Κομματιασμένες Γλώσσες

Μη ζητάς λέξεις από στόματα μουδιασμένα,

Τι δεν καταλαβαίνεις;
Λιώσαμε στην αναμονή σε αίθουσα παγερή που μόνοι μας κρατάμε ανοιχτή,
Μία κυρία με πέτρα στα νεφρά πήδηξε στην θάλασσα μπας και αγγίξει τον πάτο,
οδυνηρά μάταιο.

Δένω με κόμπους τα κομμάτια μου και με μονωτική ταινία κλείνω τα παράθυρα,
ψάχνω φωτιά χαρτί και λίγη αγανάκτηση να κρεμάσω τον καριόλη που μιλάει με μάτια κλειστά,
στις δύο προσπάθειες για καλύτερο αύριο ή τρίτη είναι η πιο αξιοθρήνητη,
οδυνηρά αστείο.

Έλα, σε κάποιο σημείο κόβεις αργά και με στοργή τον λαιμό,
σφίγγεις το χέρι μου, μου λες σ'αγαπώ και κλοτσάς την πόρτα όπως βγαίνεις,
με κομψές κινήσεις, ότι έγινε πλέον είναι για πέταμα, πέτα το,
μην ζητάς λέξεις από ηττημένες φιγούρες, ροχάλες της ύπαρξης,
μετράω με σπασμούς τις κινήσεις του χρόνου που μου μένει,

τόσο λίγο που πλέον σταματάω να σκέφτομαι πως υπάρχω στο εδώ,
γιατί πριν αμφέβαλλα και μετά είναι σίγουρα όχι η απάντηση.