Η Μέρα Που Δάκρυσαν Οι Κλόουν

Εθισμένος στον καπνό.
Εθισμένος στο κενό.
Εθισμένος στον μουντό καιρό.
Εθισμένος σε μία ζωή να καρτερώ το τέλος.
Το τέλος μίας σχέσης, το τέλος του ποτού, του τσιγάρου, του πάρτι.
Και να με τρομοκρατεί αυτό το τέλος.
Έχεις την ποίηση θα πει κάποιος αφελής.
Τί να την κάνω ρε;
Η ποίηση είναι σαν γκόμενα ή τσιγάρο που έχεις για καβάτζα.
Πας εκεί μόνο όταν δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική.
Είναι άσχημη γκόμενα η ποίηση.
Αλλά είναι εκεί όμως.
Σαν να μία μοναδική τζούρα για να γίνεις όντας απελπισμένος.
Τι θα είχαμε να λέμε δίχως τους εθισμούς μας;
Τί ιστορίες από μαστούρες και εφηβικές μαλακίες;
Να πάει να γαμηθεί η νηφαλιότητα στην τελική.
Καλή και αυτή αλλά όχι συνέχεια.
Και ο έρωτας ένα είδος μέθης είναι και αυτό.
Σαν τον ύπνο, το βρώμικο φαγητό, το γαμήσι.
Ωραίοι εθισμοί, δεν βρίσκεις;
Ώσπου ξυπνάς ένα πρωί, νεκρός εσωτερικά.
Γνώριμη κατάσταση.
Ξανά απο την αρχή, με λιγότερες άμυνες πλέον.
Περισσότερη γνώση, μεγαλύτερο κεφάλι.
Άντε στο άγνωστο λοιπόν, να μας καταπιεί ο ουρανός και τα ντουμάνια
Να'σαι καλά Τσάρλς.
Και συ Ουίλιαμ.

Οι Τρελοί

Ζούμε σε μία εποχή αδράνειας που το φως του ήλιου μας τυφλώνει
μόνο το βράδυ που μας βλέπουν λίγα μάτια και αυτά ζαλισμένα
μπορούμε να δείξουμε τους εαυτούς μας αλλά και να τους κοιτάξουμε κατάματα
είναι φορές που η πόλη και η γκρίζα της ατμόσφαιρα θυμίζουν θηλιά στο λαιμό μας
οι δρόμοι απλά οδηγούν στα μέρη που η ανία βασιλεύει δίχως νόημα οι διαδρομές
τα αστικά είναι ένας μέρος αγχωτικό που σε αναγκάζει σε διαλόγους άνευ αξίας
με γνωστούς τους οποίους απεχθάνεσαι ίσως σε ένα βαθμό
οι πράξεις που γίνονται εν βρασμό ψυχής θα γίνουν το σάβανο της πόλης, της χώρας, του κόσμου
στα αποκαΐδια ενός πλαστικού πολιτισμού που τρέφει τις ψυχές μας με χλωροφόρμιο
όλοι νεκροί ζουν μηχανικά προχωρώντας στον αφανισμό με χαμόγελο κενό
κενό όπως και αυτοί
δίχως ελπίδες, δίχως στόχους
μα μόνο όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις θα διεκδικήσεις τα πάντα.

Ψηφιακός Ρομαντισμός

Πάλι εδώ, κλασσική καλοκαιρινή μέρα ή καλύτερα νύχτα.
Η ζέστη μου τρώει την ψυχή και η ανία κάνει κουμάντο στο κεφάλι μου.
Αλλά δεν πειράζει μωρέ θα πέσω για ύπνο κάποια στιγμή, αλλά πότε;
Τέτοιες ώρες θέλω να είμαστε μαζί πιο πολύ από ποτέ.
Να μιλάμε μέχρι το πρωί ή να κοιμόμαστε αγκαλιά.
Άλλο ένα άνευ θέματος κείμενο, ποίημα πες το όπως θες, δεν έχει νόημα.
Τι έχει νόημα όμως;
Ο έρωτας, η τέχνη, η πολιτική, το σεξ, τι;
Όλα.
Ίσως και κανένα από αυτά, αλλά ας μην είμαστε και πεσσιμιστές
Νομίζω πως το νόημα χάνεται μέσα στην ίδια την οθόνη του υπολογιστή
Βλέπεις εγώ δεν γράφω σε χαρτί,
Τα τετράδια μου είναι γεμάτα με άθλια σκίτσα από τις ατέλειωτες ώρες στο σχολείο.
Πού όρεξη για τέτοιες αγορές, καλά είναι και έτσι.
Θέλω λίγη απομόνωση, από την ρουτίνα της άδειας πόλης.
Από τα ίδια μέρη.
Τα ίδια άτομα.
Θέλω και σένα όμως, μόνο εμείς οι δύο. Και ο σκύλος σου.
Να κάνουμε έρωτα στην παραλία και μετά να κάνουμε ένα υπέροχο τσιγάρο.
Η ευτυχία δεν είναι υλική, η ύλη όμως φέρνει ευτυχία.
Και εγώ και εσύ είμαστε ύλη, και εφόσον σαγαπώ, αγαπώ και την ύλη.
Ένας ερωτευμένος υλιστής.
Παρατραβηγμένο πιστεύω,μα δεν γαμιέται μου αρέσει.
Εσένα σου αρέσει το ψηφιακό μου ρομάντζο;

Μέχρι ο αέρας να ζέχνει θάνατο

Κοίτα! Το βλέμμα τους χαμένο στο κενό.
Κρίμα, το νεανικό πνεύμα να κείτεται νεκρό.
Με βία να μεθά, με ζήλο να ξενυχτά.
Όλα για να βρεθεί πάλι χάμο, ένα βήμα απ'τον γκρεμό.

Τα σύννεφα πάλι πύκνωσαν.
Και οι ένοχοι σήκωσαν τα σαπισμένα τους χέρια.
Στον αέρα για λύπηση, τα όρνεα απ'τις σάρκες τους τράφηκαν.
Άνομη δικαιοσύνη.

Τα μάτια πλέον βγαλμένα, τα δάχτυλα ραγισμένα.
Ως πότε σιωπή και υπομονή;
Η σάρκα ρυτιδωμένη και η καρδιά κουρασμένη.
Ως πότε σιωπή και υπομονή;
Μέχρι ο αέρας να ζέχνει θάνατο και θειάφι.