Βροχή

Σε βρήκα να κλαις γιατί ψάχνεις χρόνια τώρα την αγάπη,
σε βρήκα να κρύβεσαι σε στοές φοβισμένη για όλα τα αντίο που δε θες να πεις,
για τις στιγμές που περιμένεις να έρθουν όπως τα παιδιά το καλοκαίρι,
και έπειτα μόνη στα σκοτάδια ενός βρώμικου δωματίου να ρωτάς τον εαυτό σου γιατί,
γιατί κρύβεσαι;

τι σε τρομοκρατεί πιο πολύ. να χάνεις ο,τι αγαπάς ή να αγαπάς ο,τι χάνεις;
μια ζωή να παλεύεις να ανασάνεις σε έναν ωκεανό υποκρισίας και φευγαλέων σ'αγαπώ,
μέσα σε μια στιγμή όλα αποκτούν νόημα μα και γκρεμίζονται σα πύργοι από τραπουλόχαρτα
ζούμε για κάτι ψιλές σταγόνες νοσταλγίας ενός ένδοξου παρελθόντος..
μπας και κάνει το παρόν να δείχνει κάπως θολό..

τα δάκρυα μας να γίνουν ένα με την βροχή ώστε να μην μας δει κανείς,
ανώνυμοι να παρατηρούμε το πλήθος σε στιγμές που πάντα φθονούσαμε,
να γίνουμε πρωταγωνιστές στο δραματικό έργο της ζωής και όχι άσημοι θεατές,
που λαχταρούν καθηλωμένοι την λύτρωση με μάτια ερμητικά κλειστά..