Nagasaki//HereNowNever

Στα ερείπια τραγουδάμε, κάνουμε έρωτα, μεθάμε και γερνάμε
Σε σύννεφα καπνού κολυμπάμε, αγαπάμε και ξεχνάμε

Ο νους δονείται σαν της γης τους σπασμούς
Όλοι γελάνε, οι ρωγμές αφήνουν ακτίνες να μας αγγίξουν

Πως τα πνιγμένα μάτια τους καλύπτουν τον ήλιο,
Με ανέμους να τους γδέρνουν ανθίζουν τα χέρια τους στην φωτιά

Τα είδωλα δακρύζουν σε απόκρημνες στοές
Μακριά απ'το γυμνό μάτι, με τιμή να πέσουν

Γυρνάμε βόλτες γύρω απ'τα λιβάδια της μνήμης
Χωρίς ίχνος ιδέας του γιατί είμαστε εδώ

Και τι θα μείνει όταν θρυμματιστούν τα είδωλα;

Ολοφυρμός

Κοιτάω να με γεμίσω με γαλήνιες εικόνες/
πρόσωπα ξεθωριασμένα και φώτα σχεδόν σβηστά/
τρεμάμενα οστά που κατηφορίζουν ζαλισμένα/
οστά ζαλισμένα κατηφορίζουν τρεμάμενα/
οι σκέψεις μου χύμα στα χώματα αναπνέουν/
με σέρνουν και με σκλαβώνουν/
κομμένες γλώσσες και μάτια που βουρκώνουν/
σημάδια που μιλάνε πιο δυνατά από κάθε στόμα/
υποσχέσεις και επιλογές που βγάζουν καπνό σε σάρκα/
και είναι αλυσίδες που τρυπάνε το μυαλό σε ανύποπτο χρόνο/
για μία στιγμή χάνομαι στην επιθυμία που με λυγίζει σαν αδύναμο κλαδί/
μακάρι να με έσπαγες με όση δύναμη σου απέμεινε/
μακάρι οι μικρές φωτιές που σβήνουν στο σώμα μου, να με έκαιγαν στον ύπνο μου//

Στάχτη και Κόκαλα

Το σώμα μου οικτρός φρικιαστικός ναός
λασπωμένος βλάσφημος δημιουργός
τρέμω να κοιτώ
τον οίκο που καίω και θρυμματίζω
τα μισαλλόδοξα αγγίγματα
που μου καρφώνουν στιλέτα στα πλευρά
και τις πράξεις σας-
που γκρεμός δεν υπάρχει για να τον γεμίσετε
σαν αγκάθια τρυπάνε την σάρκα μου
όσα με περιορίζουν, όσα μου θυμίζουν την από στάχτη φύση μου
τα δάκρυα που σαν κυλάνε σπασμούς γεμίζει το κορμί μου
και δεν υπάρχει σκοτάδι αρκετό να κρύψω την αποστροφή μου
και τα αστέρια σβήνουν μπρος μου ένα ένα
σα να μου ψιθυρίζουν πως είμαι προσωρινός περαστικός
αυτού του κατ'εικόνα διεστραμμένου κόσμου που βουλιάζει.

 Σάρκα στάχτη και κόκαλα
στην καταβόθρα της ύπαρξης
η εξομάλυνση της τιποτένιας σημασίας
τα γεφυρωμένο χάσμα μεταξύ ηττοπάθειας και μηδενισμού
η σπίθα στα μάτια που γίνεται ξυράφι
και μία ορδή από ανάσες που κόβονται σαν αρτηρία
η ζωή μας,μαρτυρία εκούσιας πτώσης.
Να είναι γερό το σκοινί που θα μας αντέξει,
Μαραμένα λουλούδια να κυκλώσουν τους τύμβους μας.

Hymne De Leur Disparition

Απόκληροι ανίκανοι μηχανισμοί
βουβοί βιαστές όσων είχαν ποτέ σημασία
γαμημένα γερασμένοι τραβέροι - αστοί και περιφρονημένοι
δεινοί διδάσκαλοι της υπέρμετρης δυσωδίας
ελπίζετε και επαινείτε - βρωμάτε παντού
ζήτω η εξαθλίωση, ζήτω η εξύψωση του τίποτα
ζήτω το πνεύμα του Νταρέντσο
ήταν οι χρόνοι σας μαρτυρικοί, ηθελημένα μουντοί
θάλασσες δεν φτάνουν να γεμίσουν με τις σάρκες σας
θεριά να τρέφονται απ΄τα όνειρα των απογόνων σας

και οι καμπάνες να σας τρυπάνε τα τύμπανα
να τρέμουν τα δοκάρια που σας κρατάνε ασφαλείς
οι κήποι σας οι μεγαλοπρεπείς,
οι αξίες σας, ο φιλελευθερισμός και η ανεκτικότητα σας
καρφιά στα ρόπαλα και στα φέρετρα σας

ζω και σαπίζω σαν ξεχασμένο φαγητό στην κουζίνα
ένα σουφλέ που ζέχνει θάνατο-
σαπισμένο σπέρμα βρωμάει ο έρωτας σας
παρακαλάτε για το σάλιο μου, κόλακες της στείρας ευτυχίας

και εσείς με τα κόκκινα τριαντάφυλλα και τα σφυριά
βαρύδια στο καράβι της ύπαρξης που βυθίζει είστε καημένοι
αχρείαστες μάζες σε υστερία και τα σεντόνια που σας σκεπάζουν να γίνουν νεκροσάβανα
να χορεύουν με βασιλικά άσματα οι ζονγκλέρ στα καβούκια σας
που θα αποκαλείτε κάσες, και θα γελάμε,
καθώς σπαρταράτε κτήνη της αξιοπρέπειας

ο τροβαδούρος γυρνάει στις πόλεις με τα σπλάχνα του αγκαλιά
φτύνει στους δρόμους και καυγαδίζει μόνος του
με τους αυτιστικούς που γεμίζουν τις πλατείες
με τους νάρκισσους που γεμίζουν τα μαγαζιά
με τις πεταμένες που γεμίζουν όσα μαγαζιά δεν γέμισαν οι νάρκισσοι
με τους ιδεολόγους της κακιάς ώρας που ψάχνουν την ελπίδα
ο τροβαδούρος ρίχνει τα βέλη του με οργή στα σωθικά τους-
λα λα λα! κοίτα τους πως τους κόβονται τα πόδια στις λάσπες
λα λα λα! κοίτα πως η ζωή τους φτύνει στις μάπες
με γοργούς ρυθμούς, σιλουέτες αναζητούν διασκέδαση και νόημα
με γοργούς ρυθμούς, αχ να πέφταν βροχή τα στιλέτα!
να αδειάσουν οι δρόμοι, να γεμίσουν οι υπονόμοι!
άνθρωποι-ίσοι-κεράστε τους όλους φορμόλη.

Troubadour du Glamour Perdu

Ζωή που μοιάζει ξεχασμένο πτώμα,
αφήνουν τις ακτίνες του ήλιου να στεγνώσουν τα δάκρυα,
ξέρουν τι κάνουν
βήμα βήμα στο μονοπάτι που ξεκινήσαμε χωρίς να το θέλουμε,
βήμα βήμα προς τον θάνατο που τόσο θέλουμε,
κάθε μας λέξη μια γροθιά στα σωθικά των εθελόδουλων,
κάθε μας πράξη μαστίγωμα στις ατροφικές πλάτες των παραιτημένων,
δες με, προφήτη της ζωής,
να σέρνω ένα κουφάρι που ψάχνω αναπνοές να του χαρίσω,
νερό απ΄τις πηγές της μνήμης,
να σκίσω με το ξίφος μου τους γκρίζους ουρανούς της απελπισίας,
να ηχήσω τις σάλπιγγες για τον πιο βάρβαρο πόλεμο ενάντια στον μοντέρνο όχλο
άμοιροι εσείς, κουρασμένος εγώ
ο πιο μόνος
ο σιχαμερός αρουραίος της μητρόπολης
στα σοκάκια που μεθάει με φθηνά λόγια
κατάκοπος να ψάχνει τον ηρωισμό
μία γουλιά για κάθε ήττα
μία γροθιά για κάθε γουλιά
ο πόνος να φύγει προς στα νησιά των μακάρων
αίμα σπέρμα και εμετός
τα λάφυρα της νιότης μας
γελοιογραφίες όλων όσων χάθηκαν και όσα θα χάσουμε!

Den Stora Sorg

Απόμακρος παρατηρητής, κάτω απ΄τον έναστρο θόλο,
βουβός πλανόδιος όλεθρος σκίζω τον μανδύα της αλήθειας σας,

με μάτια που αστράφτουν με το μαύρο του βαθυπέλαγους και των ξεχασμένων χέραβων,
σέρνω τις κατάρες αιώνων στις πλάτες μου,

εκεί που νυχτώνει πριν καν ανατείλει ο ήλιος, εκεί είναι ο τόπος μου,
εκεί που ο χειμώνας κρατά αιώνες και μας μαθαίνει να αγαπάμε τον θανατερό παγετό,
εκεί που τα δάκρυα μου γίνονται κρύσταλλοι λαμπροί, διαμάντια της καταχνιάς,
και οι άνεμοι που φυσούν τις σκέψεις μου μακριά κάποια μέρα έτσι θα πάρουν και την ψυχή μου
στον αγέρωχο βορρά, στην υψηλότερη κορυφή ενός χιονισμένου βουνού ή ενός στείρου λόφου
να γίνω, να είμαι, η πιο θλιμμένη ανάμνηση της ζωής,
η απόλυτη εκδήλωση της σήψης και της άρνησης.

Den Mystiske og Måne

Η Πανσέληνος κοιτά γερασμένη,
χαμογελά αργά σε σπίθες του ξημερώματος,
σε ρηχούς τύμβους ρίχνει λουλούδια φρέσκα,
απόμακρα στέκω στον ίσκιο της,
βουβός-
μοναχός-
ερημωμένος στις ρίζες ρίχνω πικρό νερό

Η Πανσέληνος φλεγόμενη πυρά στο μονοπάτι,
το δάσος των φεγγαρογεννημένων στέκει αγέροχο στον λόφο
μία ξεχασμένη εποχή αναπηδά απο στάχτες αιώνων,
μία αλήθεια που αναδημιουργείται με ψίθυρους νεκρών

Υπο το φως της κηδευμένης γαλήνης,
στα παρακλάδια της απέναντι όχθης,
οι κόρες στέκουν για λίγο πριν γνέψουν προς το μέρος μου,
ο βαρκάρης της ακτής με βλέμα καταχθόνιο,
βυθίζει τον κουρελιασμένο του μανδύα στα διαμαντένια νερά,
σκελετωμένο χέρι υψώνει, ο ουρανός βουρκώνει

Η Πανσέληνος χάνεται στωικά,
στα βάθη της νύκτας,
ο Μάγος πλησιάζει στον ορίζοντα,
στην καταχνιά της ζωής,
οι σταγώνες της βροχής κρύβουν το μονοπάτι του,
η λάμψη της αυγής σιγοπνίγεται στις πεδιάδες του παρελθόντως
για τώρα και για πάντα.

Σκιές

Μας πιάνει το σούρουπο κοιμισμένους άκομψα
με λέξεις να τρίζουν στα δόντια μας
χέρια αντένες για αέρα που νοικιάζουμε σαν ρετιρέ
ξυπνάμε μόνο για να ζήσουμε τον απόλυτο θάνατο,
τόσο γλυκός και μουντός στης πόλης τα αφιλόξενα πεζούλια
που καίνε, καίνε γιατί είναι μαρτύριο ο αχρωμάτιστος ουρανός
είναι μαρτύριο τα δάκρυα που εξατμίζονται την αυγή
όλεθροι σε τζάμια μας προσπερνούν βουβά
η γεύση του πλήθους που ζει και αναπνέει στωικά
η γεύση της αποξένωσης, πικρή και εθιστική
στις γωνίες αναζητούν θύματα για θέαμα
παραθερίζοντας στις πέτρες που καταπίνουν γενιές
το τώρα γίνεται υπόσχεση του ποτέ
πότε ψελλίζουν οι σκιές που νωθρά κατακλύζουν την μούχλα της στιγμής.

Καμμένο Χαρτί

Δεν δίνω υπόσταση στα όνειρα που μου καίνε τα μάτια,
αυτό με κάνει να τρέμω όσο κυνηγάω την φιγούρα σου,
σε σοκάκια με σαπισμένους θνητούς που πίνουν για να γελάσουν,
όσο ξεπεσμένος και αν νιώθω πάντα μπορώ να νιώσω χειρότερα,
το ταλέντο μου αυτό, άρνηση της άρνησης και αποδοχή της ήττας,
να παίζω με τις λέξεις μπας και νιώσω κάτι, συμβολισμοί της στιγμής,
για χρόνια αποτυχίας και αμφιβολίας

Μα στην τελική το φως δίνει χώρο στο σκοτάδι,
και στο σκοτάδι ξυπνάει η φρίκη,
η ίδια που με ώθησε σε σένα,
να με κατασπαράξεις τόσο άνετα και εύκολα,
τα χέρια σου λεπίδες στα πλευρά,
να νιώθουν άσχημα οι περαστικοί που δεν έχουν πολλά,
κανείς μας δεν ζήτησε τίποτα και όλα έγιναν σκατά

Ελπίδες για να ζήσω μια στιγμή αιώνιας λιακάδας,
πεντακάθαρο μυαλό που ζει σε αρμονία με το κενό,
ο στόχος πέθανε πριν τον σκεφτώ καλά καλά,
έμεινα μόνος με κουβέρτες και κεριά ελπίζοντας να καώ,
γαμώ κάθε άγγιγμα και την ανίκανη καρδιά μου, μ'ακούς καρδιά μου;
χαστούκι φιλί και καληνύχτα ανίκανε ποιητή.

4ο Πλάνο

Εκατό και μία εκτροχιασμένες σκέψεις στον βούρκο,
προσπαθώ να τρέξω πάνω στις σκουριασμένες ράγες,
πέφτω με δύναμη και σπάω τα δόντια μου,
εσύ γελάς, ξέρεις μόνο να γελάς,
πάρε τα κουρέλια σου από το πάνω μου,
ποτέ δεν χρειάστηκα μασέλα για να σε φτύσω,

τόσες σακατεμένες μηχανές παραγωγής-
φιγουράρουν από απόσταση,
οδηγούν τον αφανισμό με νιαουρίσματα
σφαγείς της ανησυχίας περιτριγυρίζουν το οπτικό μου πεδίο,
με την απέχθεια μου για τα έντομα, γίνομαι και εγώ ένα ανθρώπινο παράσιτο,
αδιάφορο μέχρι να το δεις να σε κοιτάει σε μία σκονισμένη γωνία,

και ίσως η λύτρωση να μην υπάρχει,
μόνο πράγματα θα μείνουν πίσω,
και γραπτά με μουτζούρες.
χα! τι λέω, γαμημένα αρχεία word θα μείνουν σε κλειδωμένους υπολογιστές,
άντε και ένα δύο έντυπα να λέμε ότι κάτι κάναμε βρε παιδί μου,
η ζωή μου άτσαλη και χωρίς λογική σύνδεση όπως και τα γραπτά μου,
και κανένας τριγύρω να του πω τι με ενοχλεί, μονόλογοι, μονόλογοι,
μέχρι να σπάσω το 4ο πλάνο και να σου ζητήσω να σκάσεις

Πόσοι πραγματικά διαβάζουν ποίηση είναι το ερώτημα,
εδώ εγώ σνομπάρω σχεδόν ότι διαβάζω για να μην με επηρεάσει,
δες τις προτάσεις σαν κλαδιά ενός δέντρου,
από ποια πρόταση θα πιαστείς και από ποια θα κρεμαστείς;
Και σε ποια θα βάλεις φωτιά;

Κομματιασμένες Γλώσσες

Μη ζητάς λέξεις από στόματα μουδιασμένα,

Τι δεν καταλαβαίνεις;
Λιώσαμε στην αναμονή σε αίθουσα παγερή που μόνοι μας κρατάμε ανοιχτή,
Μία κυρία με πέτρα στα νεφρά πήδηξε στην θάλασσα μπας και αγγίξει τον πάτο,
οδυνηρά μάταιο.

Δένω με κόμπους τα κομμάτια μου και με μονωτική ταινία κλείνω τα παράθυρα,
ψάχνω φωτιά χαρτί και λίγη αγανάκτηση να κρεμάσω τον καριόλη που μιλάει με μάτια κλειστά,
στις δύο προσπάθειες για καλύτερο αύριο ή τρίτη είναι η πιο αξιοθρήνητη,
οδυνηρά αστείο.

Έλα, σε κάποιο σημείο κόβεις αργά και με στοργή τον λαιμό,
σφίγγεις το χέρι μου, μου λες σ'αγαπώ και κλοτσάς την πόρτα όπως βγαίνεις,
με κομψές κινήσεις, ότι έγινε πλέον είναι για πέταμα, πέτα το,
μην ζητάς λέξεις από ηττημένες φιγούρες, ροχάλες της ύπαρξης,
μετράω με σπασμούς τις κινήσεις του χρόνου που μου μένει,

τόσο λίγο που πλέον σταματάω να σκέφτομαι πως υπάρχω στο εδώ,
γιατί πριν αμφέβαλλα και μετά είναι σίγουρα όχι η απάντηση.

Λυκαυγές

Στα όνειρα μου, ψυχρή μακάβρια σελήνη
Πόνοι της ώρας που γίνονται αιώνες
σε αλυσίδες θνησιμότητας
Χώμα που καλύπτει τις δόξες,
Χώμα που σαν αλάτι στις πληγές,
Με κάνει να εγκαταλείπω,
στις επάλξεις να προσκυνώ είδωλα απο μέταλλο,
χαραγμένες γνώσεις με αίμα πληρωμένες στον ίσκιο της Θούλης,
Κάψτε τους ζωντανούς!
Οι φωνές του όχλου με μίσος αντηχούν στον κωματώδη μου ύπνο,
Κάθε πέτρα να βρεί σάρκα να κρυφτεί,
Κάθε παιδί να βρεί κουράγιο να ανταμώσει τον θάνατο, παγερός και ξένος ταξιδιώτης,
Στα όνειρα μου, ομιχλώδες πεδιάδες με φωνή και φθόνο,
νεκρώνουν τον χρόνο που σκεπάζει την ύπαρξη,
σαν οι κόρες των ματιών τρέμουν μπρος στην εξαθλίωση η ψυχή σπαρταρά από ζωντάνια,
μία νέα αυγή φέρνει πόλεμο στον πόλεμο,
άρνηση στην άρνηση και όλα βρίσκουν νόημα στο χάος,
δύο πράγματα σηματοδοτούν την άνοιξη στον πάγο,
λεπίδα και φωτιά,
θνητοί πέφτουν σαν αστέρια σε βάραθρα,
οι θεοί δεν γελούν πλέον,
κάθε είδωλο έρπεται στο έδαφος ηττημένο,
αργά προς την δύση του είδους,
οι τελευταίοι βρίσκουν μοίρα ιχτρή,
αυτός που μένει να κοιτά με ψυχή βαθιά,
ήταν ήδη νεκρός πριν ζήσει.

Groza

Σας έβλεπα όλους περήφανα
να στέκεστε δίχως έγνοιες
να αγκαλιάζετε τον αέρα
με αγνή αγάπη

Σας έβλεπα να κλαίτε
να πέφτετε στα πατώματα με λυγμούς
να ζητάτε ότι σας θέρισαν οι χειμώνες
ότι έπνιξαν τα καλοκαιρινά κύματα

Σας έβλεπα να κυνηγάτε φαντάσματα
και δόξες νεκρές
και την απόρριψη που τόσο σκιάζεστε
να σας ρίχνει ύπουλες μαχαιριές στα σωθικά

Μα οι ήδη κατακρεουργημένες ψυχές σας
μήτε πόνο νιώθουν μήτε αγάπη

Αλίμονο σ'αυτούς που συνεχίζουν να πιστεύουν στο χαρούμενο τέλος

Το χειρότερο είναι, πως όσο το μίσος μου καίει κάθε ευκαιρία μεταμέλειας
οι εντάσεις που αναλώνουν το είναι μου με κάνουν σαν έναν από εσάς,
εγκλωβισμένο στις ανθρώπινες ανάγκες μου,
να αγαπώ, να ονειρεύομαι, να ελπίζω, να απογοητεύομαι, και ξανά απ'την αρχή.

Και όλα θα είναι κάπως έτσι δυστυχώς μέχρι να τρελαθώ ή χειρότερα μέχρι να πεθάνω,
μόνος και στα δύο να περιπλανιέμαι άσκοπα στους βυθούς της απομόνωσης.

