Rattenkönig

Τι μας απέμεινε άραγε;
'Ένας κορεσμός πλέγμα αγκαθιών
Γύρω απ'την σάρκα σαν προσευχή
να αδειάζει κάθε επιθυμία σε ποτάμι ξερό
δίχως μετά να προσμένει φιλί από αγάπη
μία στιγμή αδυναμίας είναι μόνο
όσο χρόνια οργής δίνουν πνεύμα και ουσία
στις γροθιάς μου το σίδερο
πληγή μέσα μου δυο πρόκες στους έξω
μία νηνεμία εφιάλτης σιγοτρώει το πάτωμα
κρίμα πάτο που δεν θα φτάσει
να ανοίξει διάπλατα σαν σχίσμα ουρανών

Καμμένη γη ή το φάντασμα του Σπένγκλερ
σέρνουν τα όνειρα μου μπρος
και τα αναφωνητά τους νανούρισμα μου αιώνιο
στους ρημαδόταφους σας ζω για να εφτύσω
βιτριόλι στις ρωγμές της δόλιας σας χαράς
πριν ο θάνατος μου γνέψει και οδυνηρά ας ξεψυχήσω
τύραννος του ύπνου και του ξύπνιου δήμιος
σκιά μακάβρια μένει στη γωνιά έπειτα με ματιά θα τρέχει
σκάψε εμπρός, να σκάψε
εδώ κείτεται του αύριο σου ο οίκος
υγρός βουβός και δίκαιος
βασιλιάς των τρωκτικών και μολυσμένων
συμπάθεια καμιά στον κόσμο των ξεπεσμένων.