Rattenkönig

Τι μας απέμεινε άραγε;
'Ένας κορεσμός πλέγμα αγκαθιών
Γύρω απ'την σάρκα σαν προσευχή
να αδειάζει κάθε επιθυμία σε ποτάμι ξερό
δίχως μετά να προσμένει φιλί από αγάπη
μία στιγμή αδυναμίας είναι μόνο
όσο χρόνια οργής δίνουν πνεύμα και ουσία
στις γροθιάς μου το σίδερο
πληγή μέσα μου δυο πρόκες στους έξω
μία νηνεμία εφιάλτης σιγοτρώει το πάτωμα
κρίμα πάτο που δεν θα φτάσει
να ανοίξει διάπλατα σαν σχίσμα ουρανών

Καμμένη γη ή το φάντασμα του Σπένγκλερ
σέρνουν τα όνειρα μου μπρος
και τα αναφωνητά τους νανούρισμα μου αιώνιο
στους ρημαδόταφους σας ζω για να εφτύσω
βιτριόλι στις ρωγμές της δόλιας σας χαράς
πριν ο θάνατος μου γνέψει και οδυνηρά ας ξεψυχήσω
τύραννος του ύπνου και του ξύπνιου δήμιος
σκιά μακάβρια μένει στη γωνιά έπειτα με ματιά θα τρέχει
σκάψε εμπρός, να σκάψε
εδώ κείτεται του αύριο σου ο οίκος
υγρός βουβός και δίκαιος
βασιλιάς των τρωκτικών και μολυσμένων
συμπάθεια καμιά στον κόσμο των ξεπεσμένων.

Μεταμόρφωση της Αυλής

Ποιο είναι το ομορφότερο πράγμα που μπορείς να δωρίσεις σε κάποιον;
Οι αναμνήσεις, ναι το πιστεύω αυτή τη στιγμή,
αυτές είναι σχεδόν αθάνατες, πέφτουν μόνο με μαχαίρι του κατόχου.
Αυτές είναι τα χέρια, τα ταλαιπωρημένα, σταμπαρισμένα σε κρυφά σημεία
από τον χρόνο τον παραπλανητή, του αγγειοπλάστη που με τόση μαεστρία
συνθέτει ένα κομψό αποτέλεσμα, ένα αγγείο ή μία ζωή.
Έπειτα, γεννιούνται και άλλα δώρα, αποκτούν μία ουσία με χρώμα
γίνονται ιστορίες.
Και κάθε βέλος που μας διαπερνά, που πληγώνει,
είναι για λίγο
κάθε πόνος αντέχεται μέσα σε μία ιστορία.
Αυτές είναι σχέδιο μας, δικό μου.
Είμαστε δημιουργοί, με κλωστή στα χέρια να ξετυλίγεται, όλο και πιο πέρα
Ο καταλύτης του καθρέφτη μου.

Αυτό το μέρος θα το θυμάμαι πάντα, είναι δικό μου εξάλλου πλέον
χρωματισμένο με κάθε είδους φόβους και ιδέες, βήματα και αποτσίγαρα
έχει μία ξεχωριστή θέση στο παλάτι του μυαλού μου,
είναι ο κήπος, το κέντρο και θεμέλιο.
Με τις δύο ελιές φύλακες που με νανουρίζουν
όταν χορεύουν με ανέμους τις ανήλιαγες ώρες
όταν μεθάνε με τις στάλες τις βροχής
και το φως ποτέ δεν τους έλειψε που κέρναγε η σελήνη
είναι το καταφύγιο μου για όταν οι τοίχοι του μουχλιασμένου μου κάστρου
μου κλείνουν την καρδιά, εκεί με ανακαλύπτω και γίνομαι.
Εκεί ποτίζω με κάθε χτύπο της νέας μου καρδιάς,
τα δικά μου άνθη της αυγής,
με κάθε σκέψη ποτίζω τα δικά μου άνθη του κακού.