ΜηΖητάςΠολλά

Δεν αρκούν αυτά που λέω και το ξέρω,
Δεν είμαι μόνος και ας γυρνώ πάντα σπίτι μόνος,
Οι παρέες μου είναι συμπτωτικές και γεμάτες φθόνο και άγχος,
Όλοι είναι γύρω μου, μιλάνε, γελάνε,
Τα μάτια τους λιώνουν ενώ το θεάμα με κάνει να θέλω να ξεράσω,
Οι συμπεριφορές που με ωθούν στο περιθώριο,
Είναι οι ίδιες που με κρατάνε απ΄το να κλειστώ στον εαυτό μου,
Μπρος κενό και πίσω τίποτα,
Η μοναδική στιγμή ικανοποίησης,
Ή όλα ή τίποτα,
Βγες να γίνεις χάλια ή μην βγεις καθόλου,
Γαμημένες μέρες,
Εδώ αναπνέω και ξεχνάω να επιβιώσω,
Δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που έζησα,
Που πέταξα στα σκουπίδια τις όποιες έγνοιες,
Που με τραβούσαν στον πάτο σαν τσιμέντο στα πόδια,
Ξεχνάω, μαθαίνω να κολυμπάω την τελευταιά στιγμή,
Είμαι ήδη στον πάτο και ξυπνάω την αυγή στα στενά του,
Μα τα χέρια μου μουδιασμένα δεν με αφήνουν να αγγίξω αέρα,
Γίνομαι μονοπάτια που πατάω όταν κλείνω τα μάτια,
Χώματα στην καρδιά να γράφουν ποιήματα αυτόχειρα παιδιά,
Καίω όποια σελίδα περιέχει οδηγίες χρήσεις,
Εφόσον προσπάθησα να βρω το νόημα και μου έπεσε απτό παράθυρο,
Όποιος το βρει ας το θάψει το γαμημένο.

32° F/The Golden Dagger

Let's create a solid illusion,
In there, we will perfect the consuming woe,
In there, we will laugh till dusk and worship death,
We'll make love above the ruins of Gomorrah,
With profane madness,
The most welcomed dolour,
On top of a hill, with bare hands,
We will touch the sun, love,
'Till our souls fall down,
Scorched and dripping rejection from side to side,
I'll forget your name,
Your eyes will remain engraved upon my skin,
Like a noose, the mark resembles pain,
A victory of the past over a wicked tommorow,
A glorious collapse of the present,
A disgust for the lonesome future,
A dicent end in a tragedy,
We'll remain half and unleanced.

Maveth

Who is the one to rise above thee;
Blaming, judging, occuping the golden crown of Heaven;
Amidst those quavering spheres of perception,
Litanies for eros, shining bright as the utmost grace of all!

Thou, king of downtrodden ethics!
Thou, greatest deceiver of pride and liberty,
Where art thou; To speak of your sacramental gospel?
Deep down the rotten coils of the dirt your ideals dwell,
The sewer of befouled words that your poisoned worms have spread across the horizon,
Across the seas, their bones faced redemption,
Their souls vanished,
Long before they leave the apostles' carrions
And the flags of glory rose in the sky like angels scorching the clouds

Hear the Lord's sweltering return!
The trumpets sound the apocalyptic dirge of Cosmos,
Phosphorus flares!
Let every heart become a vessel of purity!
Every beast is now tamed by thy Grace,
Let the innocent hearts rejoice,
The concepts of structure and principality tremble in awe,
We gathered, est enim caritas Dei!
Slit the throats son of man!
Rape the pregnant womb,
With ominous prayers, blinded by knife to see the light,
'Ελθε, Daemon.

Μαλακίες

Μία μεταβατική κατάσταση που μας βρίσκει αποδιοργανωμένους,
Διψάμε για τζούρες ευτυχίας μέσα στο περιθώριο που έχουμε βάλει τους εαυτούς μας,
Περνάμε καλά όταν βλέπουμε τους άλλους να είναι κομμάτια,
Η θλίψη σου η καύλα μου, έτσι πάει, μαλακία κανείς να μην το γυρνάει,
Καιρός να αλλάξεις παρέες ή να πάρεις τηλέφωνο την πρώην να κλαφτείς,
Πόσες ώρες όρθιος αντέχεις;
Στα πόσα ποτήρια πέφτεις σε κατάθλιψη και αφήνεις τα νεύρα σου πάνω στον καναπέ;
Μη το ψάχνεις, ψάχνω ένα νόημα που κάποιος το κάψε μαζί με τις παιδικές του φωτογραφίες,
Μου αρέσει να γυρνάω σπίτι λιώμα και να κυνηγάω τις λέξεις στα πατώματα και το πρωί να με συχαίνομαι, όλα κούλ αλλά βλέπεις τα κόβω τα ξύδια, άρα λιγότερα ποιήματα
Και στο κεφάλι μου να γίνεται πανικός μέχρι να τα βάλω όλα σε τάξη,
Γαμημένες αταξικές θεωρίες,
Αφήστε με ήσυχο να θρυμματίζω τον εαυτό μου κάθε βράδυ,
Νιώθω ελάχιστα επαρκής και μάλλον αύριο θα θέλω να μην ξέρω κανέναν,
Άσε με λιγάκι παραπάνω να παίξω με την νοητική σου κλειτορίδα μπας και νιώσω κάτι,
Βέβαια με ποίηση δεν πήδηξε κανείς-

