Πού να χάθηκε άραγε το πνεύμα σου,το όμορφο το ευγενές και γεμάτο ήλιο;Που να είναι άραγε ο έρωτας,
ιπποτικός και σμιλευμένος με θλίψη;
Στα σκονισμένα φθαρμένα είδωλα γοητείας,
Εκεί! Εκεί! Πέρα απ'τις άμμους,
στις θάλασσας τα βράχια
στέκουν οι δόξες μας
οι χαρές και τα δέντρα μας
σε λόφους σαν γίγαντες αρχαίους αγέρωχους
να σκεπάζουν τον ορίζοντα με μεγαλείο
καθρέφτες της δικιάς σου μαγεμένης γοητείας
στα λιβάδια τα απέραντα
η αγάπη μου και η νοσταλγία μου
σε αναζητούν, ω αρχέγονη πατρίδα μου
φανταστική και κακογκρεμισμένη
από μίσος, ζήλος και φιλοδοξία
στους πέτρινους σου δρόμους προς την κόλαση
τα σοκάκια τα γλαφυρά που τόσο στοργικά
γεμίζουν σθένος τα άραχνα πνευμόνια μου
ακόμα ψάχνω και κατοικώ σε όνειρα βουβά
μα, πλέον, η ματιές σου καρδιογδάρσιμο
με τρώει σαν παράσιτο
τούτη η παρηκμασμένη σου φύση
από χέρια σιχαμερά
που θέλησαν μάταια μα τόσο μάταια,
την αίγλη σου στο ελάχιστο να θωπεύσουν,
για πάντα κατοικείς σε λησμονημένα κάστρα και αγρούς
ω πνεύμα ξεχασμένο.
Πού είναι άραγε η πανούκλα που τόσο σου αξίζει,
ω κόσμε ταλαιπωρημένε;
Ο ήλιος δύει στις τοξικές σου όχθες,
και θρηνούν οι κρεμασμένοι μαζί μου για σένα και για όλους τους χαμένους χειμώνες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου