Κυριακάτικος Καφές

Κυριακή, ωραία μέρα να μην κάνεις κάτι σημαντικό
ακόμα καλύτερη μέρα για μικρά ποιήματα,
τα μακροσκελή ποιήματα είναι για τις μέρες με προσδοκίες
σαν την Παρασκευή ας πούμε, ή την Πέμπτη, που είναι γεμάτη
προσδοκίες για τις επόμενες μέρες και τις πιθανές τρέλες
του διημέρου, σε αντίθεση με την Κυριακή.
Τραγούδι της ημέρας, το Gloomy Sunday, κάπως αναμενόμενο
λένε πως πάνω από εκατό άτομα αυτοκτόνησαν λόγο του τραγουδιού,
ένας μάλλον λάθος τρόπος να δείξει κανείς την λατρεία του για μερικές νότες και λέξεις,
να σας πω την αλήθεια, εντάξει, υπερβολικοί μου φαίνονται
απλά φτιάξε δεύτερο καφέ.  

Le Grand Destructeur Des Mondes (Του Ανθρώπου και Του Διαβόλου)

Κανείς δεν μας χάρισε αυτή την ανατολή
με τα αγκάθια της που τρυπώνουν μουλωχτά
στις όποιες χαραμάδες μιας ψυχής
που τρέμει παγιδευμένη σε καντηλοφάναρο,
χορεύει στα σκοτάδια, σε διαδρόμους αστεριών
γυρεύει την παρηγοριά ειδώλων χαμένων
σε νύχτες καθαρές σαν κρύσταλλο,
θρυμματίζονται οι προσευχές, μόνο σιωπές..
με φωτιά! με πάθος και ακονισμένες τις λεπίδες ρίξαμε τον ορίζοντα!

Δυσμενής ο αέρας μας
μα πιο αβάσταχτο το φάντασμα του αύριο
και θέλει θάνατο τολμηρό την ματιά του για να αδράξεις
όσα πέρασαν εχάθηκαν λαμπρά,
σαν δάδες κυνηγών το φως τους σε σπηλαιοβάραθρα χαράζει
και καλεί με αλυχτίσματα το Χθες,
το άρπισμα της συγκομιδής ρέει σύσσωμο σε βουνά και ερήμους
απ'τις χαράδρες της γης η οσμή αναγγέλλει,
όχι μία, αλλά χιλιάδες πυρκαγιές
αρκετές για να μας υψώσουν
αρκετές για να μας λυτρώσουν.