Αδιαφόρετος Βίος

Βλέπω εικόνες ωχρές στους τοίχους της αισιοδοξίας
σε κούφιες αναλαμπές της νύχτας και της λησμονιάς

Τέτοια δίψα, να στεγνώνει η ψυχή
Κρήνη να μη γεμίσει δυό στάλες να αδράξω
Εδώ να σωπάσω σαν θύελλα φθινοπωρινή
στο χαμό λουλούδια πίσω να αφήσω
για τις αγάπες μου τις όποιες
άγνωστες μελλοντικές και θριαμβευτικά χαμένες

Τέτοια απόγνωση με ξελογιάζει στις κορφές της τρέλας
μα στους βυθούς της πραγματικότητας

κολυμβητής αρχάριος και περίγελος
Είπα φτάνει!
Και τα σεραφείμ σε κελάρι κατασκότεινο εκλείδωσα
να, σαν αγρίμι να ουρλιάξω της παλαβομάρας μου τα μυστικά
Τέτοια θλίψη που σβήνει σαν με τρώνε ορδές,
ορδές από δαίμονες αρχέγονους
του ονείδους! Της νιότης!
και αδειανό μ'αφήνουν.

Soyez Médiéval Mon Ami

Σφιχτά τα πόδια καθώς το χώμα διαβρώνουν
γοργά και σταθερά στου Τάρταρου τα βάθυ
δίχως λαλιά, δοκιμάζονται αγάπες και πάθη
στου τρόμου το κατώφλι, ριπές από κανόνια
να τρίζουν συνθέμελα τα μοντέρνα μας τα κράτη

Το φενακιστικό φάντασμα της Βαϊμάρης
τι ψέμα, ώ τι κατάντια!
Καμία σημαία να μας παρηγορίσει,
μονάχα μαύρη αδιαπέραστη λινάτσα,
βαμμένη με μίσος γεννεών
οι απόλιδοι υιοί του εκλίπωντος αιώνα
καταφρόνια για ψωμί
νοσταλγία για κρασί
και δειπνούμε σαν Ρωμαίοι στα βομιτόρια
και μεθάμε σαν να είναι το τελευταίο μας πιώμα!

Για αίμα διψά η βασανισμένη Γη!
Για αίμα διψάνε οι ξεχασμένοι Θεοί!
Αίμα θα τους δώσουμε, αίμα βασιλιά
και αριστοκράτη καρδιά!

Κυριακάτικος Καφές

Κυριακή, ωραία μέρα να μην κάνεις κάτι σημαντικό
ακόμα καλύτερη μέρα για μικρά ποιήματα,
τα μακροσκελή ποιήματα είναι για τις μέρες με προσδοκίες
σαν την Παρασκευή ας πούμε, ή την Πέμπτη, που είναι γεμάτη
προσδοκίες για τις επόμενες μέρες και τις πιθανές τρέλες
του διημέρου, σε αντίθεση με την Κυριακή.
Τραγούδι της ημέρας, το Gloomy Sunday, κάπως αναμενόμενο
λένε πως πάνω από εκατό άτομα αυτοκτόνησαν λόγο του τραγουδιού,
ένας μάλλον λάθος τρόπος να δείξει κανείς την λατρεία του για μερικές νότες και λέξεις,
να σας πω την αλήθεια, εντάξει, υπερβολικοί μου φαίνονται
απλά φτιάξε δεύτερο καφέ.  

Le Grand Destructeur Des Mondes (Του Ανθρώπου και Του Διαβόλου)

Κανείς δεν μας χάρισε αυτή την ανατολή
με τα αγκάθια της που τρυπώνουν μουλωχτά
στις όποιες χαραμάδες μιας ψυχής
που τρέμει παγιδευμένη σε καντηλοφάναρο,
χορεύει στα σκοτάδια, σε διαδρόμους αστεριών
γυρεύει την παρηγοριά ειδώλων χαμένων
σε νύχτες καθαρές σαν κρύσταλλο,
θρυμματίζονται οι προσευχές, μόνο σιωπές..
με φωτιά! με πάθος και ακονισμένες τις λεπίδες ρίξαμε τον ορίζοντα!

