Αχνό Φως

Αδειάζοντας κάθε σταγόνα σωτηρίας,
σε λασπωμένους ναούς μιας ξεχασμένης ιδέας,
όλοι κοιτάνε στα μάτια των νεκρών για σπίθα ζωντάνιας,
με τρεμάμενα κεριά προς θυσία σε ένα αχνό φως,
αίμα στα δάχτυλα και χρυσάφι στα μαλλιά,
κάθε ρόδο και μία κραυγή

Απανθρακωμένα είδωλα,
και ο αέρας να ζέχνει παρελθόν,
στα γόνατα μέχρι τις πρώτες ακτίνες,
να μετράμε τις πτώσεις

Και αν ακούς, να χαίρεσαι,
γιατί κάθε ψίθυρος σιωπά μπροστά στο κενό,
η προσευχή μας, η πιο ξεπεσμένη μας επιθυμία,
λατρεία το ψέμα και τα φιλιά μας στάζουν ζωή,
προς την κάθοδο, ένα γλυκό τέλος

Ο πόνος μιας ψυχής αντηχεί,

να κλαίμε για εξάγνιση και χαρά,
του θανάτου ο χορός δε γνωρίζει κανόνες,
και τον χρόνο κάναμε ιερό,
να σπάει τον κύκλο