Τούτος ο τόπος ζέχνειδεν μας χωράει, δεν μας αντέχει
φτιάχτηκε για ζωντανούς και υγιείς
μα μήτε το ένα μήτε το άλλο
είμαστε εμείς
Τούτος ο τόπος ζέχνει
μας φτύνει σαν παράσιτα
στα στενά και στα δάση του
εκεί που ανήκουμε, εκεί που δεν μαραζώνουμε
Μέρες πορφυρές γεμάτες προσδοκίες
τώρα αντικρίζω σε πίνακες φθαρμένους
και μοτέτα για δόξες και μελαγχολίες
που ποτέ μου δεν έζησα
που ποτέ δεν θα ζήσω
Καταραμένος μάλλον θα΄μαι
που από όλα τα μονοπάτια τούτης της ζωής
το νοσηρό της βούρκο διάλεξα
να περιπατώ χρόνια άγνωστα
μήπως πετύχω το εξωπραγματικό
αυτό που αναζωπυρώνει τις καρδιές
και ποιητές τρελαίνει
υπόσχεται χαρές, μα στους εσπερίνους
κάθε σχέση απαρνιέται
δεν χαρίζεται απλά
με γλύκες και φιλιά
ο ζόφος είναι στιβαρός σαν άγκυρα
που στης θάλασσας τον πάτο
ακίνητος στέκει ριζωμένος
αρχοντικός, την χολή μου γέμισε μελανά πνεύματα
και η ραχοκοκκαλιά του Σατανά
έγινε το ντουβάρι που το βάρος μου θα ρίξω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου