Maveth

Who is the one to rise above thee;
Blaming, judging, occuping the golden crown of Heaven;
Amidst those quavering spheres of perception,
Litanies for eros, shining bright as the utmost grace of all!

Thou, king of downtrodden ethics!
Thou, greatest deceiver of pride and liberty,
Where art thou; To speak of your sacramental gospel?
Deep down the rotten coils of the dirt your ideals dwell,
The sewer of befouled words that your poisoned worms have spread across the horizon,
Across the seas, their bones faced redemption,
Their souls vanished,
Long before they leave the apostles' carrions
And the flags of glory rose in the sky like angels scorching the clouds

Hear the Lord's sweltering return!
The trumpets sound the apocalyptic dirge of Cosmos,
Phosphorus flares!
Let every heart become a vessel of purity!
Every beast is now tamed by thy Grace,
Let the innocent hearts rejoice,
The concepts of structure and principality tremble in awe,
We gathered, est enim caritas Dei!
Slit the throats son of man!
Rape the pregnant womb,
With ominous prayers, blinded by knife to see the light,
'Ελθε, Daemon.

Μαλακίες

Μία μεταβατική κατάσταση που μας βρίσκει αποδιοργανωμένους,
Διψάμε για τζούρες ευτυχίας μέσα στο περιθώριο που έχουμε βάλει τους εαυτούς μας,
Περνάμε καλά όταν βλέπουμε τους άλλους να είναι κομμάτια,
Η θλίψη σου η καύλα μου, έτσι πάει, μαλακία κανείς να μην το γυρνάει,
Καιρός να αλλάξεις παρέες ή να πάρεις τηλέφωνο την πρώην να κλαφτείς,
Πόσες ώρες όρθιος αντέχεις;
Στα πόσα ποτήρια πέφτεις σε κατάθλιψη και αφήνεις τα νεύρα σου πάνω στον καναπέ;
Μη το ψάχνεις, ψάχνω ένα νόημα που κάποιος το κάψε μαζί με τις παιδικές του φωτογραφίες,
Μου αρέσει να γυρνάω σπίτι λιώμα και να κυνηγάω τις λέξεις στα πατώματα και το πρωί να με συχαίνομαι, όλα κούλ αλλά βλέπεις τα κόβω τα ξύδια, άρα λιγότερα ποιήματα
Και στο κεφάλι μου να γίνεται πανικός μέχρι να τα βάλω όλα σε τάξη,
Γαμημένες αταξικές θεωρίες,
Αφήστε με ήσυχο να θρυμματίζω τον εαυτό μου κάθε βράδυ,
Νιώθω ελάχιστα επαρκής και μάλλον αύριο θα θέλω να μην ξέρω κανέναν,
Άσε με λιγάκι παραπάνω να παίξω με την νοητική σου κλειτορίδα μπας και νιώσω κάτι,
Βέβαια με ποίηση δεν πήδηξε κανείς-