Στάχτη και Κόκαλα

Το σώμα μου οικτρός φρικιαστικός ναός
λασπωμένος βλάσφημος δημιουργός
τρέμω να κοιτώ
τον οίκο που καίω και θρυμματίζω
τα μισαλλόδοξα αγγίγματα
που μου καρφώνουν στιλέτα στα πλευρά
και τις πράξεις σας-
που γκρεμός δεν υπάρχει για να τον γεμίσετε
σαν αγκάθια τρυπάνε την σάρκα μου
όσα με περιορίζουν, όσα μου θυμίζουν την από στάχτη φύση μου
τα δάκρυα που σαν κυλάνε σπασμούς γεμίζει το κορμί μου
και δεν υπάρχει σκοτάδι αρκετό να κρύψω την αποστροφή μου
και τα αστέρια σβήνουν μπρος μου ένα ένα
σα να μου ψιθυρίζουν πως είμαι προσωρινός περαστικός
αυτού του κατ'εικόνα διεστραμμένου κόσμου που βουλιάζει.

 Σάρκα στάχτη και κόκαλα
στην καταβόθρα της ύπαρξης
η εξομάλυνση της τιποτένιας σημασίας
τα γεφυρωμένο χάσμα μεταξύ ηττοπάθειας και μηδενισμού
η σπίθα στα μάτια που γίνεται ξυράφι
και μία ορδή από ανάσες που κόβονται σαν αρτηρία
η ζωή μας,μαρτυρία εκούσιας πτώσης.
Να είναι γερό το σκοινί που θα μας αντέξει,
Μαραμένα λουλούδια να κυκλώσουν τους τύμβους μας.

Hymne De Leur Disparition

Απόκληροι ανίκανοι μηχανισμοί
βουβοί βιαστές όσων είχαν ποτέ σημασία
γαμημένα γερασμένοι τραβέροι - αστοί και περιφρονημένοι
δεινοί διδάσκαλοι της υπέρμετρης δυσωδίας
ελπίζετε και επαινείτε - βρωμάτε παντού
ζήτω η εξαθλίωση, ζήτω η εξύψωση του τίποτα
ζήτω το πνεύμα του Νταρέντσο
ήταν οι χρόνοι σας μαρτυρικοί, ηθελημένα μουντοί
θάλασσες δεν φτάνουν να γεμίσουν με τις σάρκες σας
θεριά να τρέφονται απ΄τα όνειρα των απογόνων σας

και οι καμπάνες να σας τρυπάνε τα τύμπανα
να τρέμουν τα δοκάρια που σας κρατάνε ασφαλείς
οι κήποι σας οι μεγαλοπρεπείς,
οι αξίες σας, ο φιλελευθερισμός και η ανεκτικότητα σας
καρφιά στα ρόπαλα και στα φέρετρα σας

ζω και σαπίζω σαν ξεχασμένο φαγητό στην κουζίνα
ένα σουφλέ που ζέχνει θάνατο-
σαπισμένο σπέρμα βρωμάει ο έρωτας σας
παρακαλάτε για το σάλιο μου, κόλακες της στείρας ευτυχίας

και εσείς με τα κόκκινα τριαντάφυλλα και τα σφυριά
βαρύδια στο καράβι της ύπαρξης που βυθίζει είστε καημένοι
αχρείαστες μάζες σε υστερία και τα σεντόνια που σας σκεπάζουν να γίνουν νεκροσάβανα
να χορεύουν με βασιλικά άσματα οι ζονγκλέρ στα καβούκια σας
που θα αποκαλείτε κάσες, και θα γελάμε,
καθώς σπαρταράτε κτήνη της αξιοπρέπειας

ο τροβαδούρος γυρνάει στις πόλεις με τα σπλάχνα του αγκαλιά
φτύνει στους δρόμους και καυγαδίζει μόνος του
με τους αυτιστικούς που γεμίζουν τις πλατείες
με τους νάρκισσους που γεμίζουν τα μαγαζιά
με τις πεταμένες που γεμίζουν όσα μαγαζιά δεν γέμισαν οι νάρκισσοι
με τους ιδεολόγους της κακιάς ώρας που ψάχνουν την ελπίδα
ο τροβαδούρος ρίχνει τα βέλη του με οργή στα σωθικά τους-
λα λα λα! κοίτα τους πως τους κόβονται τα πόδια στις λάσπες
λα λα λα! κοίτα πως η ζωή τους φτύνει στις μάπες
με γοργούς ρυθμούς, σιλουέτες αναζητούν διασκέδαση και νόημα
με γοργούς ρυθμούς, αχ να πέφταν βροχή τα στιλέτα!
να αδειάσουν οι δρόμοι, να γεμίσουν οι υπονόμοι!
άνθρωποι-ίσοι-κεράστε τους όλους φορμόλη.