Μέχρι ο αέρας να ζέχνει θάνατο

Κοίτα! Το βλέμμα τους χαμένο στο κενό.
Κρίμα, το νεανικό πνεύμα να κείτεται νεκρό.
Με βία να μεθά, με ζήλο να ξενυχτά.
Όλα για να βρεθεί πάλι χάμο, ένα βήμα απ'τον γκρεμό.

Τα σύννεφα πάλι πύκνωσαν.
Και οι ένοχοι σήκωσαν τα σαπισμένα τους χέρια.
Στον αέρα για λύπηση, τα όρνεα απ'τις σάρκες τους τράφηκαν.
Άνομη δικαιοσύνη.

Τα μάτια πλέον βγαλμένα, τα δάχτυλα ραγισμένα.
Ως πότε σιωπή και υπομονή;
Η σάρκα ρυτιδωμένη και η καρδιά κουρασμένη.
Ως πότε σιωπή και υπομονή;
Μέχρι ο αέρας να ζέχνει θάνατο και θειάφι.