Αδράστεια

Πνοή γεύομαι ικετεύω να χαθώ
Σε σούρουπα δύστυχα γυρεύω ζωή
Και μετράω τις ώρες με φωτιές
Πύρινες προσευχές σε παλάτια θεών
Αίμα για τις κόρες της κάθαρσης
Βουλιάζουν όσοι ελπίζουν γοργά
Και πόσο δάκρυ να στεγνώσει;
Και πόσο δάκρυ να στάξει,
Για να ξεπλύνει τον θρήνο και τη βρωμιά μας;
Που είναι τώρα οι σωτήρες τους,
τώρα που ζέχνει Διάβολο η ατμοσφαίρα
Η μόνη εικόνα που πλησιάζει το θείο
Η ίδια η αποσύνθεση της ζωής
Τα απομεινάρια μιας γενιάς που άγγιξε τον ήλιο
Με ανοιχτά μάτια και στόματα
Και έλιωσε βάναυσα μπρος στην θέα και την κτηνωδία
Της μέρας μας
Μία συμφωνία από διαλυμένα οστά
Πόσο κάτω φτάνει ο άνθρωπος
Πόσο βαθύ το σκοτάδι του
Ω Αδράστεια μόνη μου θεά ξεχασμένη
Δείξε το κάλος της λύσσας σου
Με βέλη στις ρυτιδιασμένες σάρκες τους 

Με τον Μώμο να περιγελά την οδύνη τους
Με σκώμματα και τραγούδι
Το τέλος μας όνειρο και μύθος
Εκεί στο τίποτα ο νους μας αλυχτά σαν λύκος
Για τους τρανούς φτωχούς του κόσμου μιάσματα
Που μήτε τρανοί είναι μήτε αυτού του κόσμου
Ξένα όρνεα απ'την μήτρα της Νύχτας πλάσματα.