Καμμένο Χαρτί

Δεν δίνω υπόσταση στα όνειρα που μου καίνε τα μάτια,
αυτό με κάνει να τρέμω όσο κυνηγάω την φιγούρα σου,
σε σοκάκια με σαπισμένους θνητούς που πίνουν για να γελάσουν,
όσο ξεπεσμένος και αν νιώθω πάντα μπορώ να νιώσω χειρότερα,
το ταλέντο μου αυτό, άρνηση της άρνησης και αποδοχή της ήττας,
να παίζω με τις λέξεις μπας και νιώσω κάτι, συμβολισμοί της στιγμής,
για χρόνια αποτυχίας και αμφιβολίας

Μα στην τελική το φως δίνει χώρο στο σκοτάδι,
και στο σκοτάδι ξυπνάει η φρίκη,
η ίδια που με ώθησε σε σένα,
να με κατασπαράξεις τόσο άνετα και εύκολα,
τα χέρια σου λεπίδες στα πλευρά,
να νιώθουν άσχημα οι περαστικοί που δεν έχουν πολλά,
κανείς μας δεν ζήτησε τίποτα και όλα έγιναν σκατά

Ελπίδες για να ζήσω μια στιγμή αιώνιας λιακάδας,
πεντακάθαρο μυαλό που ζει σε αρμονία με το κενό,
ο στόχος πέθανε πριν τον σκεφτώ καλά καλά,
έμεινα μόνος με κουβέρτες και κεριά ελπίζοντας να καώ,
γαμώ κάθε άγγιγμα και την ανίκανη καρδιά μου, μ'ακούς καρδιά μου;
χαστούκι φιλί και καληνύχτα ανίκανε ποιητή.

4ο Πλάνο

Εκατό και μία εκτροχιασμένες σκέψεις στον βούρκο,
προσπαθώ να τρέξω πάνω στις σκουριασμένες ράγες,
πέφτω με δύναμη και σπάω τα δόντια μου,
εσύ γελάς, ξέρεις μόνο να γελάς,
πάρε τα κουρέλια σου από το πάνω μου,
ποτέ δεν χρειάστηκα μασέλα για να σε φτύσω,

τόσες σακατεμένες μηχανές παραγωγής-
φιγουράρουν από απόσταση,
οδηγούν τον αφανισμό με νιαουρίσματα
σφαγείς της ανησυχίας περιτριγυρίζουν το οπτικό μου πεδίο,
με την απέχθεια μου για τα έντομα, γίνομαι και εγώ ένα ανθρώπινο παράσιτο,
αδιάφορο μέχρι να το δεις να σε κοιτάει σε μία σκονισμένη γωνία,

και ίσως η λύτρωση να μην υπάρχει,
μόνο πράγματα θα μείνουν πίσω,
και γραπτά με μουτζούρες.
χα! τι λέω, γαμημένα αρχεία word θα μείνουν σε κλειδωμένους υπολογιστές,
άντε και ένα δύο έντυπα να λέμε ότι κάτι κάναμε βρε παιδί μου,
η ζωή μου άτσαλη και χωρίς λογική σύνδεση όπως και τα γραπτά μου,
και κανένας τριγύρω να του πω τι με ενοχλεί, μονόλογοι, μονόλογοι,
μέχρι να σπάσω το 4ο πλάνο και να σου ζητήσω να σκάσεις

Πόσοι πραγματικά διαβάζουν ποίηση είναι το ερώτημα,
εδώ εγώ σνομπάρω σχεδόν ότι διαβάζω για να μην με επηρεάσει,
δες τις προτάσεις σαν κλαδιά ενός δέντρου,
από ποια πρόταση θα πιαστείς και από ποια θα κρεμαστείς;
Και σε ποια θα βάλεις φωτιά;

Κομματιασμένες Γλώσσες

Μη ζητάς λέξεις από στόματα μουδιασμένα,

Τι δεν καταλαβαίνεις;
Λιώσαμε στην αναμονή σε αίθουσα παγερή που μόνοι μας κρατάμε ανοιχτή,
Μία κυρία με πέτρα στα νεφρά πήδηξε στην θάλασσα μπας και αγγίξει τον πάτο,
οδυνηρά μάταιο.

Δένω με κόμπους τα κομμάτια μου και με μονωτική ταινία κλείνω τα παράθυρα,
ψάχνω φωτιά χαρτί και λίγη αγανάκτηση να κρεμάσω τον καριόλη που μιλάει με μάτια κλειστά,
στις δύο προσπάθειες για καλύτερο αύριο ή τρίτη είναι η πιο αξιοθρήνητη,
οδυνηρά αστείο.

Έλα, σε κάποιο σημείο κόβεις αργά και με στοργή τον λαιμό,
σφίγγεις το χέρι μου, μου λες σ'αγαπώ και κλοτσάς την πόρτα όπως βγαίνεις,
με κομψές κινήσεις, ότι έγινε πλέον είναι για πέταμα, πέτα το,
μην ζητάς λέξεις από ηττημένες φιγούρες, ροχάλες της ύπαρξης,
μετράω με σπασμούς τις κινήσεις του χρόνου που μου μένει,

τόσο λίγο που πλέον σταματάω να σκέφτομαι πως υπάρχω στο εδώ,
γιατί πριν αμφέβαλλα και μετά είναι σίγουρα όχι η απάντηση.