Σκιάχτρα της Μετρόπολης

Λάμπες για σπονδυλωτούς κινούμενους στόχους,
Σε δρόμους που αναπνέουν μονοξείδιο, σε φτύνουν νωρίς,
Ξύλινα αγάλματα προσφορές για τους νεκρούς,
Λάμες στα πλευρά να θυμόμαστε πως είμαστε θνητοί

Στο στόμα του λύκου, μία πόλη που σβήνει κεριά,
Αγκαλιάσαμε την παρακμή, στοιβαγμένοι σε σειρές αναμονής,
Νούμερα στα χέρια, στίγματα, σε ασφυκτικές τρώγλες,
Στην στείρα πυρά, κουρέλια σπάμε με χαμόγελα ενοχής

Σαν πέφτουμε κάτω νεκροί, στις στέπες μιας ουτοπίας,
Κρανία σπάνε στους ήχους της δικιάς μας απαγγελίας,
Σκιάχτρα της λύπης, ορκισμένοι λιποτάκτες,
Τύμβοι κενοί μας περιμένουν την αυγή..
Κάτι μανάδες κοιμούνται στις στάχτες.