Στάχτη και Κόκαλα

Το σώμα μου οικτρός φρικιαστικός ναός
λασπωμένος βλάσφημος δημιουργός
τρέμω να κοιτώ
τον οίκο που καίω και θρυμματίζω
τα μισαλλόδοξα αγγίγματα
που μου καρφώνουν στιλέτα στα πλευρά
και τις πράξεις σας-
που γκρεμός δεν υπάρχει για να τον γεμίσετε
σαν αγκάθια τρυπάνε την σάρκα μου
όσα με περιορίζουν, όσα μου θυμίζουν την από στάχτη φύση μου
τα δάκρυα που σαν κυλάνε σπασμούς γεμίζει το κορμί μου
και δεν υπάρχει σκοτάδι αρκετό να κρύψω την αποστροφή μου
και τα αστέρια σβήνουν μπρος μου ένα ένα
σα να μου ψιθυρίζουν πως είμαι προσωρινός περαστικός
αυτού του κατ'εικόνα διεστραμμένου κόσμου που βουλιάζει.

 Σάρκα στάχτη και κόκαλα
στην καταβόθρα της ύπαρξης
η εξομάλυνση της τιποτένιας σημασίας
τα γεφυρωμένο χάσμα μεταξύ ηττοπάθειας και μηδενισμού
η σπίθα στα μάτια που γίνεται ξυράφι
και μία ορδή από ανάσες που κόβονται σαν αρτηρία
η ζωή μας,μαρτυρία εκούσιας πτώσης.
Να είναι γερό το σκοινί που θα μας αντέξει,
Μαραμένα λουλούδια να κυκλώσουν τους τύμβους μας.