Νεκρολούλουδο*

Είμαστε τα φώτα που λάμπουν μόνα στα σκοτάδια,
Αγκάθια που μένουν για πάντα στην σάρκα οι λέξεις μας,
Καμία ενοχή σε μία άδικη εποχή,
Υπάρχει μόνο θάνατος και έρωτας,
Γι'αυτά γράφουμε και τραγουδάμε,
Σκέφτομαι τους ήχους να στους κάνω λέξεις,
Εικόνες που δεν σβήνουν με τα χρόνια,
Όταν το γρασίδι μεγαλώνει γύρω απ'τα πόδια μας,
Ποια δυστυχία λες να μας φέρει στην πραγματικότητα πάλι;
Μου έχουν μείνει ακόμα μερικοί ψίθυροι που δεν σου έχω πει,
Και ακόμα σκέφτομαι γιατί απλά δεν σβήνω τα φώτα την μέρα,
Να παίζω με τον ίσκιο σου την νύχτα μέχρι να πέσουν τα βλέφαρα σου,
Φοβάμαι το μέσα πιο πολύ απ΄το έξω νομίζω,
Και μέσα έχω ένα σωρό λουλούδια που ζητάνε φως και νερό,
Πολλές φορές δεν έχω κοιμηθεί επειδή διψάω,
Ξυπνάω με χείλη άψυχα στεγνά,
Μεταφέρω τα οστά μου σε μέρος ασφαλή απ'τα μάτια τους,
Βουτάω στην έρημο σου να δροσίσω ότι μου έχει απομείνει,
Να μάθω να ζω από λαχτάρα, όχι από ανάγκη,
Ασπρόμαυρο ουράνιο τόξο που χάνεται νωρίς,
Μάθε μου να κοιτώ,
Μάθε μου να πεθαίνω.

Σκιάχτρα της Μετρόπολης

Λάμπες για σπονδυλωτούς κινούμενους στόχους,
Σε δρόμους που αναπνέουν μονοξείδιο, σε φτύνουν νωρίς,
Ξύλινα αγάλματα προσφορές για τους νεκρούς,
Λάμες στα πλευρά να θυμόμαστε πως είμαστε θνητοί

Στο στόμα του λύκου, μία πόλη που σβήνει κεριά,
Αγκαλιάσαμε την παρακμή, στοιβαγμένοι σε σειρές αναμονής,
Νούμερα στα χέρια, στίγματα, σε ασφυκτικές τρώγλες,
Στην στείρα πυρά, κουρέλια σπάμε με χαμόγελα ενοχής

Σαν πέφτουμε κάτω νεκροί, στις στέπες μιας ουτοπίας,
Κρανία σπάνε στους ήχους της δικιάς μας απαγγελίας,
Σκιάχτρα της λύπης, ορκισμένοι λιποτάκτες,
Τύμβοι κενοί μας περιμένουν την αυγή..
Κάτι μανάδες κοιμούνται στις στάχτες.

Neshamah

Όταν κάθε καρδιά θα είναι στάχτη,
Όταν κάθε λέξη θα ζέχνει αίμα,
Όταν κάθε αγκαλιά θα σκεπαστεί από λάβα,
Όταν κάθε ελπίδα θα είναι λεπίδα,
Τότε θα είμαστε Ένα.

Όταν τα οστά γίνουν λάβαρα νίκης,
Όταν μάθουμε να βλέπουμε δίχως μάτια,
Όταν τα είδωλα μας γίνουν πέτρες στα πόδια,
Όταν τα δάκρυα μας εξατμιστούν,
Τότε θα μάθουμε τι εστί Φως.

Αγάπη με κάθε κόστος σε ότι αξίζει,
Και έπειτα όλα να τα θάψουμε στη Γη,
Με αίμα και σαπισμένο σπέρμα,
Πτώματα και κάθε πράγμα στο τέλος του κύκλου του,
Θα γιορτάσουμε την ζωή με ανοιχτές αγκάλες.

Αμήν.

Gal Anda

Σαν σέρνω ένα κάρο ψεύτικες δικαιολογίες,
ώστε στο αποσκόταδο ενός δωματίου να κρυφτώ,
τον ήλιο ίσως ελάχιστα λαχταρώ,
κάτι μνήμες που στο φόντο του είδα να γίνονται καπνός,
σαν χελιδόνια ψάχνουμε πιο ζεστές στιγμές,
μία εδώ μία εκεί πάντα στο τέλος χάνουμε την αρχή

Ομίχλη στην καρδιά, περασμένα λουλούδια στην μέση.
γιορτάζουμε τον ήλιο εφόσον μας έχει ξεχάσει,
με λιτανείες ελεγειακές να εκλιπαρούμε για έλεος,
σαν ίσκιοι με ακολουθούν τα λάθη μου ως το τέλος,
γίνομαι ένα με την γη το πνεύμα μου να εξαγνίσω,
όλη η αγάπη που είχα στέρεψε σαν λίμνη, κρίμα αν θέλω να ξανά αγαπήσω

Το μόνο που αξίζει,
να κοιτώ με δέος τα κουρελιασμένα κλαδιά να χορεύουν,
δίχως έννοιες έρμαια στις διαθέσεις των παγερών ανέμων,
απών οι δέκτες των φιλιών μας, πνιχτά αναφωνητά οι εξομολογήσεις μας,
σα στάλες βροχής βυθίζονται στα εύφορα χώματα,
τα γλυκά τραγούδια των πουλιών γίναν οι θρήνοι μας για την άνοίξη,

Και με τις πρώτες αχτίδες ξυπνάμε απ'την λήθη καθαροί όπως ποτέ.

