Κανείς δεν μας χάρισε αυτή την ανατολήμε τα αγκάθια της που τρυπώνουν μουλωχτά
στις όποιες χαραμάδες μιας ψυχής
που τρέμει παγιδευμένη σε καντηλοφάναρο,
χορεύει στα σκοτάδια, σε διαδρόμους αστεριών
γυρεύει την παρηγοριά ειδώλων χαμένων
σε νύχτες καθαρές σαν κρύσταλλο,
θρυμματίζονται οι προσευχές, μόνο σιωπές..
με φωτιά! με πάθος και ακονισμένες τις λεπίδες ρίξαμε τον ορίζοντα!
Δυσμενής ο αέρας μας
μα πιο αβάσταχτο το φάντασμα του αύριο
και θέλει θάνατο τολμηρό την ματιά του για να αδράξεις
όσα πέρασαν εχάθηκαν λαμπρά,
σαν δάδες κυνηγών το φως τους σε σπηλαιοβάραθρα χαράζει
και καλεί με αλυχτίσματα το Χθες,
το άρπισμα της συγκομιδής ρέει σύσσωμο σε βουνά και ερήμους
απ'τις χαράδρες της γης η οσμή αναγγέλλει,
όχι μία, αλλά χιλιάδες πυρκαγιές
αρκετές για να μας υψώσουν
αρκετές για να μας λυτρώσουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου