Οι Τρελοί

Ζούμε σε μία εποχή αδράνειας που το φως του ήλιου μας τυφλώνει
μόνο το βράδυ που μας βλέπουν λίγα μάτια και αυτά ζαλισμένα
μπορούμε να δείξουμε τους εαυτούς μας αλλά και να τους κοιτάξουμε κατάματα
είναι φορές που η πόλη και η γκρίζα της ατμόσφαιρα θυμίζουν θηλιά στο λαιμό μας
οι δρόμοι απλά οδηγούν στα μέρη που η ανία βασιλεύει δίχως νόημα οι διαδρομές
τα αστικά είναι ένας μέρος αγχωτικό που σε αναγκάζει σε διαλόγους άνευ αξίας
με γνωστούς τους οποίους απεχθάνεσαι ίσως σε ένα βαθμό
οι πράξεις που γίνονται εν βρασμό ψυχής θα γίνουν το σάβανο της πόλης, της χώρας, του κόσμου
στα αποκαΐδια ενός πλαστικού πολιτισμού που τρέφει τις ψυχές μας με χλωροφόρμιο
όλοι νεκροί ζουν μηχανικά προχωρώντας στον αφανισμό με χαμόγελο κενό
κενό όπως και αυτοί
δίχως ελπίδες, δίχως στόχους
μα μόνο όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις θα διεκδικήσεις τα πάντα.