4ο Πλάνο

Εκατό και μία εκτροχιασμένες σκέψεις στον βούρκο,
προσπαθώ να τρέξω πάνω στις σκουριασμένες ράγες,
πέφτω με δύναμη και σπάω τα δόντια μου,
εσύ γελάς, ξέρεις μόνο να γελάς,
πάρε τα κουρέλια σου από το πάνω μου,
ποτέ δεν χρειάστηκα μασέλα για να σε φτύσω,

τόσες σακατεμένες μηχανές παραγωγής-
φιγουράρουν από απόσταση,
οδηγούν τον αφανισμό με νιαουρίσματα
σφαγείς της ανησυχίας περιτριγυρίζουν το οπτικό μου πεδίο,
με την απέχθεια μου για τα έντομα, γίνομαι και εγώ ένα ανθρώπινο παράσιτο,
αδιάφορο μέχρι να το δεις να σε κοιτάει σε μία σκονισμένη γωνία,

και ίσως η λύτρωση να μην υπάρχει,
μόνο πράγματα θα μείνουν πίσω,
και γραπτά με μουτζούρες.
χα! τι λέω, γαμημένα αρχεία word θα μείνουν σε κλειδωμένους υπολογιστές,
άντε και ένα δύο έντυπα να λέμε ότι κάτι κάναμε βρε παιδί μου,
η ζωή μου άτσαλη και χωρίς λογική σύνδεση όπως και τα γραπτά μου,
και κανένας τριγύρω να του πω τι με ενοχλεί, μονόλογοι, μονόλογοι,
μέχρι να σπάσω το 4ο πλάνο και να σου ζητήσω να σκάσεις

Πόσοι πραγματικά διαβάζουν ποίηση είναι το ερώτημα,
εδώ εγώ σνομπάρω σχεδόν ότι διαβάζω για να μην με επηρεάσει,
δες τις προτάσεις σαν κλαδιά ενός δέντρου,
από ποια πρόταση θα πιαστείς και από ποια θα κρεμαστείς;
Και σε ποια θα βάλεις φωτιά;