Αχνό Φως

Αδειάζοντας κάθε σταγόνα σωτηρίας,
σε λασπωμένους ναούς μιας ξεχασμένης ιδέας,
όλοι κοιτάνε στα μάτια των νεκρών για σπίθα ζωντάνιας,
με τρεμάμενα κεριά προς θυσία σε ένα αχνό φως,
αίμα στα δάχτυλα και χρυσάφι στα μαλλιά,
κάθε ρόδο και μία κραυγή

Απανθρακωμένα είδωλα,
και ο αέρας να ζέχνει παρελθόν,
στα γόνατα μέχρι τις πρώτες ακτίνες,
να μετράμε τις πτώσεις

Και αν ακούς, να χαίρεσαι,
γιατί κάθε ψίθυρος σιωπά μπροστά στο κενό,
η προσευχή μας, η πιο ξεπεσμένη μας επιθυμία,
λατρεία το ψέμα και τα φιλιά μας στάζουν ζωή,
προς την κάθοδο, ένα γλυκό τέλος

Ο πόνος μιας ψυχής αντηχεί,

να κλαίμε για εξάγνιση και χαρά,
του θανάτου ο χορός δε γνωρίζει κανόνες,
και τον χρόνο κάναμε ιερό,
να σπάει τον κύκλο

Στο Τέλος Της Μέρας

Χαμόγελα να πέφτουν χάμω ξερά, ανύπαρκτα.
Ξέρεις ζούμε για κάτι καυτές ανάσες που κρατάνε δευτερόλεπτα,
σκιές, μικρές ατίθασες λάμψεις ευτυχίας..

Μετά;

Σήψη στο πνεύμα και στο σώμα, να κρατιέσαι από ατίθασες ελπίδες,
μπας και βρεις κουράγιο να σύρεις το κουφάρι σου απ'το κρεβάτι,
μερικά χάπια στην άκρη ότι πιο κοντινό υπάρχει στην σωτηρία σου

Μετά;

Ξέρεις, σκοτάδι αδερφέ, η αγωνία της ανυπαρξίας,
ματωμένα άκρα να αγγίζουν τον σπασμένο θόλο της αλήθειας,
μάταια ώσπου να διαλύσουμε κάθε ίχνος θέλησης,
ησυχία, νηνεμία, το απελπισμένο δάκρυ της αποτυχίας..

Μετά;

Ελπίζω θάνατος.

Πωλούνται Εισιτήρια για το Μαρακανά

Να σου πω για όμορφα λόγια δεν αξίζει,
και οι όμορφες στιγμές που χω ζήσει.
αν δε τις έχεις ζήσει μαζί μου ούτε με δέκα ποιητικές συλλογές δεν θα νιώσεις,
για τα παιδικά μας χρόνια μεσ'την φτώχεια,
να σπάμε τα νεύρα των σκατόψυχων γερόντων,
να τρέχουμε ώρες στους δρόμους να κυνηγάμε μπάλες σκισμένες,
αλητείες με ποδήλατα δανεισμένα,
μετά τις δώδεκα να νιώθουμε τα μεγαλύτερα τσογλάνια,
να σου πω για αλληλεγγύη,
αν δεν έχεις παίξει μπάλα σε γειτονιά δε θα καταλάβεις,
να πονάς μαζί με τον κολλητό σου και κάθε γκολ να είναι σαν το χέρι του θεού
οι αγκαλιές οι αγνές μεταξύ φίλων και γνωστών,
τα κλάματα που βγαίναν μέσα από την ψυχή μας,
να μετράμε τα παγωτά λες και μετράμε τώρα λεφτά,
αυτά που ζεις πιτσιρικάς σε κάνουν να εκτιμάς καλύτερα τα πράματα,
φιλίες, γυναίκες, τέχνη και μουσική
τα τσαλιμάκια στα γήπεδα και την αδρεναλίνη στις κόντρες,
τα πρώτα βρωμόμπιτα που μπήκαν στα αυτιά μου όταν ήμουν ένδεκα,
μ'έκαναν να θέλω να ξεφύγω απ΄το αδιέξοδο της επαρχίας,
να βρω για τους δικούς μου ότι δεν είχα ποτέ,
ακόμα προσπαθώ μα ποτέ από που ήρθα δεν ξεχνώ,
μην μου λες για ρομαντισμό με λουλούδια, χρώματα και φανταχτερά ρούχα,
εγώ  βλέπω ρομαντισμό σε συναυλίες με ιδρωμένους αλήτες, ξύδια και περιθωριακές μουσικές,
για την αγάπη που έχω για κάθε τι αγνό,
μία πλατεία, ένα πάρκο ζοφερό,
το τελευταίο τσιγάρο απ΄το χέρι του κολλητού,
το εκτιμώ παραπάνω από κάθε δήθεν αγάπη που έχει ξεπλύνει ο καιρός,
την αγκαλιά απ΄την κοπελιά μου που με ρίχνει στους πιο γλυκούς ύπνους,
μετά από ταινίες για δράματα της ζωής,
να ξεχνιέμαι και να λέω θα γυρίσει και σε μας,
να μας βρουν τα χρόνια αγκαλιά σε μια εξωτική παραλία να γυρνάμε τσιγάρα,
ισχύει πως μαθαίνει καλύτερα όποιος μαθαίνει με το άγριο,
πόσο μάλλον όταν έχεις ζήσει σε σκοτάδια, θα εκτιμήσεις διπλά το φως του σπιτικού σου,
τα μάτια μας λένε τις πιο σκληρές αλήθειες, φοβάμαι να κλάψω μήπως ανοίξουν οι πληγές μου,
μήπως σπάσουν οι άμυνες μου,
να κρατήσω κάτι για μένα να μου θυμίζει τι πέρασα και πως θέλω να ζω,
ήρεμος, απλός, να ψάχνω το τέλειο σχέδιο,
καλοί φίλοι και πιστή σύντροφο, άντε και κανά σκύλο,
και μην ακούω μαλακίες, η καλύτερη τέχνη και παρέα σε σοκάκια ξεχασμένα σε περιμένει.

