Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2015

Towards The Forbidden Shores


The dirge of the last angel as we depart
Now before me they all stay silent
Whispers of abandonment and enstrangment
I set my soul's burden aside the ocean waves
Longing for that distant trip,
Through the wastelands of mundane pleasures
All buried in dust, come reaping as you please
In order for me to exist beyond the cosmic borders of perception
A yearning to transcend, a yearning for the end of all
Now I realise, getting our hopes high,
Craving what has already been given to us,
Such a false commitment to strangle-struggle with
So I head towards the depths,
With no more hopes or doubts in my flaming heart
There I shall leave the last dreadful breath
Of what I hold dear, of what made me human
Those man made attractions that put a cage above me
Dissolved into the soils of the earth
I hope, I hope to never bow or be bound again

"In the forbidden shores I set my goal"

With poisoned love for thee,
With unbearable disgust for this hollow world
Beyond the valley of shadows
The Serpent's tail twists in mad circles
For that is where She lays
In the bottom of the blessed waters of Daath
I stab my heart with a blindfold against my weak eye holes
For I am thine.


Dedicated to Selim Lemouchi.

Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2015

La Folie Poétique

Γλυκές, σφιχτές, βραδινές αγκαλιές.

Καπνοί, σιγή, μουσική απαλή κ' εσύ.

Η ομορφιά της απλότητας μέσα σε συναισθηματικές ζωγραφιές.

Ο χρόνος περνά, ο χρόνος όμως δεν υφίσταται, απλά το κενό ανάμεσα σε κάθε στιγμή.

Νοσταλγία, παιδικές αναμνήσεις όλα σε ένα μπαούλο που ανοίγει σε καταστάσεις αδράνειας.

Προτάσεις, λέξεις χωρίς σύνδεση, όλα είναι εικόνες, λυρικοί ζωγράφοι μιας εκλογικευμένης παράνοιας.

Αυτοί είναι οι ποιητές.

Μέσα στην ανωνυμία προσπαθώ να δείξω το πρόσωπο μου.

Όπως και άλλοι πριν από μένα, έτσι και εγώ, παλεύω με την δημιουργία ενός μέσου ηθικής εξάγνισης.

Σε κύκλους κανονικότητας, θεριό στο κοινωνικό θίασο του παραλόγου, ένας μικρός ρόλος.

Και με ένα αποσυντιθέμενο , πλέον, ρόδο, να θυμίζει το ζωντανό παρελθόν.



Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2015

Αυγή Του Τέλους



Με ένα χρυσό λαμπερό βέλος τρύπα μου την καρδιά,
Να γίνουν τα επίγεια συναισθήματα μου στάχτες στο πάτωμα,
Κάθε τι που με κρατά θνητό να αφανιστεί σαν τα τείχη της Ιεριχούς,
Οι επτά σάλπιγγες να γίνουν το νεκροτράγουδο μου σε μία επιβλητική συμφωνία,
Να θυμάσαι, πως είναι χρέος μας να πεθάνουμε.
Το τίμημα για ένα δώρο σαν αυτό της ζωής, της φθοράς, του πόνου.
Λευκά πέπλα φωτός να κυκλώσουν την ύπαρξη μου στο μονοπάτι προς τον ποταμό της Στύγας.
Στο απόλυτο μηδέν.
Στα απέραντα νέρα του 'Aιν να σπάσω κάθε ανθρώπινη δέσμη έως το τέλμα της ζωής.
Με δάκρυα χαράς, όχι  λύπης, να αφήσω το λιμάνι της συνείδησης,
Με δική μου Θέληση να ρίξω το Εγώ μου στο πιο σκοτεινό και βαθύ βάραθρο,
Και στην προσκείμενη αυγή του τέλους, να σηκώσουμε τις αντένες μας στον μαύρο ουρανό,
Να αγκαλιάσουμε την φλόγα που καίει τα σωθικά μας,
Και να σβήσουμε τους εαυτούς μας.
Κατευθυνόμενοι προς το αιώνιο κενό.

Ρ.Π.