Δυσμενής ο αέρας μας
μα πιο αβάσταχτο το φάντασμα του αύριο
και θέλει θάνατο τολμηρό την ματιά του για να αδράξεις
όσα πέρασαν εχάθηκαν λαμπρά,
σαν δάδες κυνηγών το φως τους σε σπηλαιοβάραθρα χαράζει
και καλεί με αλυχτίσματα το Χθες,
το άρπισμα της συγκομιδής ρέει σύσσωμο σε βουνά και ερήμους
απ'τις χαράδρες της γης η οσμή αναγγέλλει,
όχι μία, αλλά χιλιάδες πυρκαγιές
αρκετές για να μας υψώσουν
αρκετές για να μας λυτρώσουν.

Του Χειμώνα

Θεία ρέει αηδία
ώ, σαν ποταμός ορμητικός
σε αρτηρίες μολυσμένες
του σώματος οι άκρες
στεγνές, απόμακρες

Καταφρόνια, ξεπεσμός!
σε κάθετί του κόσμου τούτου
να πέσει σαν πληγή βιβλική
Φερδινάρδε! στην πληγή μου,
στάξε οίνο, την ανοιχτή
ορθάνοιχτα ανοιχτή!

Κάψε με σαν χλωρό κλαρί!
ξεχασμένο απ'την άνοιξη
χιλιοδαρμένο από ανέμους
χιμαδιό σε δρόμους χλιαρούς
ανάσες χειμώνα, ώ ανάσες παγερές!
με τα χνώτα πυκνά, του καλοκαιριού
το φως να κρύψω στις χαράδρες του χρόνου.

Chant Nocturne

Έλθε καρποφόρα Θεά,
με τους αδαμάντινους μανδύες σου
που στην άγονη γη της ψυχής μας επί Διός βίος,
κρατάς τα σκήπτρα προς τις Πέρα όχθες
στις λυκαυγές που μας χαρίζεις
ματιές μεσ'τα αχαλίνωτα σκοτάδια σου
οι πόθοι μου να πλέουν ακυβέρνητοι στα νερά τις Στύγας
προς εσέ!
Μέσα απ΄τους έναστρους τρούλους που κοσμούν τα παλάτια σου
Φόρα μου το στέμμα με τις δάφνες,
στο άψυχο κορμί μου
καθώς τις όχθες του Αχέροντα θα τέμνω
Τους γόνους σου να ανταμώσω,
Αυτού του κόσμου πια να μην είμαι,
σαν κοσμικός τυφώνας, χθόνιας δημιουργίας
την καρδιά μου να στύψω στις πέτρες
μονοπάτια το αίμα να χαράξει
για τους τόπους του Τύφων,
ώστε με μανία απ'τα τέκνα του ανθρώπου
την λύσσα του να κατευνάσει
χαρές και λύπες να πατάξει από προσώπου γης
και ολόκληρες πεδιάδες να ανθίσουν με καλανδίες
δάκρυ μοναχό να μην χυθεί στο χώμα
μέχρι το φεγγάρι τρεις φορές να σβήσει
και οι νύμφες τραγούδια θέρους να ψελλίσουν
τον παλαιό κόσμο να εγκωμιάσουν απ'τις στάχτες του.

