του να κατευνάσει
χαρές και λύπες να πατάξει από προσώπου γης
και ολόκληρες πεδιάδες να ανθίσουν με καλανδίες
δάκρυ μοναχό να μην χυθεί στο χώμα
μέχρι το φεγγάρι τρεις φορές να σβήσει
και οι νύμφες τραγούδια θέρους να ψελλίσουν
τον παλαιό κόσμο να εγκωμιάσουν απ'τις στάχτες του.