Αστικές Θρηνωδίες

Είναι στις χαραμάδες των δρόμων που φυτρώνουν τα λουλούδια
σε χιλιόμετρα γκρίζας θάλασσας, μονάχα κάτι αδύναμες εικόνες ζωής
και τις ψάχνουμε στα γρήγορα γιατί χρόνο δεν έχουμε,
χιλιάδες αυτοκίνητα μας προσπερνάνε,
και εγώ τρομάζω γιατί σε αυτά βλέπω τις αναμνήσεις μου να χάνονται βιαστικά

Τα κόκκινα φώτα των οδών ο πιο καυτός ήλιος
μα είναι ο μόνος που μπορώ κατάματα να αντικρίσω
λίγα δευτερόλεπτα πριν το βλέμμα μου γκρεμιστεί στο παραδίπλα πεζούλι
και γελάνε οι περαστικοί, πότε δεν είδαν τον κόσμο μέσα από πληγωμένα μάτια
τα τσακισμένα μου όνειρα κρατάνε ώρες και δεν φτάνουν για να ξυπνήσω με ηρεμία

Δώσ' μου το χέρι σου, παγωμένο, να σβήσω την οργή που με καίει
Δώσ' μου τα χείλη σου, καυτά, να διώξω τον παγετό που σαν θηλειά το στομάχι μου δένει
Μην σε νοιάζει το τι θα απογίνουμε, είμαστε βασανισμένοι και θα μαρτυρήσουμε στο τσιμέντο
Απόψε, αγάπη μου ματώνουμε, γιατί το αύριο μας πρόδωσε.