Σκιές

Μας πιάνει το σούρουπο κοιμισμένους άκομψα
με λέξεις να τρίζουν στα δόντια μας
χέρια αντένες για αέρα που νοικιάζουμε σαν ρετιρέ
ξυπνάμε μόνο για να ζήσουμε τον απόλυτο θάνατο,
τόσο γλυκός και μουντός στης πόλης τα αφιλόξενα πεζούλια
που καίνε, καίνε γιατί είναι μαρτύριο ο αχρωμάτιστος ουρανός
είναι μαρτύριο τα δάκρυα που εξατμίζονται την αυγή
όλεθροι σε τζάμια μας προσπερνούν βουβά
η γεύση του πλήθους που ζει και αναπνέει στωικά
η γεύση της αποξένωσης, πικρή και εθιστική
στις γωνίες αναζητούν θύματα για θέαμα
παραθερίζοντας στις πέτρες που καταπίνουν γενιές
το τώρα γίνεται υπόσχεση του ποτέ
πότε ψελλίζουν οι σκιές που νωθρά κατακλύζουν την μούχλα της στιγμής.