Η Μέρα Που Δάκρυσαν Οι Κλόουν

Εθισμένος στον καπνό.
Εθισμένος στο κενό.
Εθισμένος στον μουντό καιρό.
Εθισμένος σε μία ζωή να καρτερώ το τέλος.
Το τέλος μίας σχέσης, το τέλος του ποτού, του τσιγάρου, του πάρτι.
Και να με τρομοκρατεί αυτό το τέλος.
Έχεις την ποίηση θα πει κάποιος αφελής.
Τί να την κάνω ρε;
Η ποίηση είναι σαν γκόμενα ή τσιγάρο που έχεις για καβάτζα.
Πας εκεί μόνο όταν δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική.
Είναι άσχημη γκόμενα η ποίηση.
Αλλά είναι εκεί όμως.
Σαν να μία μοναδική τζούρα για να γίνεις όντας απελπισμένος.
Τι θα είχαμε να λέμε δίχως τους εθισμούς μας;
Τί ιστορίες από μαστούρες και εφηβικές μαλακίες;
Να πάει να γαμηθεί η νηφαλιότητα στην τελική.
Καλή και αυτή αλλά όχι συνέχεια.
Και ο έρωτας ένα είδος μέθης είναι και αυτό.
Σαν τον ύπνο, το βρώμικο φαγητό, το γαμήσι.
Ωραίοι εθισμοί, δεν βρίσκεις;
Ώσπου ξυπνάς ένα πρωί, νεκρός εσωτερικά.
Γνώριμη κατάσταση.
Ξανά απο την αρχή, με λιγότερες άμυνες πλέον.
Περισσότερη γνώση, μεγαλύτερο κεφάλι.
Άντε στο άγνωστο λοιπόν, να μας καταπιεί ο ουρανός και τα ντουμάνια
Να'σαι καλά Τσάρλς.
Και συ Ουίλιαμ.