Αιώνια Μελαχρινή

Πρωινά βουτηγμένα στον χρυσό,
στις χορευτικές μυρωδιές του φρέσκου καφέ
ξεπροβάλλουν με θράσος οι προσδοκίες της μέρας
δειλά σαν κάποιο φοβισμένο κουτάβι
πρέπει να συρθώ να ζήσω
να αγαπήσω και να πληγωθώ
ο χρόνος είναι δήμιος της ύπαρξης
και εχθρός κάθε στιγμής αέναης εκ φύσεως

η μοίρα, σαν κατάρα από παραμύθι βγαλμένη
καρτερεί την λυτρωτική της εκπλήρωση
άλλωστε, ποια η σημασία της αν δεν το κάνω;
και αν το νήμα στα χέρια μου είναι πλεγμένο
ποια απ΄τις τρεις να σαγηνέψω με θυμιάματα και επαίνους;

με αχούς και βροντές, η ιστορία μας βαδίζει
πότε οι στάλες βροχής μας πνίγουν κυριολεκτικά
και άλλοτε θυμίζουν λουτρό εξάγνισης
πότε η Αιώνια Μελαχρινή στέκεται σαν ικρίωμα
απέναντι στα δεινά μας
και άλλοτε ωσάν κόρη των Θεών,
τους μαρασμούς μας παρασέρνει στα βάθη και στα πλάτη της
και με μία αψάδα που θα ζήλευαν ήρωες τρανοί αρχαίοι,
με κάτι που λαλιά νεκρού σοφού σου βγάζει,
έναν αφορισμό πετά,
πρέπει τη ζωή να κατακτήσουμε.