Αυγή Του Τέλους

Με ένα χρυσό λαμπερό βέλος τρύπα μου την καρδιά,
Να γίνουν τα επίγεια συναισθήματα μου στάχτες στο πάτωμα,
Κάθε τι που με κρατά θνητό να αφανιστεί σαν τα τείχη της Ιεριχούς,
Οι επτά σάλπιγγες να γίνουν το νεκροτράγουδο μου σε μία επιβλητική συμφωνία,
Να θυμάσαι, πως είναι χρέος μας να πεθάνουμε.
Το τίμημα για ένα δώρο σαν αυτό της ζωής, της φθοράς, του πόνου.
Λευκά πέπλα φωτός να κυκλώσουν την ύπαρξη μου στο μονοπάτι προς τον ποταμό της Στύγας.
Στο απόλυτο μηδέν.
Στα απέραντα νέρα του 'Aιν να σπάσω κάθε ανθρώπινη δέσμη έως το τέλμα της ζωής.
Με δάκρυα χαράς, όχι  λύπης, να αφήσω το λιμάνι της συνείδησης,
Με δική μου Θέληση να ρίξω το Εγώ μου στο πιο σκοτεινό και βαθύ βάραθρο,
Και στην προσκείμενη αυγή του τέλους, να σηκώσουμε τις αντένες μας στον μαύρο ουρανό,
Να αγκαλιάσουμε την φλόγα που καίει τα σωθικά μας,
Και να σβήσουμε τους εαυτούς μας.
Κατευθυνόμενοι προς το αιώνιο κενό.

Ρ.Π.