Του Χειμώνα

Θεία ρέει αηδία
ώ, σαν ποταμός ορμητικός
σε αρτηρίες μολυσμένες
του σώματος οι άκρες
στεγνές, απόμακρες

Καταφρόνια, ξεπεσμός!
σε κάθετί του κόσμου τούτου
να πέσει σαν πληγή βιβλική
Φερδινάρδε! στην πληγή μου,
στάξε οίνο, την ανοιχτή
ορθάνοιχτα ανοιχτή!

Κάψε με σαν χλωρό κλαρί!
ξεχασμένο απ'την άνοιξη
χιλιοδαρμένο από ανέμους
χιμαδιό σε δρόμους χλιαρούς
ανάσες χειμώνα, ώ ανάσες παγερές!
με τα χνώτα πυκνά, του καλοκαιριού
το φως να κρύψω στις χαράδρες του χρόνου.