Ύπνος

Πιάνει φωτιά το στομάχι μου, αγάπη μου
Μα δεν είναι από αγάπη και πεταλούδες
μα λόγχες άγχους που στάζουν το φαρμάκι μου

Σε κρατώ όλη νύχτα
Μα το πρωί είσαι σκιά
Δεν σε βλέπω να κλαίς πουθενά
Μέσα το θέρος γερά κρατά
Με κλειδωμένα σαγόνια
Να ρίχνει γκρι νυφικά
Η πλάση σε λήθη, νεκρικά πρωινά
Εφημερίδα παλιά, φώτα ξεχασμένα ανοικτά
Η μεριά μου ερηπωμένη
Ο καθρέφτης εχθρός που έλεος δεν έχει
Μέρες περνάνε, μέρες μένουν εδώ
Κρύβω πληγές που χτίζω καιρό
Κάτω απ'το στρώμα, το ιδανικό κενό
Σανίδια που τρίζουν, τοίχοι που υπνωτίζουν
Σε θολές αποχρώσεις του άσπρου και καφέ
Πέφτω ελαφρά να αδράξω την πτώση του καρέ
Το πάτωμα με αγκαλιάζει σαν μητέρα, πιο κρύο από ποτέ
Είμαι ξύπνιος, ιδρωμένος και γεμάτος ενοχές.
Το σήμερα με κρατάει όμηρο.