Αιώνια Μελαχρινή

Πρωινά βουτηγμένα στον χρυσό,
στις χορευτικές μυρωδιές του φρέσκου καφέ
ξεπροβάλλουν με θράσος οι προσδοκίες της μέρας
δειλά σαν κάποιο φοβισμένο κουτάβι
πρέπει να συρθώ να ζήσω
να αγαπήσω και να πληγωθώ
ο χρόνος είναι δήμιος της ύπαρξης
και εχθρός κάθε στιγμής αέναης εκ φύσεως

η μοίρα, σαν κατάρα από παραμύθι βγαλμένη
καρτερεί την λυτρωτική της εκπλήρωση
άλλωστε, ποια η σημασία της αν δεν το κάνω;
και αν το νήμα στα χέρια μου είναι πλεγμένο
ποια απ΄τις τρεις να σαγηνέψω με θυμιάματα και επαίνους;

με αχούς και βροντές, η ιστορία μας βαδίζει
πότε οι στάλες βροχής μας πνίγουν κυριολεκτικά
και άλλοτε θυμίζουν λουτρό εξάγνισης
πότε η Αιώνια Μελαχρινή στέκεται σαν ικρίωμα
απέναντι στα δεινά μας
και άλλοτε ωσάν κόρη των Θεών,
τους μαρασμούς μας παρασέρνει στα βάθη και στα πλάτη της
και με μία αψάδα που θα ζήλευαν ήρωες τρανοί αρχαίοι,
με κάτι που λαλιά νεκρού σοφού σου βγάζει,
έναν αφορισμό πετά,
πρέπει τη ζωή να κατακτήσουμε.

La Μaladie D'Εxister

Τούτος ο τόπος ζέχνει
δεν μας χωράει, δεν μας αντέχει
φτιάχτηκε για ζωντανούς και υγιείς
μα μήτε το ένα μήτε το άλλο
είμαστε εμείς

Τούτος ο τόπος ζέχνει
μας φτύνει σαν παράσιτα
στα στενά και στα δάση του
εκεί που ανήκουμε, εκεί που δεν μαραζώνουμε

Μέρες πορφυρές γεμάτες προσδοκίες
τώρα αντικρίζω σε πίνακες φθαρμένους
και μοτέτα για δόξες και μελαγχολίες
που ποτέ μου δεν έζησα
που ποτέ δεν θα ζήσω

Καταραμένος μάλλον θα΄μαι
που από όλα τα μονοπάτια τούτης της ζωής
το νοσηρό της βούρκο διάλεξα
να περιπατώ χρόνια άγνωστα
μήπως πετύχω το εξωπραγματικό
αυτό που αναζωπυρώνει τις καρδιές
και ποιητές τρελαίνει
υπόσχεται χαρές, μα στους εσπερίνους
κάθε σχέση απαρνιέται
δεν χαρίζεται απλά
με γλύκες και φιλιά
ο ζόφος είναι στιβαρός σαν άγκυρα
που στης θάλασσας τον πάτο
ακίνητος στέκει ριζωμένος
αρχοντικός, την χολή μου γέμισε μελανά πνεύματα
και η ραχοκοκκαλιά του Σατανά
έγινε το ντουβάρι που το βάρος μου θα ρίξω.

Ηλιοβασιλέματα//Soleils Couchants

Πού να χάθηκε άραγε το πνεύμα σου,το όμορφο το ευγενές και γεμάτο ήλιο;

Που να είναι άραγε ο έρωτας,
ιπποτικός και σμιλευμένος με θλίψη;

Στα σκονισμένα φθαρμένα είδωλα γοητείας,
Εκεί! Εκεί! Πέρα απ'τις άμμους,
στις θάλασσας τα βράχια
στέκουν οι δόξες μας
οι χαρές και τα δέντρα μας
σε λόφους σαν γίγαντες αρχαίους αγέρωχους
να σκεπάζουν τον ορίζοντα με μεγαλείο
καθρέφτες της δικιάς σου μαγεμένης γοητείας
στα λιβάδια τα απέραντα
η αγάπη μου και η νοσταλγία μου
σε αναζητούν, ω αρχέγονη πατρίδα μου
φανταστική και κακογκρεμισμένη
από μίσος, ζήλος και φιλοδοξία
στους πέτρινους σου δρόμους προς την κόλαση
τα σοκάκια τα γλαφυρά που τόσο στοργικά
γεμίζουν σθένος τα άραχνα πνευμόνια μου
ακόμα ψάχνω και κατοικώ σε όνειρα βουβά
μα, πλέον, η ματιές σου καρδιογδάρσιμο
με τρώει σαν παράσιτο
τούτη η παρηκμασμένη σου φύση
από χέρια σιχαμερά
που θέλησαν μάταια μα τόσο μάταια,
την αίγλη σου στο ελάχιστο να θωπεύσουν,
για πάντα κατοικείς σε λησμονημένα κάστρα και αγρούς
ω πνεύμα ξεχασμένο.

Πού είναι άραγε η πανούκλα που τόσο σου αξίζει,
ω κόσμε ταλαιπωρημένε;

Ο ήλιος δύει στις τοξικές σου όχθες,
και θρηνούν οι κρεμασμένοι μαζί μου για σένα και για όλους τους χαμένους χειμώνες.

Θάνατος Εύγλωττος

Μετράμε τα βλέμματα μας στα θολά φώτα της πόλης
πιωμένος εραστής ανεπαρκής ικανότητας τραβάει τζούρες
κάτω από κολόνες με φωλιές στην κορυφή, η δύση αργεί ακόμη
ο νους τους σιγοβράζει σαν δόση νοθευμένη πραγματικότητα το λέμε
δικό τους βάσανο που γκρεμίζει πλάτες, σκεπάζει τα πρωινά μας απαλό νεκροσάβανο

τιμωρία και ευχή τούτος ο καημός που τις παλάμες μου ιδρώνει
επιβίωση το πάθος για μια ζωή που τρίβεται σαν γάτα στα πόδια του θανάτου
αηδία το χάδι της απογοήτευσης, η πιο άδικη κατάρα
μέσα σε τόση ομορφιά τα μάτια να μπλέκουν με την κενότητα του νοήματος
και ξάφνα να σβήνει η φλόγα, φλόγα που θνητοί έχουμε σαν θεό
ο θεός μας είναι ο θάνατος, με σονάτες νανουρίσματα και χάδια μυτερά
και χατίρι δεν χαρίζει σε θνητές αναμνήσεις με άκρα και δάκρυα
μόνη λατρεία η θύμηση του να κρέμεται στο προσκεφάλι μας τις νύχτες.

Ύπνος

Πιάνει φωτιά το στομάχι μου, αγάπη μου
Μα δεν είναι από αγάπη και πεταλούδες
μα λόγχες άγχους που στάζουν το φαρμάκι μου

Σε κρατώ όλη νύχτα
Μα το πρωί είσαι σκιά
Δεν σε βλέπω να κλαίς πουθενά
Μέσα το θέρος γερά κρατά
Με κλειδωμένα σαγόνια
Να ρίχνει γκρι νυφικά
Η πλάση σε λήθη, νεκρικά πρωινά
Εφημερίδα παλιά, φώτα ξεχασμένα ανοικτά
Η μεριά μου ερηπωμένη
Ο καθρέφτης εχθρός που έλεος δεν έχει
Μέρες περνάνε, μέρες μένουν εδώ
Κρύβω πληγές που χτίζω καιρό
Κάτω απ'το στρώμα, το ιδανικό κενό
Σανίδια που τρίζουν, τοίχοι που υπνωτίζουν
Σε θολές αποχρώσεις του άσπρου και καφέ
Πέφτω ελαφρά να αδράξω την πτώση του καρέ
Το πάτωμα με αγκαλιάζει σαν μητέρα, πιο κρύο από ποτέ
Είμαι ξύπνιος, ιδρωμένος και γεμάτος ενοχές.
Το σήμερα με κρατάει όμηρο.

Αδράστεια

Πνοή γεύομαι ικετεύω να χαθώ
Σε σούρουπα δύστυχα γυρεύω ζωή
Και μετράω τις ώρες με φωτιές
Πύρινες προσευχές σε παλάτια θεών
Αίμα για τις κόρες της κάθαρσης
Βουλιάζουν όσοι ελπίζουν γοργά
Και πόσο δάκρυ να στεγνώσει;
Και πόσο δάκρυ να στάξει,
Για να ξεπλύνει τον θρήνο και τη βρωμιά μας;
Που είναι τώρα οι σωτήρες τους,
τώρα που ζέχνει Διάβολο η ατμοσφαίρα
Η μόνη εικόνα που πλησιάζει το θείο
Η ίδια η αποσύνθεση της ζωής
Τα απομεινάρια μιας γενιάς που άγγιξε τον ήλιο
Με ανοιχτά μάτια και στόματα
Και έλιωσε βάναυσα μπρος στην θέα και την κτηνωδία
Της μέρας μας
Μία συμφωνία από διαλυμένα οστά
Πόσο κάτω φτάνει ο άνθρωπος
Πόσο βαθύ το σκοτάδι του
Ω Αδράστεια μόνη μου θεά ξεχασμένη
Δείξε το κάλος της λύσσας σου
Με βέλη στις ρυτιδιασμένες σάρκες τους 

Με τον Μώμο να περιγελά την οδύνη τους
Με σκώμματα και τραγούδι
Το τέλος μας όνειρο και μύθος
Εκεί στο τίποτα ο νους μας αλυχτά σαν λύκος
Για τους τρανούς φτωχούς του κόσμου μιάσματα
Που μήτε τρανοί είναι μήτε αυτού του κόσμου
Ξένα όρνεα απ'την μήτρα της Νύχτας πλάσματα.

Nigredo

Οι ουρανοί σχίζονται απ΄το μαύρο των αρπακτικών
πετάνε τελετουργικά μακάβρια σε κύκλους και σφαδάζουν
για μας, για ότι χάσαμε

κραυγές πολέμου, κραυγές αγωνίας
στην απελπισία μας, αγκαλιάζουμε τον μοχθηρότερο εχθρό
την ελπίδα

πιο χέρι θα μας σταματήσει απ'το να καούμε;
πιο στόμα θα μας πείσει με λόγια να μην διαλυθούμε;
να μην χαθούμε απότομα σαν αστραπή;

ποιος θα μας δώσει λουλούδια στις ήττες μας;
ποιος θα εκτιμήσει τις όποιες καθημερινές μας θυσίες;
ποιος θα σκορπίσει δάκρυα πάνω απ' τα μαρμάρινα προσωπεία μας;

η πιο στρυφνή παρηγοριά
άψυχα άκρα τις πλάτες μας να αγγίξουν
γοργά να σκίσουν τον μανδύα του χρόνου

φτύσαμε τα νιάτα μας
στις πληγές του κόσμου σας
στις ασφυκτικές τρόγλες
στήσαμε χορούς θανάτου
σε μοντέρνες κατακόμβες
με της Φθοράς το επάγρυπνο βλέμμα
να στέκουμε κατάκοιτοι
μπρος στην ίδια μας φύση
κάτω απ'τα χνώτα της σελήνης,
'γίναν όλα δικά μας.

Amour Ne M'amoit Ne Je Li

Έγινες σκονισμένο χθες στα μάτια μου εμπρός
κοίταξα με τόσο φόβο τα μάτια σου
κόρες καταχνιάς
καιγόμασταν καιρό
στάχτη λίθινη/ξεγυμνώνει την σάρκα
ελπίζω τα χείλη σου να σκάνε στις άκρες ειλικρινά
με τον ίδιο τρόπο που την δικιά μου καρδιά γέμισαν πληγές πύρινες
τις πιο γλυκές πληγές που γεύτηκα
βαθιές, αληθινές σαν την ψύχρα του χειμώνα
που σκίζει τα χέρια
ο βυθός μας είναι στιγμιαίος θάνατος
 πνίγομαι

