Αδιαφόρετος Βίος

Βλέπω εικόνες ωχρές στους τοίχους της αισιοδοξίας
σε κούφιες αναλαμπές της νύχτας και της λησμονιάς

Τέτοια δίψα, να στεγνώνει η ψυχή
Κρήνη να μη γεμίσει δυό στάλες να αδράξω
Εδώ να σωπάσω σαν θύελλα φθινοπωρινή
στο χαμό λουλούδια πίσω να αφήσω
για τις αγάπες μου τις όποιες
άγνωστες μελλοντικές και θριαμβευτικά χαμένες

Τέτοια απόγνωση με ξελογιάζει στις κορφές της τρέλας
μα στους βυθούς της πραγματικότητας

κολυμβητής αρχάριος και περίγελος
Είπα φτάνει!
Και τα σεραφείμ σε κελάρι κατασκότεινο εκλείδωσα
να, σαν αγρίμι να ουρλιάξω της παλαβομάρας μου τα μυστικά
Τέτοια θλίψη που σβήνει σαν με τρώνε ορδές,
ορδές από δαίμονες αρχέγονους
του ονείδους! Της νιότης!
και αδειανό μ'αφήνουν.