Groza

Σας έβλεπα όλους περήφανα
να στέκεστε δίχως έγνοιες
να αγκαλιάζετε τον αέρα
με αγνή αγάπη

Σας έβλεπα να κλαίτε
να πέφτετε στα πατώματα με λυγμούς
να ζητάτε ότι σας θέρισαν οι χειμώνες
ότι έπνιξαν τα καλοκαιρινά κύματα

Σας έβλεπα να κυνηγάτε φαντάσματα
και δόξες νεκρές
και την απόρριψη που τόσο σκιάζεστε
να σας ρίχνει ύπουλες μαχαιριές στα σωθικά

Μα οι ήδη κατακρεουργημένες ψυχές σας
μήτε πόνο νιώθουν μήτε αγάπη

Αλίμονο σ'αυτούς που συνεχίζουν να πιστεύουν στο χαρούμενο τέλος

Το χειρότερο είναι, πως όσο το μίσος μου καίει κάθε ευκαιρία μεταμέλειας
οι εντάσεις που αναλώνουν το είναι μου με κάνουν σαν έναν από εσάς,
εγκλωβισμένο στις ανθρώπινες ανάγκες μου,
να αγαπώ, να ονειρεύομαι, να ελπίζω, να απογοητεύομαι, και ξανά απ'την αρχή.

Και όλα θα είναι κάπως έτσι δυστυχώς μέχρι να τρελαθώ ή χειρότερα μέχρι να πεθάνω,
μόνος και στα δύο να περιπλανιέμαι άσκοπα στους βυθούς της απομόνωσης.

ΜηΖητάςΠολλά

Δεν αρκούν αυτά που λέω και το ξέρω,
Δεν είμαι μόνος και ας γυρνώ πάντα σπίτι μόνος,
Οι παρέες μου είναι συμπτωτικές και γεμάτες φθόνο και άγχος,
Όλοι είναι γύρω μου, μιλάνε, γελάνε,
Τα μάτια τους λιώνουν ενώ το θεάμα με κάνει να θέλω να ξεράσω,
Οι συμπεριφορές που με ωθούν στο περιθώριο,
Είναι οι ίδιες που με κρατάνε απ΄το να κλειστώ στον εαυτό μου,
Μπρος κενό και πίσω τίποτα,
Η μοναδική στιγμή ικανοποίησης,
Ή όλα ή τίποτα,
Βγες να γίνεις χάλια ή μην βγεις καθόλου,
Γαμημένες μέρες,
Εδώ αναπνέω και ξεχνάω να επιβιώσω,
Δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που έζησα,
Που πέταξα στα σκουπίδια τις όποιες έγνοιες,
Που με τραβούσαν στον πάτο σαν τσιμέντο στα πόδια,
Ξεχνάω, μαθαίνω να κολυμπάω την τελευταιά στιγμή,
Είμαι ήδη στον πάτο και ξυπνάω την αυγή στα στενά του,
Μα τα χέρια μου μουδιασμένα δεν με αφήνουν να αγγίξω αέρα,
Γίνομαι μονοπάτια που πατάω όταν κλείνω τα μάτια,
Χώματα στην καρδιά να γράφουν ποιήματα αυτόχειρα παιδιά,
Καίω όποια σελίδα περιέχει οδηγίες χρήσεις,
Εφόσον προσπάθησα να βρω το νόημα και μου έπεσε απτό παράθυρο,
Όποιος το βρει ας το θάψει το γαμημένο.