Αστικές Θρηνωδίες

Είναι στις χαραμάδες των δρόμων που φυτρώνουν τα λουλούδια
σε χιλιόμετρα γκρίζας θάλασσας, μονάχα κάτι αδύναμες εικόνες ζωής
και τις ψάχνουμε στα γρήγορα γιατί χρόνο δεν έχουμε,
χιλιάδες αυτοκίνητα μας προσπερνάνε,
και εγώ τρομάζω γιατί σε αυτά βλέπω τις αναμνήσεις μου να χάνονται βιαστικά

Τα κόκκινα φώτα των οδών ο πιο καυτός ήλιος
μα είναι ο μόνος που μπορώ κατάματα να αντικρίσω
λίγα δευτερόλεπτα πριν το βλέμμα μου γκρεμιστεί στο παραδίπλα πεζούλι
και γελάνε οι περαστικοί, πότε δεν είδαν τον κόσμο μέσα από πληγωμένα μάτια
τα τσακισμένα μου όνειρα κρατάνε ώρες και δεν φτάνουν για να ξυπνήσω με ηρεμία

Δώσ' μου το χέρι σου, παγωμένο, να σβήσω την οργή που με καίει
Δώσ' μου τα χείλη σου, καυτά, να διώξω τον παγετό που σαν θηλειά το στομάχι μου δένει
Μην σε νοιάζει το τι θα απογίνουμε, είμαστε βασανισμένοι και θα μαρτυρήσουμε στο τσιμέντο
Απόψε, αγάπη μου ματώνουμε, γιατί το αύριο μας πρόδωσε.

Στις Νύχτες Μου

Στις αφιλόξενες νύκτες μου,
που έρπονται σαν θανατερή υγρασία στα ντουβάρια,
ω, σαν κόρακες πεινασμένοι, απόκοσμοι,
εκκωφαντικό το ρέκασμα τους σαν πλευρίζουν τον ίσκιο μου,
οι σκέψεις που στοιχειώνουν το ξύπνιο μου μαρτύριο,

βρωμάνε πανώλη και τα μάτια τους κόκκινα σαν πυρές,
τρεμοφέγγουν στις γωνιές του δωματίου

Τότε, τις ανείπωτες ώρες που κραυγάζω, είναι που εμφανίζεσαι εσύ, βασίλισσα μου απλάνευτη,
με το πέπλο σου να γεμίζει τον χώρο άνθη και στιλέτα,
στην σιλουέτα σου να ψάχνω τις λέξεις για να σε αγγίξω λίγο παραπάνω,
μα η νηφαλιότητα μου στέκει σαν κλαδί ανάμεσα μας, γλυκιά μου Ennui
σε ερωτεύομαι με την μανία χειμωνιάτικης καταιγίδας και καθαρά σαν νερά ξένα στα μάτια των ανθρώπων,
και εσύ μου απαντάς με πόνους έσχατους και ψιθύρους 
"Il m'aime un peu, beaucoup, passionnément, à la folie, pas du tout." - à la folie!

Άχρωμο το πρόσωπο μου κάθε φορά και τα μάτια μου δαιμονισμένα να σε ψάχνουν σε ξεχασμένα γραπτά,
πόσοι ακόμα στέκονται στο ζοφερό σου περβάζι μεθυσμένοι από το πνεύμα του fin de siècle 
να ξεροσταλιάζουν για σταγόνες απ΄την ανθισμένη άβυσσο της ομορφιάς σου;
Σ'αγάπησα όσο τίποτε άλλο γιατί στα σπλάχνα σου ένιωσα την ανάσα του Διαβόλου, το παγωμένο δέσιμο του στομαχιού απ΄το κόκκινο κρασί και εσύ να με υψώνεις πάνω απ'τα τείχη της Αβινιόν,
στην μοναξιά σε αγάπησα, μέσα σε τόση μοναξιά..