Μου αρέσει να μου μιλάς βρώμικα,
στο σεξ, στον δρόμο, στο τηλέφωνο,
να πλένεις τα δόντια σου με τα σάλια απ'τα φιλία μας
δεκάρα δεν δίνω για την υγιεινή,
καπνίζω και νιώθω πιο καλά από πολλούς,
άλλοι όχι και βλέπουν νέοι την ζωή να καταρρέει,
βρώμικοι ήχοι απο μουσικές που αγαπώ να μισώ για παρέα,
και οι λέξεις που με κάνουν να νιώθω αθάνατος,
μία θεραπεία για να ξεχάσω πως θα πεθάνω,
να αποδεχτώ το γεγονός πως στο τέλος όλα θα χαθούν,
στο σεξ, στον δρόμο, στο τηλέφωνο,
να πλένεις τα δόντια σου με τα σάλια απ'τα φιλία μας
δεκάρα δεν δίνω για την υγιεινή,
καπνίζω και νιώθω πιο καλά από πολλούς,
άλλοι όχι και βλέπουν νέοι την ζωή να καταρρέει,
βρώμικοι ήχοι απο μουσικές που αγαπώ να μισώ για παρέα,
και οι λέξεις που με κάνουν να νιώθω αθάνατος,
μία θεραπεία για να ξεχάσω πως θα πεθάνω,
να αποδεχτώ το γεγονός πως στο τέλος όλα θα χαθούν,
όλα γαμώ! σκέψου το λίγο,
φίλοι, γνωστοί, αγάπες, τα πάντα,
όταν μείνει μόνο ένα άψυχο κουφάρι στο νεκροκρέβατο,
θα είναι απλά μια αχνή ανάμνηση,
μα δεν γαμιέται,
τουλάχιστον ας έχει καλή πλοκή, αυτή η σακατεμένη παράσταση που αποκαλώ ζωή,
με τρελαίνει όλο αυτό, ακόμα και αν έχω αποδεχτεί το γεγονός εδώ και καιρό, πάντα επιστρέφει
όλα κάνουν κύκλους, όπως εγώ μεθυσμένος στο δωμάτιο να κλαίω για σένα, για μένα, για ότι έχει πάει λάθος,
πολλά λάθη που γίναν πέτρες στον λαιμό μας,
οι ελπίδες αλυσίδες να με σέρνουν αργά στην ακτή που τρέμω,
απελπισμένος και μόνος να αγναντεύω απ'το παράθυρο τα παιδιά να κάνουν ποδήλατο,
και να με μισώ για αυτά που δεν έχω,
λεφτά, κουράγιο, ομορφιά και μέλλον,
χαίρομαι τουλάχιστον που στους καθρέφτες του σπιτιού μου δεν αντικρίζω πλέον το ίδιο πρόσωπο
:)
φίλοι, γνωστοί, αγάπες, τα πάντα,
όταν μείνει μόνο ένα άψυχο κουφάρι στο νεκροκρέβατο,
θα είναι απλά μια αχνή ανάμνηση,
μα δεν γαμιέται,
τουλάχιστον ας έχει καλή πλοκή, αυτή η σακατεμένη παράσταση που αποκαλώ ζωή,
με τρελαίνει όλο αυτό, ακόμα και αν έχω αποδεχτεί το γεγονός εδώ και καιρό, πάντα επιστρέφει
όλα κάνουν κύκλους, όπως εγώ μεθυσμένος στο δωμάτιο να κλαίω για σένα, για μένα, για ότι έχει πάει λάθος,
πολλά λάθη που γίναν πέτρες στον λαιμό μας,
οι ελπίδες αλυσίδες να με σέρνουν αργά στην ακτή που τρέμω,
απελπισμένος και μόνος να αγναντεύω απ'το παράθυρο τα παιδιά να κάνουν ποδήλατο,
και να με μισώ για αυτά που δεν έχω,
λεφτά, κουράγιο, ομορφιά και μέλλον,
χαίρομαι τουλάχιστον που στους καθρέφτες του σπιτιού μου δεν αντικρίζω πλέον το ίδιο πρόσωπο
:)

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου