Καμμένο Χαρτί

Δεν δίνω υπόσταση στα όνειρα που μου καίνε τα μάτια,
αυτό με κάνει να τρέμω όσο κυνηγάω την φιγούρα σου,
σε σοκάκια με σαπισμένους θνητούς που πίνουν για να γελάσουν,
όσο ξεπεσμένος και αν νιώθω πάντα μπορώ να νιώσω χειρότερα,
το ταλέντο μου αυτό, άρνηση της άρνησης και αποδοχή της ήττας,
να παίζω με τις λέξεις μπας και νιώσω κάτι, συμβολισμοί της στιγμής,
για χρόνια αποτυχίας και αμφιβολίας

Μα στην τελική το φως δίνει χώρο στο σκοτάδι,
και στο σκοτάδι ξυπνάει η φρίκη,
η ίδια που με ώθησε σε σένα,
να με κατασπαράξεις τόσο άνετα και εύκολα,
τα χέρια σου λεπίδες στα πλευρά,
να νιώθουν άσχημα οι περαστικοί που δεν έχουν πολλά,
κανείς μας δεν ζήτησε τίποτα και όλα έγιναν σκατά

Ελπίδες για να ζήσω μια στιγμή αιώνιας λιακάδας,
πεντακάθαρο μυαλό που ζει σε αρμονία με το κενό,
ο στόχος πέθανε πριν τον σκεφτώ καλά καλά,
έμεινα μόνος με κουβέρτες και κεριά ελπίζοντας να καώ,
γαμώ κάθε άγγιγμα και την ανίκανη καρδιά μου, μ'ακούς καρδιά μου;
χαστούκι φιλί και καληνύχτα ανίκανε ποιητή.