Μεταμόρφωση της Αυλής

Ποιο είναι το ομορφότερο πράγμα που μπορείς να δωρίσεις σε κάποιον;
Οι αναμνήσεις, ναι το πιστεύω αυτή τη στιγμή,
αυτές είναι σχεδόν αθάνατες, πέφτουν μόνο με μαχαίρι του κατόχου.
Αυτές είναι τα χέρια, τα ταλαιπωρημένα, σταμπαρισμένα σε κρυφά σημεία
από τον χρόνο τον παραπλανητή, του αγγειοπλάστη που με τόση μαεστρία
συνθέτει ένα κομψό αποτέλεσμα, ένα αγγείο ή μία ζωή.
Έπειτα, γεννιούνται και άλλα δώρα, αποκτούν μία ουσία με χρώμα
γίνονται ιστορίες.
Και κάθε βέλος που μας διαπερνά, που πληγώνει,
είναι για λίγο
κάθε πόνος αντέχεται μέσα σε μία ιστορία.
Αυτές είναι σχέδιο μας, δικό μου.
Είμαστε δημιουργοί, με κλωστή στα χέρια να ξετυλίγεται, όλο και πιο πέρα
Ο καταλύτης του καθρέφτη μου.

Αυτό το μέρος θα το θυμάμαι πάντα, είναι δικό μου εξάλλου πλέον
χρωματισμένο με κάθε είδους φόβους και ιδέες, βήματα και αποτσίγαρα
έχει μία ξεχωριστή θέση στο παλάτι του μυαλού μου,
είναι ο κήπος, το κέντρο και θεμέλιο.
Με τις δύο ελιές φύλακες που με νανουρίζουν
όταν χορεύουν με ανέμους τις ανήλιαγες ώρες
όταν μεθάνε με τις στάλες τις βροχής
και το φως ποτέ δεν τους έλειψε που κέρναγε η σελήνη
είναι το καταφύγιο μου για όταν οι τοίχοι του μουχλιασμένου μου κάστρου
μου κλείνουν την καρδιά, εκεί με ανακαλύπτω και γίνομαι.
Εκεί ποτίζω με κάθε χτύπο της νέας μου καρδιάς,
τα δικά μου άνθη της αυγής,
με κάθε σκέψη ποτίζω τα δικά μου άνθη του κακού.