██████

Μου αρέσει να μου μιλάς βρώμικα,
στο σεξ, στον δρόμο, στο τηλέφωνο,
να πλένεις τα δόντια σου με τα σάλια απ'τα φιλία μας
δεκάρα δεν δίνω για την υγιεινή,
καπνίζω και νιώθω πιο καλά από πολλούς,
άλλοι όχι και βλέπουν νέοι την ζωή να καταρρέει,
βρώμικοι ήχοι απο μουσικές που αγαπώ να μισώ για παρέα,
και οι λέξεις που με κάνουν να νιώθω αθάνατος,
μία θεραπεία για να ξεχάσω πως θα πεθάνω,
να αποδεχτώ το γεγονός πως στο τέλος όλα θα χαθούν,

όλα γαμώ! σκέψου το λίγο,
φίλοι, γνωστοί, αγάπες, τα πάντα,
όταν μείνει μόνο ένα άψυχο κουφάρι στο νεκροκρέβατο,
θα είναι απλά μια αχνή ανάμνηση,
μα δεν γαμιέται,
τουλάχιστον ας έχει καλή πλοκή, αυτή η σακατεμένη παράσταση που αποκαλώ ζωή,
με τρελαίνει όλο αυτό, ακόμα και αν έχω αποδεχτεί το γεγονός εδώ και καιρό, πάντα επιστρέφει
όλα κάνουν κύκλους, όπως εγώ μεθυσμένος στο δωμάτιο να κλαίω για σένα, για μένα, για ότι έχει πάει λάθος,
πολλά λάθη που γίναν πέτρες στον λαιμό μας,
οι ελπίδες αλυσίδες να με σέρνουν αργά στην ακτή που τρέμω,
απελπισμένος και μόνος να αγναντεύω απ'το παράθυρο τα παιδιά να κάνουν ποδήλατο,
και να με μισώ για αυτά που δεν έχω,
λεφτά, κουράγιο, ομορφιά και μέλλον,
χαίρομαι τουλάχιστον που στους καθρέφτες του σπιτιού μου δεν αντικρίζω πλέον το ίδιο πρόσωπο
:)

Αφηρημένες Σκέψεις Ενός Ξεχασμένου Σοβιετικού

Γεια σας, ξέρετε που είναι το κουμπί on/off ;
Ναι, προφανώς μιλάμε για διαφορετικές έννοιες πλέον
Αυτό που βλέπεις κρύβει πάντα κάτι περίπλοκο από πίσω
Ένα νόημα που κρύβει ο δημιουργός σε μια προσπάθεια του να κρατήσει κάτι για τον εαυτό του
Μία μικρή σχισμή τα διαχωρίζει, το νόημα, τον δημιουργό και το δημιούργημα
Πολλές φορές το τρίτο είναι μια βιτρίνα για το πρώτο και το δεύτερο κάτι ουδέτερο χωρίς αξία
Μην προσπαθείς να βγάλεις νόημα, απλά άκου, διάβασε και σκέψου μετά
Το αληθινό είναι νεκρό, ότι αγαπάμε και λατρεύουμε υπάρχει, το πού είναι άλλο θέμα
010101011
Μιλάω και πολλές γλώσσες, κυβερνητική, αγγλικά, γαλλικά, ελληνικά, λατινικά μα ακόμα μπερδεύω την γλώσσα μου
Διαβάζω και βιβλία φιλοσοφίας και ποιήσης και τέχνης γενικότερα μα ακόμα τα ποιήματα μου είναι άσχημες κόπιες των πραγματικών μου σκέψεων και ακόμα να βρω μια φιλοσοφική απάντηση στο γιατί δεν μου πετυχαίνει συνήθως ο νες το πρωί
Τα αστεία μου άσχημα, προσβλητικά και η τέχνη που παράγω μία απ'τα ίδια
Μα έχω μέσα μου ρομαντισμό αρκετό και ένα ρόδο σαπισμένο στην βιβλιοθήκη να μου κάνει παρέα
Επανάσταση στον ορίζοντα δε βλέπω και δε προσπάθω για ένα καλύτερο χαρούμενο μέλλον, δεν έχουμε μέλλον ή καλύτερα στο μέλλον θα ευχόμαστε να μην είχαμε
Παρολαυτά δεν βρίσκω έναν λόγο να μην περνάει κανείς καλά
Έτσι και αλλιώς όλα προσωρινά είναι, memento mori που λέγαν και οι παλιοί
Όλα περνάνε, ο χρόνος δεν γιατρεύει πληγές, ο χρόνος ποτέ δεν θα υπάρξει και οι πλήγες κλείνουν με μπεταντίν και ουσίες φυσικές και μη
Εγώ όμως, για να βάλω και λίγο απ'τον καθημερινό μου εαυτό μέσα σε αυτό το πράγμα, δεν καπνίζω
Και σας προτείνω σε όλους να κάνετε το ίδιο, το κάπνισμα σκοτώνει την ποίηση και την ακράδαντη αυθόρμητη έκφραση!
Πλάκα κάνω, να παίρνετε Καρέλια, που είναι καλός εργοδότης και με ταξική συνείδηση.